จูบลับบนรันเวย์
ตอนที่ 6
ตอนฟรีจูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 6: เส้นบางระหว่างเกลียดกับ...
═══════════════════════════════════════════
สัปดาห์ถัดมา การทำงานร่วมกันเริ่มเข้มข้นขึ้น โชว์ถัดไปเป็นโชว์ใหญ่ ปิด Bangkok Fashion Week สปอนเซอร์หลักเป็นแบรนด์หรูจากฝรั่งเศส ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ
ลินกับแนทประชุมกันทุกวัน และทะเลาะกันทุกวัน
"ฉันอยากให้ธีมโชว์นี้เป็น 'Duality' ด้านมืดกับด้านสว่าง" แนทเสนอ "ครึ่งแรกเป็นสีเข้ม ดาร์ก ลึกลับ ครึ่งหลังค่อยๆ สว่างขึ้น จนชุดสุดท้ายเป็นสีขาวล้วน"
"แบรนด์ต้องการเห็นโลโก้ในทุกชุด" ลินชี้เอกสาร "เธอจะใส่โลโก้ยังไง"
"ไม่ใส่"
"แนท"
"ลิน" แนทพิงเก้าอี้ "ฉันรู้ว่าสปอนเซอร์สำคัญ แต่ถ้าเราทำโชว์ที่ทุกชุดมีโลโก้ปะอยู่เหมือนป้ายโฆษณา ไม่มีใครจำได้ว่าเป็นงานศิลปะ"
"มันเป็นธุรกิจ ไม่ใช่แกลเลอรี"
"ทำไมจะเป็นทั้งสองอย่างไม่ได้"
ทั้งคู่จ้องกัน
"เธอไม่เคยฟังใครเลยใช่ไหม" ลินพูดเสียงเรียบ
"เธอก็เหมือนกัน" แนทตอบ
"ฉันฟัง แต่ฉันเลือกที่จะไม่เห็นด้วย"
"แล้วมันต่างกันยังไง"
ลินนิ่งไป
แนทถอนหายใจ "โอเค ฉันจะหาทางใส่โลโก้แบบที่มีศิลปะ ให้เวลาฉันคืนนี้"
═══════════════════════════════════════════
คืนนั้น แนทส่งสเก็ตช์มาให้ลินดูตอนเที่ยงคืน
ทุกชุดมีโลโก้แบรนด์ซ่อนอยู่ในดีเทลอย่างแยบยล ในลายปัก ในรอยจับจีบ ในรูปทรงของปกเสื้อ ต้องมองใกล้ถึงจะเห็น
ลินต้องยอมรับว่าฉลาด
เธอพิมพ์ตอบสั้นๆ
_"ใช้ได้"_
_"แค่นั้นเหรอ 😊"_
_"ฉลาดดี"_
_"โอ้ ราชินีรันเวย์ชมฉัน ฉันจะเซฟข้อความนี้ไว้"_
_"อย่าทำให้ฉันเสียใจที่ชม"_
_"สายเกินไปแล้ว เซฟแล้ว 😊"_
ลินจ้องหน้าจอ ริมฝีปากเธอขยับขึ้นเล็กน้อย
_ยิ้ม?_
เธอรีบทำหน้าเฉย แม้ไม่มีใครเห็น
═══════════════════════════════════════════
สามวันก่อนโชว์ ทุกอย่างเริ่มวุ่น
ผ้าที่สั่งจากอิตาลีมาผิดสี ช่างเย็บป่วยสองคน เวทีสร้างไม่ทันตามกำหนด
แนทเครียดจนนั่งไม่ติด เธอวิ่งไปมาในสตูดิโอ โทรสั่งผ้าใหม่ เรียกช่างสำรอง ประสานงานเวที ไม่ได้นอนสองวัน
ลินดูเธอจากมุมห้อง ไม่ได้พูดอะไร แต่สังเกตทุกอย่าง
วันซ้อมสุดท้าย ทุกอย่างเริ่มเข้าที่ แต่ชุดปิดโชว์ — ชุดขาวล้วนที่เป็นไฮไลท์ — ยังไม่เสร็จ ช่างเย็บบอกว่าต้องใช้เวลาอีกวัน
"ไม่มีเวลา" แนทกัดฟัน "โชว์พรุ่งนี้"
"ก็ใช้ชุดสำรอง" ลินเสนอ
"ไม่ได้" แนทส่ายหัว "ชุดนี้เป็นหัวใจของโชว์ ถ้าชุดปิดไม่สมบูรณ์ ทุกอย่างที่ทำมาไม่มีความหมาย"
"แนท มันแค่ชุด"
"มันไม่ใช่แค่ชุด!" แนทหันมามองลิน ดวงตาที่เคยสดใสตอนนี้แดงก่ำ "มันคือทุกอย่างที่ฉันทำมาสามเดือน ฉันกลับจากปารีสเพื่อพิสูจน์ตัวเองในเมืองไทย ถ้าโชว์นี้ล้มเหลว ฉัน—"
เสียงเธอสั่น หยุดกลางประโยค
ลินมองแนท เห็นผู้หญิงที่เคยสดใสกล้าหาญ ตอนนี้ยืนตัวสั่น ตาแดง ริมฝีปากเม้มแน่น พยายามกลั้นน้ำตา
"ฉันไม่อยากล้มเหลวอีก" แนทกระซิบ "ที่ปารีสฉัน... ฉันเคยล้มเหลวครั้งหนึ่ง โชว์แรกที่จัดเอง ไม่มีใครมาดู เลย ไม่มีใครสักคน"
น้ำตาไหลลงมาหยดหนึ่ง เธอรีบเช็ด
ลินรู้สึกอะไรบางอย่างแตกร้าวในอก
เธอไม่เคยเห็นแนทร้องไห้ ไม่เคยเห็นเธออ่อนแอ เธอคิดว่าแนทเป็นคนที่ไม่กลัวอะไร แต่ตอนนี้เธอเห็นแล้วว่าข้างใต้ความสดใสนั้น มีรอยแผลเหมือนกัน
"แนท" ลินก้าวเข้าไป
แนทก้มหน้า น้ำตาหยดลงบนสเก็ตช์บุ๊ค
ลินไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรจนกระทั่งทำไปแล้ว
เธอกอดแนท
ดึงเข้ามา ให้หน้าแนทซุกลงที่ไหล่ แขนยาวโอบรอบร่างเล็กกว่า
แนทแข็งไปชั่วครู่ แล้วร่างทั้งตัวอ่อนลง มือเกาะเสื้อลิน ร้องไห้เงียบๆ
ลินไม่รู้ว่าตัวเองกอดผู้หญิงคนหนึ่งนานแค่ไหน แค่รู้ว่าร่างในอ้อมแขนเธออุ่น ตัวเล็กกว่าที่คิด และสั่น
_ฉันกำลังทำอะไร_
ลินดันแนทออก ทั้งนุ่มนวลและทั้งตกใจ
"อย่า...อย่ามายุ่งกับฉัน" เธอพูด เสียงสั่นเหมือนคนที่พยายามโกหกตัวเอง
แนทแหงนหน้ามอง น้ำตายังค้างที่แก้ม
"ฉันยุ่ง" เธอพูดเสียงแหบ "เพราะฉันแคร์เธอ ลิน"
"ทำไมแคร์" ลินถอยอีกก้าว "เราเป็นแค่คนทำงานด้วยกัน"
แนทจ้องนาน ตาแดงแต่ไม่หลบ
"เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น"
ลินหยุดหายใจ
_เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น_
ประโยคนั้นเจาะทะลุเกราะทุกชั้นที่ลินสร้างมาสิบปี
เธอหันหลังเดินออกจากสตูดิโอ เร็วขึ้นทุกก้าว จนเกือบจะวิ่ง
ก้าวลงบันได หัวใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะวิ่ง
เพราะเธอรู้ — _รู้_ — ว่าแนทพูดถูก
มันไม่ใช่แค่งาน ไม่ใช่แค่ความรำคาญ ไม่ใช่แค่ดีไซเนอร์กับนางแบบ
มันเป็นอะไรบางอย่างที่ลินไม่เคยยอมเรียกชื่อมัน
═══════════════════════════════════════════
ลินนั่งอยู่ในรถ กำพวงมาลัยจนข้อนิ้วขาว
โทรศัพท์สั่น ข้อความจากแนท
_"ขอโทษที่ทำให้เธอไม่สบายใจ ฉันจะไม่พูดอีก ถ้าเธอไม่อยากให้พูด"_
ลินจ้องข้อความ น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจ
เธอร้องไห้เพราะอยากจะตอบว่า _"พูดอีก"_
แต่ไม่กล้า
═══════════════════════════════════════════
ตอนต่อไป: ตอนที่ 7 — คืนก่อนโชว์ใหญ่