ตอนที่ 5

จูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 5: เบื้องหลังเวที [NC25+]

⚠️ เนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่

═══════════════════════════════════════════

โชว์ Rebellion จบลงด้วยเสียงปรบมือกึกก้อง คอนเซปต์ที่ลินเคยค้าน กลายเป็นโชว์ที่ได้รับเสียงชมมากที่สุดของ season

ลินเดินปิดโชว์ในชุดแดงที่แนทออกแบบให้ คนดูลุกขึ้นยืนปรบมือ สื่อพาดหัว "ลลิดา วรรณกวี เดินแบบสวยที่สุดในรอบสิบปี"

หลังโชว์จบ ทีมงานเก็บของอย่างรวดเร็ว นางแบบคนอื่นๆ ทยอยเปลี่ยนชุดกลับ ห้องแต่งตัวหลังเวทีค่อยๆ เงียบลง

ลินอยู่คนสุดท้าย

เธอยืนหลังฉากกั้น ปลดเครื่องประดับที่คอออก ต่างหูอีกข้าง แต่กำไลข้อมือติด ล็อคเปิดไม่ออก

"ให้ฉันช่วย"

ลินหันไป

แนทยืนอยู่ตรงขอบฉากกั้น ไม่ได้เข้ามา แค่ยืนมอง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องลินที่ยืนอยู่ในชุดชั้นใน

ลินแข็งไป

เธอเพิ่งถอดชุดราตรีออก เหลือแค่ชุดชั้นในสีดำ ผิวเนียนสีน้ำผึ้งเปล่งประกายในแสงไฟสลัว

"เคาะประตูก่อนสิ" ลินพูดเสียงแข็ง แต่ไม่ได้คว้าอะไรมาปิดตัว

"ไม่มีประตู" แนทชี้ฉากกั้นผ้า "แค่ผ้าม่าน"

"ก็เรียกก่อน"

แนทไม่หันออก เธอยืนนิ่ง สายตาไม่ได้กวาดมองร่างลินแบบหิวกระหาย แต่มองเหมือนคนที่เห็นภาพวาดสวยๆ แล้วไม่อยากเบือนหน้าหนี

"ไม่ต้องปิด" แนทพูดเสียงเรียบ "ฉันเป็นดีไซเนอร์ เห็นมาเยอะ"

"เธอไม่ใช่ดีไซเนอร์คนอื่น" ลินพูดก่อนจะทันคิด

ประโยคนั้นลอยอยู่ระหว่างทั้งคู่ หนักด้วยความหมายที่ซ่อนอยู่

แนทกะพริบตา แล้วยิ้มบางๆ

"ฉันรู้" เธอพูดเบา แล้วเดินเข้ามา

ลินไม่ถอย

แนทหยุดตรงหน้าลิน มือยกขึ้นจับข้อมือที่กำไลติด

"ตรงนี้ ล็อคมันต้องกดตรงนี้" เธอพูด นิ้วคลำหาจุดล็อค ใกล้จนลินรู้สึกลมหายใจอุ่นๆ บนผิวแขน

คลิก กำไลหลุดออก

แต่แนทไม่ปล่อยข้อมือลิน

นิ้วของเธอลากจากข้อมือขึ้นไปช้าๆ ผ่านท้องแขน เบาแผ่ว สัมผัสที่ทำให้ขนลุก

"ต่างหูอีกข้าง" แนทพูดเสียงทุ้มลง "ขอนะ"

ลินไม่ตอบ แต่ไม่ได้ห้าม

แนทยกมือขึ้น นิ้วสัมผัสติ่งหูของลิน คลายล็อคต่างหูช้าๆ นิ้วลากผ่านใบหูลงมาถึงลำคอ

ลินหลับตา หัวใจเต้นแรงจนได้ยินในหู

"แนท..."

"หืม?"

"เธอไม่ได้แค่ถอดต่างหู"

"ไม่ได้" แนทยอมรับ เสียงกระซิบ "ฉันรู้"

ลินลืมตา จ้องแนทผ่านกระจกที่อยู่ตรงหน้า

ในกระจก เธอเห็นตัวเองในชุดชั้นในสีดำ ผมดำยาวตกลงมาปิดไหล่ข้างหนึ่ง และแนทยืนอยู่ข้างๆ มือยังค้างอยู่ที่ลำคอเธอ

สายตาทั้งคู่ปะทะกันในกระจก

ลินเห็นอะไรบางอย่างในตาแนท ไม่ใช่ความต้องการหยาบๆ แต่เป็นความชื่นชม ความปรารถนาที่ถูกควบคุมไว้ เหมือนคนที่ยืนอยู่หน้าไฟแต่ไม่ยอมเอื้อมมือเข้าไป

"ลิน" แนทเรียก เสียงแผ่ว "เธอรู้ไหมว่าตอนนี้เธอสวยแค่ไหน"

ลินกลืนน้ำลาย

เธอรู้สึกทุกอย่าง — นิ้วที่อุ่นบนคอ ลมหายใจที่ใกล้ กลิ่น Jo Malone ที่ล้อมรอบ สายตาในกระจกที่จ้องมองเธอเหมือนเธอเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก

ร่างกายเธอสั่น ไม่ใช่เพราะหนาว

เพราะเธอ _ต้องการ_ ให้มือนั้นอยู่ตรงนั้นต่อไป

_ไม่ ลลิดา ไม่_

ลินยกมือขึ้นจับข้อมือแนท ดึงออกจากคอเธอ

"ขอบคุณที่ช่วยถอดเครื่องประดับ" เธอพูดเสียงเรียบ แต่มือที่จับข้อมือแนทสั่น

แนทมองมือของลินที่จับเธออยู่ แล้วยิ้มบางๆ

"ไม่เป็นไร" เธอถอยออก "แต่ลิน..."

"อะไร"

"เธอยังจับมือฉันอยู่นะ"

ลินรีบปล่อย ราวกับถูกไฟลวก

แนทหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่อ่อนโยนเหมือนสายลม "ราตรีสวัสดิ์ ราชินีรันเวย์"

เธอหันหลังเดินออกไป ทิ้งกลิ่น Jo Malone และความอุ่นค้างไว้

ลินยืนตรงนั้น มือกำแน่น

เธอมองตัวเองในกระจก ผู้หญิงในชุดชั้นในสีดำ ผิวที่ยังแดงระเรื่อตรงที่แนทสัมผัส

_เมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มรู้สึกแบบนี้_

_เมื่อไหร่ที่มือของเธอกลายเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากให้หยุด_

เธอหยิบเสื้อคลุมสวม แต่ไม่ได้ปิดรอยสั่นที่ยังค้างอยู่ในร่างกาย

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น ลินนอนอยู่บนเตียงในคอนโด ไฟปิดมืด

เธอเอามือวางบนคอ ตรงที่นิ้วแนทสัมผัส

ปลายนิ้วเธอลากตามรอยเดิม จากติ่งหูลงมาถึงลำคอ ช้าๆ เหมือนที่แนททำ

เธอหลับตา

_"เธอรู้ไหมว่าตอนนี้เธอสวยแค่ไหน"_

ลินพลิกตัว ซุกหน้าลงในหมอน

_หยุดคิดถึงเธอได้แล้ว_

แต่ร่างกายไม่ฟัง หัวใจไม่ฟัง ผิวหนังที่จดจำสัมผัสนั้นไม่ฟัง

ลินรู้ดีว่าเธอกำลังเดินไปบนเส้นทางที่ถอยกลับไม่ได้

และเธอกลัว

กลัวมาก

ไม่ใช่กลัวแนท

กลัวตัวเอง

กลัวว่าถ้าปล่อยให้ตัวเองรู้สึก เธอจะไม่มีวันหยุดได้

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 6 — เส้นบางระหว่างเกลียดกับ...