ตอนที่ 4

จูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 4: ชุดที่ออกแบบเพื่อเธอ

═══════════════════════════════════════════

เช้าวันพุธ แนทส่งข้อความมาหาลินตั้งแต่ตีห้า

_"มาสตูดิโอเลยนะ มีอะไรจะให้ดู"_

ลินอ่านข้อความด้วยตาปรือ ผมยุ่ง เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ ไม่แต่งหน้า ไม่ใช่ราชินีรันเวย์ แค่ลลิดาที่เพิ่งตื่นนอน

_"ตีห้า แนท"_

_"ฉันไม่ได้นอน 😊 มาเลย สำคัญ"_

ลินถอนหายใจ แต่ลุกขึ้นอาบน้ำ

═══════════════════════════════════════════

สตูดิโอของแนทอยู่ชั้นสามของตึกเก่าย่านเจริญกรุง ผนังอิฐเปลือย เพดานสูง หน้าต่างบานใหญ่รับแสงเช้า ข้างในเต็มไปด้วยผ้าม้วน หุ่นจำลอง สเก็ตช์บุ๊คกองพะเนิน และกลิ่นกาแฟสดที่ชงรอไว้

แนทยืนอยู่หน้าหุ่นจำลองตัวหนึ่ง สวมเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขาสั้น ผมสั้นยุ่งๆ มีรอยดินสอเปื้อนที่แก้ม ดูเหมือนไม่ได้นอนจริงๆ

"มาแล้ว" เธอหันมายิ้มกว้าง "ดูนี่สิ"

เธอดึงผ้าคลุมออกจากหุ่นจำลอง

ลินหยุดหายใจ

ชุดราตรียาวถึงข้อเท้า ผ้าไหมสีแดงเข้มเหมือนกุหลาบที่บานเต็มที่ ตัดเข้ารูปเน้นเส้นโค้งของร่างกาย เปิดหลังลึกถึงเอว ดีเทลที่คอเป็นกลีบดอกไม้ปักมือทีละกลีบ ด้วยด้ายสีทองจางๆ ชายกระโปรงบานเล็กน้อย ให้ผ้าพลิ้วตามจังหวะก้าว

ทุกเส้นสาย ทุกรอยเย็บ ทุกรายละเอียด — สมบูรณ์แบบ

"ชุดนี้..." ลินเอ่ย เสียงแผ่วกว่าที่ตั้งใจ

"ออกแบบเฉพาะสำหรับเธอ" แนทพูด เดินเข้ามายืนข้างๆ "ไม่ใช่แค่ขนาด ไม่ใช่แค่สัดส่วน ฉันออกแบบจากเส้นโค้งของเธอ ลิน จากวิธีที่เธอเดิน วิธีที่ผ้าจะตกบนไหล่เธอ วิธีที่แสงจะกระทบผิวหลังเธอตรงส่วนที่เปิด"

ลินกลืนน้ำลาย "ทำไมถึงทำขนาดนี้"

แนทเอียงหน้ามอง "เพราะเธอสมควรได้ชุดที่ทำให้คนเห็นว่าเธอไม่ใช่แค่นางแบบ เธอคือ _ศิลปะ_ "

ประโยคนั้นทำให้ลินรู้สึกบางอย่างร้อนขึ้นมาในอก ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความรำคาญ เป็นอะไรที่ลึกกว่า อันตรายกว่า

"ลองสิ" แนทพูดเสียงเบา

ลินมองชุด แล้วมองแนท "เดี๋ยวนี้?"

"ฉันต้องฟิตให้พอดีตัวเธอ" แนทหยิบกล่องเข็มหมุดขึ้นมา "ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ต้องปรับอีกหน่อย"

ลินพยักหน้า เดินไปหลังฉากกั้นเปลี่ยนชุด

ผ้าไหมสัมผัสผิวเย็นเหมือนน้ำ ลื่นไหลไปตามเรือนร่าง เข้ารูปพอดีเหมือนมีชีวิต ชุดนี้ไม่เหมือนชุดอื่นที่เธอเคยใส่ มันรู้สึกเหมือนถูกสร้างมาเพื่อเธอจริงๆ

เธอเดินออกมายืนหน้ากระจก

แนทวางกล่องเข็มหมุดลง มือค้างกลางอากาศ

"ลิน..."

เสียงเธอแผ่วลงจนเกือบไม่ได้ยิน

ลินมองตัวเองในกระจก สีแดงเข้มตัดกับผิวสีน้ำผึ้ง เปิดหลังลึก กรามคม ผมดำยาวสลวย เธอดูเหมือนเทพีกรีกที่ก้าวลงมาจากภาพวาด

"ซิปหลังยังไม่ได้รูด" แนทเดินเข้ามาข้างหลัง เสียงสั่นเล็กน้อย "ขอนะ"

ลินพยักหน้า

แนทยืนข้างหลัง มือยกขึ้นจับซิป

นิ้วของเธอสัมผัสผิวหลังเปลือยของลิน ตรงแนวกระดูกสันหลัง ลากขึ้นช้าๆ ตามแนวซิป

ลินสั่น

ไม่ได้สั่นเพราะหนาว อากาศในสตูดิโอไม่ได้เย็น

เธอสั่นเพราะนิ้วของแนทร้อนบนผิวเธอ ร้อนจนรู้สึกเหมือนถูกเขียนลาย

แนทรูดซิปขึ้นช้าๆ ช้ากว่าที่ควรจะเป็น นิ้วลากผ่านกระดูกสันหลังทีละข้อ เบาแผ่ว แต่ลินรู้สึกทุกมิลลิเมตร

ซิปหยุดที่กลางหลัง

"ตรงนี้ต้องปรับนิดหน่อย" แนทกระซิบ เสียงใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ สัมผัสต้นคอลิน "ผ้ายังหลวมตรงเอว"

มือของแนทวางลงตรงเอวลิน ทั้งสองข้าง นิ้วกดเบาๆ จับผ้าให้เข้ารูป

ลินกลั้นหายใจ

ในกระจก เธอเห็นแนทยืนอยู่ข้างหลัง สูงแค่ถึงไหล่เธอ หน้าอยู่ใกล้คอเธอจนแทบจะสัมผัส ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเธอผ่านกระจก

สายตานั้นไม่ใช่สายตาของดีไซเนอร์ที่มองนางแบบ

มันเป็นสายตาของคนที่...

"สวยมาก ลิน" แนทกระซิบข้างหู เสียงทุ้มลง "ชุดนี้มีแค่ตัวเดียวในโลก... เหมือนเธอ"

ลินหลับตา

_อย่า_

_อย่าพูดแบบนั้น_

_อย่ามองฉันแบบนั้น_

_อย่าสัมผัสฉันแบบนั้น_

"แนท" เธอเรียกชื่อ เสียงสั่น

"หืม?"

"...มือเธอ"

แนทมองลงไปที่มือตัวเองที่ยังวางอยู่ที่เอวลิน เธอไม่ได้ถอยออก แต่นิ้วคลายลง เบาลง

"ขอโทษ" เธอพูดเบา แต่ไม่ได้เสียใจ "เผลอ"

"เธอไม่ได้เผลอ" ลินลืมตา จ้องแนทในกระจก

แนทยิ้มบางๆ "จะว่าไม่เผลอก็ไม่ได้... เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ ฉันคุมตัวเองไม่ค่อยได้"

ลินหมุนตัวหันมาเผชิญหน้า ยืนสูงกว่าแนทเกือบสิบเซนติเมตร มองลงมา

"เธอพูดแบบนี้กับนางแบบทุกคนเหรอ"

"ไม่" แนทแหงนหน้ามอง ไม่หลบ "แค่เธอ"

ความเงียบกว้างขึ้น เต็มห้อง เต็มอก

ลินเห็นตัวเองในตาแนท เห็นผู้หญิงในชุดแดงที่ริมฝีปากสั่น

เธอถอยออกมาหนึ่งก้าว

"ชุดสวย" เธอพูดเสียงแข็ง "ฉันจะใส่ในโชว์"

แล้วเธอเดินไปหลังฉากกั้น ถอดชุดด้วยมือที่สั่น

═══════════════════════════════════════════

ลินขับรถกลับคอนโด ยังรู้สึกถึงนิ้วของแนทบนผิวหลัง

เธอจอดรถ เอนหลังพิงเบาะ ยกมือขึ้นแตะที่คอ ตรงที่ลมหายใจอุ่นๆ ของแนทเคยสัมผัส

_ทุกเส้นโค้งของเธอคือแรงบันดาลใจ_

_ชุดนี้มีแค่ตัวเดียวในโลก เหมือนเธอ_

_แค่เธอ_

ลินหลับตา กำพวงมาลัยแน่น

เธอเคยคบผู้ชายสองคน คนแรกเป็นนายแบบ คบเพราะค่ายจับคู่ PR ถ่ายรูปคู่กัน กินข้าวด้วยกัน นอนด้วยกัน ไม่เคยรู้สึกอะไรเลย เหมือนทำตามหน้าที่

คนที่สอง นักธุรกิจ คบเพราะเหงา เขาดีกับเธอ ดูแล ซื้อของให้ แต่ทุกครั้งที่เขาจับมือ เธอรู้สึกเฉยๆ ทุกครั้งที่เขาจูบ เธอนับวินาทีในใจ

เธอคิดว่าตัวเองผิดปกติ คิดว่าหัวใจเธอพัง คิดว่าเธอเป็นคนที่ไม่มีความสามารถจะรักใคร

แต่ตอนนี้ นิ้วของผู้หญิงคนหนึ่งแค่แตะหลังเธอ แล้วร่างกายทั้งตัวก็ตื่นขึ้นมา

_ไม่ใช่_

_ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น_

_ฉันแค่..._

แค่อะไร

ลินไม่มีคำตอบ

เธอลืมตา หยิบโทรศัพท์ กดเปิดแชทของแนท

ข้อความสุดท้ายที่แนทส่งมาคือรูปถ่ายของเธอในชุดแดง ถ่ายจากด้านหลัง เห็นแผ่นหลังเปลือยกับแนวกระดูกสันหลัง

ข้อความด้านล่าง

_"ผลงานชิ้นเอกของฉัน"_

ลินจ้องภาพนั้นนาน แล้วกดเซฟลงในโทรศัพท์

เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงเซฟ

โกหก เธอรู้

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 5 — เบื้องหลังเวที