ตอนที่ 3

จูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 3: คู่แข่งที่ดึงดูด

═══════════════════════════════════════════

ข่าวมาถึงเช้าวันจันทร์ ตอนลินกำลังดื่มกาแฟดำในห้องแต่งตัว

"กัญญ์ณัฏฐ์ ศิริวัฒน์ ได้รับเลือกเป็นดีไซเนอร์หลักของ Bangkok Fashion Week ทั้ง season"

ลินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ดังกว่าที่ตั้งใจ

"ทั้ง season?" เธอถาม เสียงเรียบแต่นัยน์ตาเป็นพายุ

"สามเดือน ลิน" ผู้จัดการพยักหน้า "เธอจะออกแบบทุกคอลเลกชั่น ทุกโชว์ เธอเป็นนางแบบเอก หมายความว่า—"

"หมายความว่าฉันต้องทำงานกับเธอทุกวัน"

"ประมาณนั้น"

ลินหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ ซ่อนสีหน้าไว้หลังแก้ว

_สามเดือน กับคนที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ_

_เยี่ยม_

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์แรกผ่านไปด้วยความขัดแย้ง

"ฉันไม่ใส่ชุดนี้" ลินยืนกอดอก มองชุดบนไม้แขวน

"ทำไม" แนทถาม ไม่ได้หงุดหงิด แค่สงสัย

"สั้นเกินไป"

"มันเหนือเข่าแค่สามนิ้ว"

"สำหรับฉัน มันสั้นเกินไป"

"เธอเป็นนางแบบ ลิน เคยใส่บิกินีถ่ายแบบ"

"นั่นคนละเรื่อง"

ทั้งคู่จ้องกัน อากาศในห้องร้อนขึ้นสามองศา

แนทถอนหายใจ หยิบกรรไกรและผ้า "ให้เวลาฉันยี่สิบนาที"

ยี่สิบนาทีต่อมา เธอกลับมาพร้อมชุดตัวเดิมที่ต่อชายยาวขึ้นด้วยผ้าชีฟองโปร่ง สวยกว่าเดิมสิบเท่า

ลินมองชุด แล้วมองแนท

"...ใช้ได้"

แนทยิ้มมุมปาก "ว่าแล้ว"

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์ที่สองยิ่งหนัก

"คอนเซปต์โชว์ถัดไปเรื่อง 'Rebellion'" แนทเสนอในห้องประชุม "การต่อต้าน ทลายกรอบ ชุดจะดิบ สตรีทแฟชั่นผสมโอตกูตูร์"

"ไม่เหมาะกับแบรนด์สปอนเซอร์" ลินค้าน "เขาต้องการภาพลักษณ์หรู"

"หรูก็ต่อต้านได้ ลิน ไม่ได้แปลว่าต้องน่าเบื่อ"

"เธอใช้คำว่าน่าเบื่อบ่อยมาก" ลินหรี่ตา

"เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ไง" แนทยิ้มท้า

"เธอรู้ไหมว่าฉันอยู่ในวงการนี้มานานแค่ไหน ฉันรู้ว่าอะไรเวิร์ก"

"สิบปี ฉันรู้" แนทพิงเก้าอี้ "แต่ปารีสสอนฉันว่า ถ้าเราทำแต่สิ่งที่เวิร์ก เราจะไม่มีวันสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่"

ลินอ้าปากจะโต้แย้ง แต่ประโยคนั้นทำให้เธอหยุด

เพราะลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เธอแค่ไม่เคยกล้ายอมรับ

"...ถ้าสปอนเซอร์ไม่ชอบ เธอรับผิดชอบ"

"ตกลง" แนทยื่นมือข้ามโต๊ะ

ลินมองมือนั้น มือที่เธอปฏิเสธจะจับมาตั้งแต่วันแรก

เธอยื่นมือไปจับ

มืออุ่น นิ้วเรียว แน่นพอดี

แนทไม่ปล่อยมือทันที ถือไว้นานกว่าที่ควร

ลินดึงมือกลับ "เราตกลงกันแล้ว"

"ตกลง" แนทพยักหน้า ยิ้ม

═══════════════════════════════════════════

ทุกวันพวกเธอทะเลาะกัน เรื่องชุด เรื่องเพลง เรื่องแสง เรื่องทุกอย่าง

แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะ สายตาทั้งคู่จ้องกันนาน

นานเกินไป

ลินรู้สึกได้ แต่เธอไม่ยอมรับ

แนทรู้สึกได้ และเธอรู้ว่าลินรู้สึก

"ลิน หมุนตัวช้ากว่านี้ตรงโค้งที่สาม" แนทบอกระหว่างซ้อม

"ฉันรู้วิธีเดินแบบ"

"ฉันรู้ แต่ชุดนี้ต้องการจังหวะที่ต่างออกไป มาเดี๋ยวฉันทำให้ดู"

แนทเดินขึ้นรันเวย์ เธอไม่ใช่นางแบบ ไม่ได้สูงเท่า ไม่ได้เดินสวย แต่เธอเดินด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้ลินมองไม่กะพริบ

เธอหมุนตัวตรงโค้งที่สาม ช้า ให้ผ้าพลิ้ว ให้แสงจับผิวหนัง ให้ทุกอย่างดูเหมือนภาพยนตร์สโลว์โมชั่น

"เห็นไหม" แนทหยุดหันมามองลิน "ช้ากว่านิดเดียว แต่ต่างกันมาก"

ลินไม่ตอบ เดินขึ้นรันเวย์ ทำตามที่แนทบอก

เธอหมุนตัวช้า ผ้าพลิ้ว

"สวย" แนทพูดเสียงเบา มองจากข้างล่าง ดวงตาเป็นประกาย

ลินเห็นสายตานั้น หัวใจพลิกคว่ำ

_อย่ามองฉันแบบนั้น_

═══════════════════════════════════════════

ข่าวลือเริ่มแพร่กระจาย

"ลินกับดีไซเนอร์ใหม่ไม่ถูกกัน" หัวข้อข่าวในคอลัมน์แฟชั่น

"ราชินีรันเวย์ปะทะเจ้าหญิงจากปารีส" พาดหัวในโซเชียล

"ได้ยินว่าทะเลาะกันหนักมาก ลินไม่ยอมใส่ชุดที่ออกแบบให้"

"แนทก็ไม่ยอมเปลี่ยนคอนเซปต์ ปากไม่ยอมปากเลย"

ลินอ่านข่าวแล้วปิดโทรศัพท์ ไม่ได้สนใจ เธอเคยชินกับข่าวลือ

แต่ข้อความจากแนทที่ส่งมาตอนดึก ทำให้เธอชะงัก

_"ลิน เห็นข่าวเราทะเลาะกันไหม 555 เขาบอกว่าเราเกลียดกัน ทำไมรู้สึกว่ามันตลกจัง"_

ลินจ้องข้อความ นิ้วลอยเหนือแป้นพิมพ์

_ตลกตรงไหน_

_เพราะฉันก็ไม่รู้ว่ารู้สึกยังไงกับเธอ_

เธอพิมพ์ตอบกลับ

_"ไม่ตลก อย่ามาแชทดึก"_

แนทตอบทันที

_"ทำไม นอนไม่หลับเหรอ"_

_"ไม่เกี่ยวกับเธอ"_

_"ฉันก็นอนไม่หลับเหมือนกัน 🙂"_

ลินจ้องหน้าจอ

_อย่ายิ้มให้ฉัน แม้แต่ผ่านตัวหนังสือ_

เธอปิดแชท แต่ไม่ได้บล็อก

ไม่ได้บล็อกเพราะไม่อยาก หรือเพราะไม่กล้า เธอไม่รู้

═══════════════════════════════════════════

วันต่อมาที่สตูดิโอ ลินมาถึงเช้าก่อนใคร

เธอเปิดประตูเข้าไป เห็นแนทนั่งอยู่แล้ว หลับอยู่บนโต๊ะทำงาน ล้อมรอบด้วยสเก็ตช์กระจัดกระจาย ดินสอหล่นอยู่ในมือ

ลินหยุดยืนมอง

ในตอนนอนหลับ แนทดูต่างจากตอนตื่น ไม่มีรอยยิ้มท้าทาย ไม่มีดวงตาซุกซน มีแค่ใบหน้าที่อ่อนโยน ขนตายาวทาบแก้ม ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อย ผมสั้นยุ่งๆ ตกลงมาปิดหน้าผาก

ที่ข้อมือ รอยสักดอกมะลิเผยให้เห็นชัด

ลินเดินเข้าไปใกล้ มองสเก็ตช์ที่กระจัดกระจาย ทุกแผ่นเป็นแบบร่างชุดสำหรับโชว์ถัดไป แต่ละชุดมีรายละเอียดมากมาย ประณีต วาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถูกใจ

_เธอทำงานหนักขนาดนี้_

ลินเห็นสเก็ตช์แผ่นหนึ่งวางแยกจากกอง

เป็นรูปเธอ

แนทวาดรูปเธอบนรันเวย์ เดินในชุดสีเทาเงิน ผมดำยาวพลิ้ว ตาคม สง่า แต่ในภาพวาด เธอมีบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นในกระจก

เธอดู _มีชีวิต_

ลินยกมือขึ้น เกือบจะเอื้อมไปเก็บผมที่ตกลงมาปิดหน้าแนท

แต่หยุด

_ลลิดา เธอกำลังทำอะไร_

เธอถอยออกมา หยิบผ้าห่มบนโซฟาเดินมาคลุมให้แนทเบาๆ แล้วออกจากห้องไปโดยไม่ปลุก

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น ขณะซ้อมเดินแบบ แนทยืนดูอยู่ข้างรันเวย์ตามปกติ

"ดีขึ้นมาก ลิน" เธอบอก "แต่ตรงท่อนสุดท้าย ลองเพิ่มความรู้สึกอีกนิด"

"ความรู้สึกแบบไหน"

แนทเดินเข้ามาใกล้ ยืนตรงหน้าลิน

"แบบที่เธอรู้สึกตอนมองฉัน" แนทพูดเสียงเบา

ลินกลืนน้ำลาย "ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรตอนมองเธอ"

"จริงเหรอ" แนทเอียงหน้า "แล้วทำไมถึงเอาผ้าห่มมาคลุมให้ฉันเมื่อเช้า"

ลินแข็งไป

_เธอรู้_

"แม่ฉันสอนมา เห็นคนนอนไม่มีผ้าห่มก็คลุมให้"

"อืม" แนทยิ้ม "น่ารักจัง"

"อย่าเรียกฉันว่าน่ารัก"

"ทำไม"

"เพราะฉันไม่ใช่"

แนทมองลินนาน ดวงตาอ่อนลงจากความซุกซน กลายเป็นอะไรบางอย่างที่อ่อนโยนกว่า

"เธอเป็น ลิน" เธอพูดเบา "แค่เธอไม่ยอมให้ใครเห็น"

แล้วเธอก็หันหลังเดินไป ทิ้งให้ลินยืนตรงนั้น หัวใจเต้นรัว

_อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้_

_ได้โปรด_

_เพราะฉันไม่แน่ใจว่าจะผลักเธอออกไปได้อีกนานแค่ไหน_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 4 — ชุดที่ออกแบบเพื่อเธอ