ตอนที่ 2

จูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 2: บนเวทีกับหลังเวที

═══════════════════════════════════════════

วันแรกของ Bangkok Fashion Week เช้ามืด ห้องแต่งตัวหลังเวทีพลุกพล่านเหมือนรังผึ้ง

ลินนั่งอยู่หน้ากระจก ช่างแต่งหน้ากำลังแต้มอายแชโดว์สีเทาเข้ม ตาเธอจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างว่างเปล่า นี่คือชีวิตที่เธอคุ้นเคย — นั่งนิ่งๆ ให้คนอื่นสร้างเธอขึ้นมาใหม่ทุกวัน

"ลิน ดีไซเนอร์จะมาฟิตชุดเอง" ผู้จัดการบอก

ลินไม่ตอบ แค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

ประตูห้องเปิด กลิ่นน้ำหอมสดใสลอยเข้ามาก่อนตัวคน Jo Malone — กลิ่นที่ลินจำได้ทันทีทั้งที่เพิ่งรู้จักเจ้าของเมื่อวาน

แนทเดินเข้ามาพร้อมชุดราตรีสีเทาเงินบนไม้แขวน ผมสั้นปัดข้างเรียบร้อยกว่าเมื่อวาน ใส่เสื้อเชิ้ตดำแขนยาวพับถึงข้อศอก กางเกงสแล็คสีกรมท่า ดูเป็นมืออาชีพ แต่แววตายังซุกซนเหมือนเดิม

"เช้านี้ไม่ดุแล้วนะ" แนทพูดยิ้มๆ แขวนชุดข้างกระจก

"ฉันไม่เคยดุ" ลินตอบเย็น "ฉันแค่ไม่ชอบคนมาเปลี่ยนแผน"

"ฉันรู้" แนทหยิบชุดลงมาจากไม้แขวน "แต่วันนี้เธอจะชอบชุดนี้ สัญญา"

ลินมองชุดราตรีสีเทาเงิน ผ้าไหมเนื้อบาง ตัดเข้ารูป ดีเทลที่คอเป็นดอกไม้เล็กๆ ปักมือ — ประณีตจนน่าหลงใหล

"ลองสิ" แนทยื่นชุดให้

ลินรับชุดแล้วเดินไปหลังฉากกั้น เปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว ผ้าไหมสัมผัสผิวเย็นนิดหน่อย แต่เข้ารูปพอดีเหมือนตัดมาเพื่อเธอ

เธอเดินออกมายืนหน้ากระจก

แนทหยุดนิ่ง

สายตาเธอกวาดจากหัวจรดเท้า ช้าๆ ละเอียด ไม่ใช่สายตาของคนชมนางแบบ แต่เป็นสายตาของศิลปินที่มองผลงาน

"ซิปหลังยังไม่เรียบ" แนทพูดเสียงเบา "ขอนะ"

ก่อนที่ลินจะตอบ แนทเดินอ้อมไปด้านหลัง

นิ้วของแนทสัมผัสซิปที่หลังเธอ ดึงขึ้นช้าๆ นิ้วลากผ่านผิวหลังเปลือยตรงแนวกระดูกสันหลัง เบาแผ่วเหมือนขนนก

ลินสะดุ้ง

ไม่ได้สะดุ้งเพราะตกใจ แต่สะดุ้งเพราะรู้สึก

มือผู้หญิงคนนี้ _อุ่น_ อุ่นจนผิวที่ถูกสัมผัสเหมือนมีไฟจุดขึ้น

"ชุดนี้ต้องซิปให้สุด" แนทพูดข้างหลัง เสียงใกล้จนลมหายใจของเธอสัมผัสต้นคอลิน "ไม่งั้นผ้าจะไม่พลิ้วตอนเดิน"

ลินจ้องเงาตัวเองในกระจก มองเห็นแนทยืนอยู่ข้างหลัง สูงถึงแค่ไหล่เธอ แต่ท่าทางมั่นใจราวกับเป็นเจ้าของโลก

"เสร็จแล้ว"

แนทถอยออก แต่กลิ่น Jo Malone ยังค้างอยู่ใกล้ๆ

ลินหันมา "ชุดนี้..."

"สวยใช่ไหม" แนทยิ้ม

"ใช้ได้" ลินตอบ แล้วหันกลับไปมองกระจก ไม่ให้แนทเห็นว่าหัวใจเธอกำลังเต้นเร็วกว่าปกติ

═══════════════════════════════════════════

รันเวย์ ไฟสว่างจ้า เพลงดังกึกก้อง

โชว์เริ่มต้นตามคอนเซปต์ Metamorphosis ของแนท ชุดแรกๆ เป็นขาวดำ นางแบบเดินเรียบ สง่า ค่อยๆ มีสีเข้ามา ตามจังหวะเพลงที่เปลี่ยนจากคลาสสิกเป็นอิเล็กทรอนิก

แนทยืนดูอยู่หลังเวที กัดปากกา ตาจ้องจอมอนิเตอร์

ชุดที่แปด ชุดที่เก้า ทุกอย่างราบรื่น คนดูปรบมือ สื่อถ่ายรูปไม่หยุด

แล้วก็ถึงชุดสุดท้าย

ลินเดินออกมา

ในชุดราตรีสีเทาเงินที่แนทฟิตให้เอง เธอเดินออกมาจากหลังม่านเหมือนดาวตกที่ลอยลงมาจากฟ้า

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

ลินไม่ได้เดินเหมือนรูปปั้น เธอเดินเหมือนผู้หญิงที่มีไฟอยู่ข้างใน ทุกก้าวมีจังหวะ มีพลัง สายตาคมแต่ไม่เย็น เธอมองตรงไปข้างหน้า แต่ทุกคนในห้องรู้สึกว่าเธอมองมาที่ตัวเอง

คนดูลุกขึ้นยืน ปรบมือ

ช่างภาพกดชัตเตอร์ไม่หยุด

และหลังเวที แนทยืนนิ่ง มือที่ถือปากกากำแน่นจนข้อนิ้วขาว

_เธอทำได้_

ลินเดินถึงปลายรันเวย์ หยุด โพสท่า หมุนตัว กลับหลัง

ตอนเดินกลับ สายตาเธอกวาดผ่านจอมอนิเตอร์ เห็นแนทยืนอยู่หลังเวที

ทั้งคู่สบตากันผ่านจอ

ลินไม่รู้ว่าทำไมหัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอีก ทั้งที่เดินจบแล้ว

═══════════════════════════════════════════

หลังโชว์ ห้องแต่งตัวหลังเวทีวุ่นวาย นางแบบเปลี่ยนชุด ทีมงานเก็บของ ทุกคนพูดพร้อมกัน

ลินนั่งอยู่มุมห้อง ถอดรองเท้าส้นสูง นวดเท้าเงียบๆ ผมยุ่งเล็กน้อย เหงื่อบนหน้าผากเป็นประกาย

"ลิน"

เธอเงยหน้าขึ้น

แนทยืนอยู่ตรงหน้า ถือขวดน้ำยื่นให้

"เธอเดินสวยมาก" แนทพูด เสียงจริงจัง ไม่ได้ล้อเล่นเหมือนปกติ ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องลินตรงๆ "สวยจนฉันลืมหายใจ"

ลินรับขวดน้ำ นิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันเสี้ยววินาที

อุ่น อีกแล้ว

"ก็ชุดเธอไม่เลว" ลินตอบเสียงเรียบ แต่ไม่ได้มองหน้าแนท เธอเปิดฝาขวดน้ำ ดื่มยาว ซ่อนใบหน้าที่ร้อนขึ้นเล็กน้อย

แนทนั่งลงข้างๆ ไม่ได้ขออนุญาต ไหล่เกือบชนกัน

"รู้ไหมว่าตอนเธอเดินออกมา" แนทพูดเสียงเบา "ฉันเห็นอะไรบางอย่างในตาเธอ"

"เห็นอะไร"

"ความโกรธ" แนทหัวเราะเบาๆ "เธอนึกถึงฉันตอนเดินใช่ไหม"

ลินเกือบสำลักน้ำ

"อย่าหลงตัวเอง"

"ฉันไม่ได้หลงตัวเอง" แนทเอียงตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กระซิบ "แต่ถ้าความโกรธทำให้เธอเดินสวยขนาดนั้น... ฉันยอมให้เธอเกลียดฉันทุกวันเลย"

กลิ่น Jo Malone ลอยเข้าจมูก สดใส ซับซ้อน เหมือนเจ้าของ

ลินหันมามองแนท ใกล้จนเห็นขนตาทุกเส้น

"ฉันไม่ได้เกลียดเธอ" ลินพูดก่อนจะทันคิด

แนทกะพริบตา ยิ้มช้าๆ

"แล้วเธอรู้สึกยังไงกับฉันล่ะ"

ลินนิ่งไปครู่ แล้วลุกขึ้นยืน

"ไม่รู้สึก" เธอตอบ แล้วเดินออกไป

แนทมองตามจนลินลับหายไปหลังม่าน

_ไม่รู้สึก_

แนทยิ้มให้ตัวเอง

_คนที่ไม่รู้สึก ไม่จำเป็นต้องรีบหนีขนาดนั้น_

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น ลินนั่งอยู่ในรถที่จอดอยู่ใต้โรงแรม เครื่องยนต์ดับ ความมืดล้อมรอบ

เธอยกมือขึ้นมองฝ่ามือตัวเอง

ตรงที่นิ้วแนทสัมผัส ยังรู้สึกอุ่น

_มือผู้หญิงคนนี้ทำไมอุ่นขนาดนี้_

เธอกำมือแน่น กดความรู้สึกลงไป เหมือนที่ทำมาตลอดยี่สิบเจ็ดปี

_ไม่มีอะไร ก็แค่ดีไซเนอร์_

_ก็แค่คนที่น่ารำคาญ_

_ก็แค่..._

ลินเอนหัวพิงพนักเบาะ หลับตา

ภาพที่เห็นเป็นรอยยิ้มของแนทตอนบอกว่า "เธอเดินสวยมาก"

และสัมผัสนิ้วที่อุ่นตรงแนวกระดูกสันหลัง

ลินลืมตาขึ้น จ้องเพดานรถ

_ไม่ ลลิดา ไม่_

แต่หัวใจไม่ฟังเหตุผล

มันเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เธอนึกถึงดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้น

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 3 — คู่แข่งที่ดึงดูด