ตอนที่ 1

จูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 1: มาดเย็นปะทะสดใส

═══════════════════════════════════════════

เสียงส้นรองเท้าเคาะพื้นคอนกรีตดังก้องเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ มั่นคง เหมือนเสียงนาฬิกาที่ไม่เคยเดินช้า

ลลิดา วรรณกวี เดินผ่านทางเดินหลังเวทีของ Bangkok Fashion Week ด้วยก้าวยาวสง่า ใบหน้าเรียบเฉยราวกับแกะสลักจากหินอ่อน ผมดำยาวตรงสลวยพลิ้วตามจังหวะก้าว ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเสียงกระซิบรอบข้าง

"ลินมาแล้ว" "ราชินีรันเวย์" "วันนี้ปิดโชว์อีกเหมือนเดิมใช่ไหม"

ทีมงานหลบทาง สไตลิสต์รีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ช่างแต่งหน้าหยิบแปรงเตรียมพร้อม ทุกคนขยับเร็วขึ้นเมื่อเธอเดินผ่าน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเกรง

ลินไม่ได้สวยแบบน่ารักหวานใส เธอสวยแบบที่ทำให้คนหยุดหายใจ สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตร ผิวเนียนสีน้ำผึ้ง กรามคม ริมฝีปากอิ่มที่ไม่เคยยิ้มให้ใครง่ายๆ เธอเป็นนางแบบอันดับหนึ่งของไทยมาสามปีแล้ว และทุกครั้งที่เธอเดินบนรันเวย์ ไม่มีใครกล้าเดินตามหลัง

"ลิน ดีไซเนอร์แขกรับเชิญมาถึงแล้ว" ผู้จัดการส่วนตัวของเธอเดินตามมาพูดเสียงเบา "เธอต้องการเปลี่ยนคอนเซปต์โชว์"

ลินหยุดเดิน หันกลับมาช้าๆ

"เปลี่ยน?" เสียงเย็นเหมือนน้ำแข็ง

"ใช่ เธอชื่อกัญญ์ณัฏฐ์ ศิริวัฒน์ ดีไซเนอร์จากปารีส เพิ่งกลับมาไทย ฝีมือดีมาก แต่—"

"แต่?"

"แต่ค่อนข้าง...มีความเห็นของตัวเอง"

ลินหรี่ตา แล้วเดินต่อไปยังห้องประชุมท้ายทางเดิน

═══════════════════════════════════════════

ห้องประชุมเล็กหลังเวทีเต็มไปด้วยแบบร่างเสื้อผ้าที่ปักหมุดบนบอร์ด ผ้าตัวอย่างวางเรียงบนโต๊ะ และกาแฟที่เริ่มเย็น

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่หน้าบอร์ด กำลังดึงแบบร่างเดิมออก แล้วปักแบบใหม่แทนที่ ผมสั้นบ๊อบสีน้ำตาลเข้มปัดข้าง แจ็คเก็ตหนังสีดำสวมทับเสื้อยืดขาว กางเกงยีนส์ขาตรง รองเท้าบูทหนัง ที่ข้อมือซ้ายมีรอยสักเล็กๆ รูปดอกมะลิ

กัญญ์ณัฏฐ์ ศิริวัฒน์ หันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสดใส ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ขออนุญาตใคร

"โอ้ ราชินีรันเวย์มาแล้ว" แนทพูดเสียงใสไม่มีกลัว พิงโต๊ะกอดอกมองลินตั้งแต่หัวจรดเท้า

ลินเดินเข้ามาหยุดตรงข้าม สายตากวาดมองบอร์ดที่เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้

"เธอทำอะไรกับคอนเซปต์โชว์"

ไม่ใช่คำถาม เป็นคำกล่าวหา

"เปลี่ยน" แนทตอบเรียบๆ เหมือนพูดเรื่องอากาศ "คอนเซปต์เดิมน่าเบื่อ ฉันมีไอเดียใหม่"

"น่าเบื่อ?" ลินออกเสียงคำนั้นช้าๆ อันตราย

"ธีมขาวดำ มินิมอล เดินสายเดี่ยว... ทุกคนทำแบบนี้มาสามปีแล้ว" แนทเดินไปหยิบสเก็ตช์บุ๊คมาเปิดให้ดู "ดูนี่สิ ฉันออกแบบธีมใหม่ 'Metamorphosis' — การแปรเปลี่ยน ชุดจะค่อยๆ เปลี่ยนจากขาวดำเป็นสีสด ตั้งแต่ตอนเปิดโชว์จนถึงตอนปิด นางแบบไม่ได้แค่เดิน แต่ต้อง _เล่า_ "

ลินมองสเก็ตช์ ต้องยอมรับในใจว่าแบบร่างสวย เส้นสายคมชัด มีรายละเอียดที่แสดงถึงฝีมือจริง แต่เธอไม่มีทางยอมรับออกมา

"เธอเพิ่งมาถึง จะมาเปลี่ยนทุกอย่างที่เราเตรียมมาเป็นเดือน?"

แนทวางสเก็ตช์บุ๊คลง เอียงหน้ามองลิน ยิ้มมุมปาก

"ถ้าไม่เปลี่ยน มันก็ไม่มีอะไรน่าจดจำ..." เธอหยุดพักจังหวะ สายตาจ้องเข้าไปในตาลิน "...เหมือนหน้าเธอบนรันเวย์"

ความเงียบที่ตามมาหนักอึ้ง

ทีมงานที่ยืนอยู่ในห้องกลั้นหายใจพร้อมกัน ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับลลิดา วรรณกวี แบบนี้

ลินกำมือแน่น เล็บจิกฝ่ามือ

_สดใส กล้า ไม่กลัวอะไร_

_น่ารำคาญ_

"เธอชื่ออะไรนะ" ลินถามเสียงเรียบ

"กัญญ์ณัฏฐ์ เรียกแนทก็ได้" เธอยื่นมือมา

ลินมองมือนั้นแต่ไม่จับ

"แนท" เธอเอ่ยชื่อช้าๆ "ฉันหวังว่าไอเดียของเธอจะดีจริงอย่างที่พูด เพราะถ้าโชว์พัง ฉันจะไม่รับผิดชอบ"

"ไม่ต้อง" แนทดึงมือกลับ ยิ้มไม่สะทกสะท้าน "ฉันรับผิดชอบเอง แค่เธอเดินให้สวย ก็พอ"

ลินหมุนตัวเดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรอีก ส้นรองเท้าเคาะพื้นดังกว่าเดิม

แนทมองหลังเธอลับไป แล้วหันไปหาทีมงาน ยิ้มกว้าง

"เธอน่ารักจังเลยนะ ตอนโกรธ"

ทีมงานอ้าปากค้าง

═══════════════════════════════════════════

ลินเดินกลับไปที่โต๊ะแต่งหน้าของเธอ ดึงเก้าอี้นั่งลงแรง

_น่ารำคาญ น่ารำคาญ น่ารำคาญ_

เธอมองตัวเองในกระจก ใบหน้าที่ทุกคนบอกว่าสมบูรณ์แบบ หน้าที่ไม่มีรอยยิ้ม หน้าที่เธอฝึกฝนมาสิบปีให้ไม่แสดงอารมณ์

_"เหมือนหน้าเธอบนรันเวย์"_

ประโยคนั้นวนอยู่ในหัว ไม่ใช่เพราะมันดูถูก แต่เพราะมันจริง

ลินรู้ดีว่าเธอเดินแบบอย่างไร เยือกเย็น สง่า ไร้อารมณ์ เหมือนรูปปั้นที่เคลื่อนไหวได้ คนชม คนกลัว แต่ไม่มีใครจดจำ

_แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ_

โทรศัพท์สั่น ข้อความจากแม่

_"ลูก วันนี้โชว์ใช่ไหม สู้ๆ นะ แม่ภูมิใจ"_

ลินอ่านแล้ววางโทรศัพท์คว่ำ

แม่ภูมิใจในตัวลิน ในนางแบบอันดับหนึ่ง ในลูกสาวที่สวย สง่า สมบูรณ์แบบ แม่จะภูมิใจไหม ถ้ารู้ว่าลูกสาว...

เธอหยุดคิด ไม่ปล่อยให้ความคิดนั้นไปต่อ

"ลิน เวลาซ้อม" สไตลิสต์เรียก

ลินลุกขึ้น สูดหายใจลึก สวมเกราะมาดเย็นกลับเข้าที่

═══════════════════════════════════════════

ห้องซ้อมเดินแบบ แนทยืนอยู่ข้างรันเวย์กับทีมงาน ถือสเก็ตช์บุ๊คในมือ ดินสอเสียบหลังหู

"โอเค ซ้อมกันเลย" เธอตบมือเรียกทุกคน "คอนเซปต์ใหม่ ทุกคนต้องเดินต่างจากเดิม ไม่ใช่แค่เดิน ต้องรู้สึก ชุดแรกเป็นขาวดำ เดินเรียบ สง่า ปกติ แต่พอถึงช่วงกลาง ชุดเริ่มมีสี การเดินต้องเปลี่ยน มีชีวิตมากขึ้น มีอารมณ์มากขึ้น"

นางแบบคนอื่นๆ พยักหน้าตาม แต่ลินยืนกอดอกอยู่ท้ายแถว หน้าเหมือนหินแกรนิต

"ลิน" แนทเรียก "เธอเดินปิดโชว์ ชุดสุดท้ายเป็นสีแดง เต็มไปด้วยชีวิต ฉันอยากให้เธอเดินแบบที่คนเห็นแล้วลืมหายใจ"

"ฉันเดินแบบเดียวมาสิบปี" ลินตอบเย็น

"เพราะงั้นไงถึงน่าเบื่อ"

เสียงฮือจากนางแบบคนอื่นๆ

ลินเดินไปยืนต้นรันเวย์ ไม่พูดอะไร แล้วเดิน

เธอเดินแบบที่เธอเดินมาตลอด สง่า นิ่งเฉย สมบูรณ์แบบทุกก้าว ทุกจังหวะ ทุกองศาของการหมุนตัว

แนทมองจนจบ แล้วกอดอก

"สวย" เธอยอมรับ "แต่ไม่มีหัวใจ"

ลินหยุดตรงปลายรันเวย์ หันกลับมามองแนท สายตาทั้งคู่ปะทะกัน

น้ำตาลเข้มพบน้ำตาลอ่อน

เย็นชาพบสดใส

ลินรู้สึกบางอย่างสั่นในอก เหมือนเข็มที่เสียบเข้าไปเบาๆ ไม่เจ็บ แต่รู้สึกได้

_คนนี้...อ่านฉันออก_

"ลองอีกครั้ง" แนทพูดเสียงเบาลง ไม่ได้ท้าทายอีกแล้ว "ครั้งนี้ ลองนึกถึงอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึก จะเป็นอะไรก็ได้ ความโกรธ ความเศร้า ความปรารถนา อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ _ว่างเปล่า_ "

ลินจ้องแนทอีกครู่ แล้วหันกลับ เดินไปต้นรันเวย์

เธอหลับตา

_ความรู้สึก?_

เธอนึกถึงอะไรไม่ออก

แล้วเธอเปิดตา มองไปที่แนทที่ยืนอยู่ปลายทาง

_ความโกรธ_

ลินเดิน

ครั้งนี้ต่างออกไป ก้าวแรกหนักกว่าเดิม ไหล่ผายกว่าเดิม สายตาคมกว่าเดิม เหมือนเสือดาวที่กำลังไล่เหยื่อ ทุกก้าวมีพลัง มีไฟ มีบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

แนทมองจนลืมกะพริบตา

ลินหยุดตรงหน้าแนท ใกล้จนเกือบชน

"พอใจหรือยัง" ลินถาม เสียงทุ้มต่ำ

แนทกลืนน้ำลาย ดวงตาเป็นประกาย

"...เพิ่งเริ่ม" เธอตอบ เสียงแผ่วกว่าที่ตั้งใจ

ทั้งคู่มองกันนาน นานเกินที่จะเรียกว่าบังเอิญ

จนลินเป็นคนหันหน้าหนีก่อน

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น ลินนอนอยู่ในห้องพักที่โรงแรมใกล้สถานที่จัดงาน จ้องเพดานมืด

_"ไม่มีหัวใจ"_

ประโยคของแนทวนอยู่ในหัวเหมือนเพลงที่กดข้ามไม่ได้

เธอเปิดอินสตาแกรม พิมพ์ชื่อ "Kanyanat Siriwat"

โปรไฟล์ของแนทเต็มไปด้วยงานออกแบบ สเก็ตช์ ภาพถ่ายจากปารีส ภาพเธอยืนยิ้มหน้าหอไอเฟล ภาพเธอนั่งวาดรูปในคาเฟ่ ภาพเธอในสตูดิโอ ผมสั้นยุ่งๆ เสื้อเปื้อนสี หัวเราะอยู่คนเดียว

_สดใส กล้า ไม่กลัวอะไร_

ลินปิดหน้าจอ วางโทรศัพท์ลง

_ช่างมัน ก็แค่ดีไซเนอร์แขกรับเชิญ จบงานก็จบกัน_

แต่เมื่อเธอหลับตา ภาพที่เห็นไม่ใช่แบบร่างชุดเดินแบบ

เป็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่มองเธอตรงๆ โดยไม่หลบ

เป็นรอยยิ้มที่ไม่ขออนุญาตใคร

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 2 — บนเวทีกับหลังเวที