ตอนที่ 10

จูบลับบนรันเวย์ ตอนที่ 10: โชว์ที่เปลี่ยนทุกอย่าง

═══════════════════════════════════════════

สองสัปดาห์หลังจูบแรก ทุกอย่างเหมือนเดิมแต่ไม่เหมือน

ลินกับแนทยังทำงานด้วยกัน ยังทะเลาะบ้าง ยังจ้องตากัน แต่ตอนนี้ทุกสายตามีความหมาย ทุกสัมผัสมีน้ำหนัก ทุกคำพูดมีเสียงสะท้อนที่คนอื่นไม่ได้ยิน

ไม่มีใครรู้

ลินกลับมาสวมเกราะมาดเย็น เดินผ่านแนทเหมือนเดิน ผ่านดีไซเนอร์คนหนึ่ง แต่ตอนกลางคืน เธอนอนอ่านข้อความจากแนทจนหลับ

_"นอนยังลิน"_

_"นอนแล้ว"_

_"โกหก ถ้านอนแล้วตอบข้อความไม่ได้"_

_"...ยังไม่นอน"_

_"ฉันก็ยังไม่นอน 😊"_

ลินไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับแนทเรียกว่าอะไร ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่คนทำงานด้วยกัน

เป็นบางอย่างที่ไม่มีชื่อเรียก

แต่มันทำให้เธอนอนหลับง่ายขึ้นทุกคืน

═══════════════════════════════════════════

Fashion Week โชว์พิเศษ — โชว์สุดท้ายของ season ที่แนทออกแบบ ธีม "Metamorphosis: Final"

โชว์นี้ใหญ่กว่าทุกครั้ง แขกรับเชิญจากทั่วโลก นักข่าว บล็อกเกอร์ เซเลบ แบรนด์จากปารีส มิลาน นิวยอร์ก ทุกสายตาจับจ้องที่เวทีนี้

ลินเดินปิดโชว์ในชุดพิเศษที่แนทออกแบบ ชุดที่รวมทุกคอลเลกชั่นไว้ด้วยกัน จากขาวดำ ผ่านสีเทา สีเงิน สีแดง จนถึงสีทอง ผ้าซ้อนกันหลายชั้น พลิ้วไหวเหมือนน้ำตก

เธอเดินออกมาจากหลังม่าน

เสียงในห้องเงียบลงทันที

ทุกคนลุกขึ้นยืน

ลินเดินบนรันเวย์ด้วยก้าวที่ต่างจากทุกครั้ง ไม่ใช่เย็นชา ไม่ใช่โกรธ ไม่ใช่ว่างเปล่า

เธอเดินด้วยความรู้สึก

ทุกก้าวมีไฟ มีชีวิต มีหัวใจ มีบางอย่างที่เปล่งออกมาจากข้างในและทำให้คนดูน้ำตาคลอ

เพราะเธอรู้ว่าใครยืนมองเธอจากหลังเวที

เธอเดินให้คนๆ นั้นคนเดียว

ปรบมือกึกก้อง ดังจนหูอื้อ แฟลชกล้องวาบเหมือนฟ้าแลบ

ลินเดินกลับหลังเวที หัวใจเต้นแรง ไม่ใช่จากอดรีนาลีน แต่จากสิ่งที่เธอกำลังจะทำ

═══════════════════════════════════════════

หลังเวที แนทรอลินอยู่

เธอยืนอยู่ท่ามกลางทีมงานที่กำลังยุ่งเก็บของ ดวงตาเป็นประกาย น้ำตาคลอ ริมฝีปากสั่น

"ลิน เธอ—"

ลินเดินเข้ามาตรง

ไม่หยุด ไม่ลังเล ไม่มองซ้ายมองขวา

เธอยกมือทั้งสองจับใบหน้าแนท ก้มลง

จูบเธอ

ต่อหน้าทีมงานสิบกว่าคน

═══════════════════════════════════════════

เวลาหยุด

หรืออย่างน้อยก็รู้สึกเหมือนหยุด

ทีมงานแข็งไปเป็นรูปปั้น สไตลิสต์ที่กำลังพับผ้าหยุดมือ ช่างแต่งหน้าที่กำลังเก็บแปรงค้างมือ ผู้ช่วยโปรดิวเซอร์อ้าปากค้าง

ลลิดา วรรณกวี — ราชินีมาดเย็น นางแบบอันดับหนึ่ง ผู้หญิงที่ไม่เคยแสดงอารมณ์ต่อหน้าใคร — กำลังจูบดีไซเนอร์หญิง

กลางห้อง

ต่อหน้าทุกคน

แนทแข็งไปครู่หนึ่ง แล้วมือเธอยกขึ้นเกาะเอวลิน จูบตอบ

สั้นแต่หนัก

ลินถอยออก มือยังจับใบหน้าแนท มองลงไปที่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่กว้างด้วยความตกใจ

"ฉันไม่อยากซ่อนอีกแล้ว" ลินพูด เสียงสั่นแต่แน่วแน่ แล้วเธอหยุด ลดเสียงลง "...แต่ฉันก็ยังไม่พร้อมบอกทั้งโลก"

แนทจ้องลิน น้ำตาไหลลงมาที่แก้ม เธอหัวเราะทั้งร้องไห้

"ลลิดา วรรณกวี" เธอกระซิบ "เธอบ้าไปแล้ว"

"เธอทำให้ฉันบ้า" ลินตอบ มุมปากขยับขึ้น

ทีมงานยังยืนแข็งอยู่

สไตลิสต์คนหนึ่งเป็นคนแรกที่ขยับ เธอปรบมือช้าๆ แล้วทุกคนตามกัน ปรบมือ หัวเราะ มีคนร้องไห้ด้วย

"ในที่สุด!" ผู้ช่วยโปรดิวเซอร์ร้อง "ทุกคนเห็นมาตั้งนานแล้ว!"

ลินหันไปมอง หน้าแดง "เห็นอะไร"

"เห็นว่าพี่ลินกับพี่แนทมองกันยังไง" สไตลิสต์หัวเราะ "ตาเป็นประกายทุกครั้งเลยค่ะ"

ลินหันกลับมามองแนท ใบหน้าร้อนผ่าว

แนทยิ้มกว้างที่สุดที่ลินเคยเห็น แล้วกอดลินแน่น ซุกหน้าลงที่หน้าอกเธอ

"เราค่อยๆ ไปด้วยกัน" แนทกระซิบ "ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องบอกทั้งโลก แค่เธอกับฉัน... ก่อน"

ลินกอดแนทตอบ กดจูบบนหัวเธอ

"เธอกับฉัน" เธอกระซิบ "ก่อน"

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น ทีมงานทั้งหมดสัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับ ลินรู้สึกแปลกที่มีคนรู้ กลัวด้วย แต่พอเห็นรอยยิ้มจริงใจของทุกคน ความวิตกก็คลายลงนิดหนึ่ง

แนทเดินส่งลินถึงรถ

"คืนนี้กลับดีๆ นะ" แนทพูด มือยังจับมือลิน

"เธอก็กลับดีๆ"

"ลิน"

"หืม"

"ขอบคุณ" แนทบีบมือเธอเบาๆ "ที่กล้า"

ลินมองลงไปที่มือสองคนที่ประสาน นิ้วเรียวยาวของเธอสอดกับนิ้วสั้นกว่าของแนท เข้ากันพอดีเหมือนถูกออกแบบมา

"ฉันไม่ได้กล้า" ลินพูดเบา "ฉันแค่ทนไม่ได้อีกแล้ว"

แนทเขย่งขึ้นจูบแก้มเธอ "ราตรีสวัสดิ์ ราชินี"

"ราตรีสวัสดิ์ ดีไซเนอร์บ้า"

แนทหัวเราะ หันหลังเดินจากไป

ลินนั่งในรถ มองแนทเดินลับหายไป

เธอยกมือขึ้นแตะแก้มที่แนทจูบ ร้อน

แล้วยิ้ม

ยิ้มจริงๆ ยิ้มจนแก้มเจ็บ ยิ้มแบบที่ไม่ได้ยิ้มมานานจนลืมไปแล้วว่ารู้สึกยังไง

_ฉันทำลงไปแล้ว_

_ไม่ถอยแล้ว_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 11 — ความลับของเรา