ตอนที่ 9

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 9: เช้าหลังคืนนั้น

═══════════════════════════════════════════

ภาคินไม่ได้นอน

ทั้งคืนเขานอนพลิกตัวไปมา สัมผัสของศิวัชยังติดอยู่ทุกที่ — ริมฝีปากที่ถูกจูบ คอที่ถูกดูด เอวที่ถูกกอด ผิวที่ถูกมือร้อนลูบ ทุกครั้งที่หลับตา ภาพในห้องมืดนั้นก็วนกลับมา ใบหน้าของศิวัชในความสลัว ดวงตาที่ลุกเป็นไฟ เสียงทุ้มที่กระซิบ _"นายเป็นของผม"_

ร่างกายเขาตอบสนองทุกครั้งที่นึกถึง ร้อนผ่าวจากข้างใน จนต้องลุกไปอาบน้ำเย็นตอนตีสาม

ตอนหกโมงเช้า เขามองตัวเองในกระจกห้องน้ำ ใต้ตาเขียวคล้ำ ผิวซีด แต่ริมฝีปากยังแดงผิดปกติจากการกัดทั้งคืน คอเสื้อเชิ้ตสูงพอจะปิดรอยจูบตรงใต้หูซ้ายที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นตอนเช้า — รอยแดงจางๆ ที่ศิวัชบอกว่าจะไม่ทิ้งรอย แต่ทิ้ง

_บ้า_

ภาคินดึงปกเสื้อขึ้นสูง

═══════════════════════════════════════════

เขาตัดสินใจหลีกเลี่ยงศิวัช

ไม่ตอบข้อความ ไม่รับสาย เปลี่ยนเวลาเข้ากองถ่ายให้เร็วขึ้นหนึ่งชั่วโมง ดูแลพลอยเสร็จก็ไปนั่งทำงานในรถแทนที่จะนั่งข้างกอง ใช้อีเมลประสานงานแทนการพูดคุยตรง

สามวันผ่านไปอย่างนั้น

"พี่เอ็มเป็นอะไรคะ?" พลอยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง "ทำไมไม่มานั่งข้างกองเหมือนเดิมล่ะ ร้อนในรถไม่สบายหรอกค่ะ"

"ไม่เป็นไร มีงานเยอะ ทำในรถสะดวกกว่า"

"แต่พี่ศิวัชถามถึงพี่เอ็มทุกวันเลยนะคะ" พลอยเอียงหน้ามอง ตาแวววาว "วันนี้ก็ถาม 'เอ็มมาไหม' ตั้งแต่เช้า"

"งานของพี่กับพี่ศิวัชคุยผ่านอีเมลได้ ไม่ต้องเจอกันทุกวัน"

"ก็จริงค่ะ แต่..." พลอยยิ้มเจื่อน "พี่ศิวัชหน้าหงอยเลยนะคะ ตั้งแต่พี่เอ็มไม่มานั่งข้างกอง"

ภาคินไม่ตอบ แต่มือที่ถือโทรศัพท์บีบแน่นขึ้น

═══════════════════════════════════════════

วันที่สี่ ศิวัชไม่ยอมอีกแล้ว

ภาคินกำลังเดินจากรถไปห้องแต่งตัวของพลอย ทางเดินข้างกองถ่ายแคบ มีรถขนอุปกรณ์จอดเรียงราว ศิวัชเดินสวนมาจากทางตรงข้าม เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ แว่นกันแดดเกี่ยวไว้ที่คอเสื้อ ท่าทางสบายๆ แต่สายตาเฉียบคม

ภาคินเห็นเขาก่อน เตรียมจะเลี้ยวหลบเข้าทางอื่น

"เอ็ม"

สายเกินไป

"ครับ?" ภาคินหยุด ทำหน้าปกติ "มีอะไรครับพี่ศิวัช"

"พี่ศิวัช?" ศิวัชเลิกคิ้ว รอยยิ้มไม่มี "กลับมาเรียกพี่ชิเป็นพี่ศิวัชอีกแล้ว"

"เรียกให้เหมาะสมกับสถานที่ครับ มีทีมงานอยู่"

"ไม่มีใครอยู่แถวนี้" ศิวัชก้าวเข้ามาใกล้ เสียงต่ำลง "สามวัน เอ็ม สามวันที่ไม่ตอบข้อความ ไม่รับสาย หนีจากกอง ผมทำอะไรผิดไหม?"

"พี่ไม่ได้ทำอะไรผิด"

"แล้วทำไมหนี"

ภาคินกลืนน้ำลาย มองลงพื้น "ผมไม่ได้หนี... แค่..."

"แค่อะไร" ศิวัชก้าวเข้ามาอีก ยืนใกล้จนภาคินรู้สึกถึงลมหายใจ "บอกผม"

ภาคินเงยหน้า สบตาศิวัช ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นไม่โกรธ มันเจ็บ ความเจ็บที่ศิวัชไม่ได้พยายามซ่อน

"ผมกลัว" ภาคินพูดเบาจนแทบไม่มีเสียง "คืนนั้น... สิ่งที่เกิดขึ้นในห้อง... ผมไม่เคย... ผมตกใจกับตัวเอง ที่ผมยอมง่ายขนาดนั้น ที่ร่างกายผมตอบแบบนั้น ผม..."

เสียงเขาหายไป

ศิวัชยืนฟัง ใบหน้าอ่อนลง ความเจ็บในดวงตาเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ

"หนีได้แค่ไหนเอ็ม" ศิวัชกระซิบตอนเดินสวน เสียงเบาจนเฉพาะภาคินได้ยิน "หนีผมได้ แต่หนีตัวเองได้เหรอ"

ศิวัชเดินผ่านไป ไหล่เฉียดกันเบาๆ ทิ้งกลิ่น Acqua di Gio ไว้ในอากาศ

ภาคินยืนนิ่ง มองเงาศิวัชเดินห่างออกไป

_หนีตัวเองได้เหรอ_

คำถามนั้นเจาะลึกกว่าที่เขาอยากยอมรับ

═══════════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น ภาคินนั่งในรถอยู่ในลานจอดของกองถ่าย ดึกแล้ว ทีมงานกลับหมด

โทรศัพท์สั่น ข้อความจากศิวัช:

"ผมจะไม่ทำให้นายเสียหาย สัญญา"

ตามด้วย:

"แต่ผมก็จะไม่แกล้งทำเป็นว่าคืนนั้นไม่เกิดขึ้น เพราะมันเป็นคืนที่ดีที่สุดคืนหนึ่งในชีวิตผม"

และ:

"ผมจะรอ แต่ขอร้อง... อย่าหนีอีกเลย"

ภาคินอ่านข้อความ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนตัวหนังสือเบลอเพราะน้ำตา

เขาพิมพ์ ลบ พิมพ์ ลบ

สุดท้ายส่งไปสั้นๆ:

"ผมไม่หนีแล้ว"

คำเดียวกับที่เคยบอก แต่ครั้งนี้มันหนักแน่นกว่า เพราะผ่านคืนที่สัมผัสจริงของศิวัชฝังอยู่บนผิวหนัง ผ่านวันที่พยายามหนีแล้วรู้ว่าหนีไม่ได้

ข้อความจากศิวัชตอบกลับมาทันที:

"ขอบคุณ"

แค่คำเดียว

แต่ภาคินรู้สึกได้ถึงรอยยิ้มที่อยู่หลังตัวหนังสือนั้น

เขาวางโทรศัพท์ลง สตาร์ทรถ ขับกลับบ้าน

คืนนี้เขาอาจจะนอนหลับได้

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 10 — เส้นแบ่งที่ข้ามแล้ว