ตอนที่ 10

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 10: เส้นแบ่งที่ข้ามแล้ว

═══════════════════════════════════════════

วันที่ถ่ายฉากสำคัญที่สุดของซีรีส์ "เงาจันทร์" ทุกอย่างพังตั้งแต่เช้า

มาร์ค — พระเอกจาก Skyline — มาถึงกองถ่ายสายสองชั่วโมง หน้าบวม ตาแดง มีข่าวออกเมื่อคืนว่าทะเลาะกับแฟนสาวจนแยกทาง โซเชียลลุกเป็นไฟ แฟนคลับแบ่งฝ่าย สตาฟฟ์กระซิบกันวุ่นวาย

"ถ่ายไม่ได้ครับ สภาพมาร์คแบบนี้" ผู้กำกับส่ายหน้า "ฉากนี้เป็นฉากไคลแม็กซ์ พระเอกต้องร้องไห้อำลา ไม่ใช่ร้องไห้เพราะเมาค้าง"

"เลื่อนไม่ได้" ศิวัชเสียงเข้ม ยืนกอดอกหน้าห้องประชุมเล็กข้างกอง "สปอนเซอร์จองสล็อตโปรโมทไว้แล้ว ถ้าเลื่อนถ่ายฉากนี้ เลื่อนออนแอร์ ต้นทุนบานปลาย"

บรรยากาศตึงเครียด ผู้กำกับกับศิวัชถกเถียงกันไม่จบ ทีมงานมองหน้ากันด้วยความกังวล

ภาคินยืนฟังอยู่มุมห้อง ดูทุกคนวนอยู่กับปัญหาโดยไม่มีทางออก

"ขอพูดหน่อยครับ" เขาก้าวออกมา เสียงสงบแต่ชัดเจน

ทุกคนหันมามอง

"มาร์คไม่ได้เมาค้าง เขาเสียใจ" ภาคินพูด "ใช้มันให้เป็นประโยชน์ ฉากนี้พระเอกต้องร้องไห้อำลา อารมณ์ที่มาร์คมีตอนนี้คืออารมณ์นั้น ไม่ต้องแสดง แค่ให้เขาปล่อย"

ห้องเงียบ

"ผมจะคุยกับมาร์คเอง ให้เวลาผมครึ่งชั่วโมง" ภาคินพูดต่อ "ส่วนพลอย ผมเตรียมเธอมาดีแล้ว พร้อมถ่ายทุกเมื่อ"

ผู้กำกับมองศิวัช ศิวัชมองภาคิน

"ลองดู" ศิวัชพยักหน้า

═══════════════════════════════════════════

ภาคินเข้าไปในห้องแต่งตัวของมาร์ค ปิดประตู นั่งลงตรงข้ามพระเอกหนุ่มที่ตาบวมฉ่ำ

"ผมไม่ใช่ผู้จัดการของนาย" ภาคินเริ่ม เสียงนุ่ม "แต่ผมเข้าใจว่านายรู้สึกยังไง"

มาร์คมองเขา ตาแดง "พี่ไม่รู้หรอก"

"รู้มากกว่าที่นายคิด" ภาคินพูดเบาๆ สายตาไกลออกไปครู่หนึ่ง "ฉากนี้ นายไม่ต้องเป็นตัวละคร แค่เป็นตัวเอง เอาความเจ็บที่มีใส่ลงไป มันจะกลายเป็นฉากที่ดีที่สุดของนาย"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มาร์คเดินออกจากห้องแต่งตัว ตายังแดง แต่พร้อม

ฉากถ่ายผ่านในเทคแรก

มาร์คร้องไห้จริง พลอยร้องไห้ตาม ผู้กำกับร้องไห้หลังมอนิเตอร์ ทีมงานบางคนแอบเช็ดน้ำตา

"คัท!" ผู้กำกับตะโกน เสียงสั่น "สุดยอด เทคเดียวผ่าน!"

กองถ่ายปรบมือกันสนั่น มาร์คทรุดตัวลง พลอยวิ่งไปกอด

ภาคินยืนมองจากมุมกอง ยิ้มบาง

สายตาของเขาเลื่อนไปเจอศิวัชที่ยืนอยู่อีกฝั่ง มองตรงมาที่เขา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย

ศิวัชยิ้ม ยกนิ้วโป้งให้

ภาคินเบือนหน้าหนี ใบหูร้อน

═══════════════════════════════════════════

สี่ทุ่ม ทุกคนกลับหมดแล้ว

ภาคินกลับมาเก็บของที่ห้องตัดต่อเล็กข้างสตูดิโอ ห้องนี้มีมอนิเตอร์สองจอ คอมพิวเตอร์ตัดต่อ โซฟาเก่าๆ ตัวเดียว ไฟนีออนหรี่ บรรยากาศเงียบสงบ

เขากำลังเก็บแฟ้มเข้ากระเป๋า เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู

ศิวัช

ถือกาแฟสองแก้ว เหมือนเคย

"อเมริกาโน่ ไม่ใส่น้ำตาล" เขาวางลงบนโต๊ะ

ภาคินมองแก้วกาแฟ แล้วมองศิวัช "พี่ชิ..."

"ขอบคุณนะ" ศิวัชพูด เสียงจริงจัง "วันนี้ ถ้าไม่มีเอ็ม ฉากนั้นไม่ผ่าน ผมแก้ปัญหาทางเทคนิคได้ แต่เรื่องคน... เอ็มทำได้ดีกว่าผมเยอะ"

"เป็นหน้าที่ครับ" ภาคินตอบ แต่ยิ้มบาง

ทั้งสองนั่งลงบนโซฟา ห่างกันหนึ่งช่วงแขน ดื่มกาแฟ มองหน้าจอมอนิเตอร์ที่ยังเปิดอยู่ แสดงภาพเดลี่ของฉากที่เพิ่งถ่ายวันนี้

"ฉากนี้สวยมาก" ศิวัชพูด มองจอ "ดูสิ แสงตอนพลอยหันมา ร้องไห้พร้อมยิ้ม มันเจ็บและสวยพร้อมกัน"

"เหมือนรักจริงๆ" ภาคินพูดเบา แล้วรู้สึกว่าตัวเองพูดไปมากเกินไป

"ใช่" ศิวัชหันมา "เหมือนรักจริงๆ"

ความเงียบทอดยาว มอนิเตอร์ฉายแสงสลัวลงบนใบหน้าทั้งสอง ภาคินรู้สึกได้ถึงระยะห่างที่สั้นลงเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าใครขยับเข้ามาก่อน

"พี่ชิ"

"ครับ"

ภาคินนิ่งไปนาน กาแฟในมือเริ่มเย็น นิ้วลูบขอบแก้วไปมา

"ผม..." เขาสูดหายใจลึก "...ผมไม่อยากกลัวอีกแล้ว"

ศิวัชหันมามองเขาเต็มตา ไม่พูด รอ

"คืนนั้นในห้อง..." ภาคินพูดต่อ เสียงเบาสั่น "ผมหนีไป ไม่ใช่เพราะไม่ชอบ แต่เพราะชอบมากเกินไป จนกลัวตัวเอง"

"เอ็ม..."

"ให้ผมพูดจบ" ภาคินหันมามองศิวัช ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกาย "ตลอดสิบกว่าปีที่ผมซ่อน ผมไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้กับใคร แค่พี่คนเดียว ตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงตอนนี้ มันไม่เคยเปลี่ยน"

ศิวัชจ้องเขา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนฉ่ำวาว

ภาคินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ มือสั่น แล้วทำสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะกล้าทำ

เขาเอื้อมมือไปจับหน้าศิวัช แล้วจูบเขา

ริมฝีปากแตะกันเบาๆ สั่น อ่อนโยน ไม่ร้อนแรง ไม่รีบ แค่สัมผัสที่บอกว่า _ผมอยู่ตรงนี้ ผมเลือกแล้ว_

ครั้งแรกที่ภาคินเป็นคนเริ่ม

═══════════════════════════════════════════

ศิวัชนิ่งไปเสี้ยววินาที จากนั้นมือใหญ่ยกขึ้นประคองท้ายทอยภาคิน ดึงเข้ามาใกล้ จูบลึกขึ้น ช้าๆ แต่ลึก

ภาคินหายใจเข้าสั้น สะดุ้ง แต่ไม่ถอย ไม่หนี มือที่จับใบหน้าศิวัชเลื่อนลงมาเกาะเสื้อที่อกแน่น

เมื่อริมฝีปากแยกออก ทั้งสองหายใจหนัก หน้าผากแนบกัน

"ผมรอวันนี้มานานมาก" ศิวัชกระซิบ เสียงแหบ "นานกว่าที่นายจะรู้"

ภาคินหลับตา น้ำตาไหลหยดเดียว ศิวัชจูบมันออก จูบอย่างอ่อนโยนตรงมุมตา

"อย่าร้องไห้" ศิวัชกระซิบ "จากนี้ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว"

ภาคินเปิดตา มองเขาผ่านม่านน้ำตา

"ผมยังกลัวอยู่" เขายอมรับ "แต่ไม่อยากให้ความกลัวเป็นเหตุผลที่ทำให้ไม่ได้อยู่กับพี่อีกแล้ว"

ศิวัชกอดเขาแน่น กอดแบบที่ไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้ แค่กอด แค่รู้สึกถึงร่างกายที่อยู่ในอ้อมแขน แค่หัวใจที่เต้นคู่กัน

ภาคินฝังหน้าลงที่คอศิวัช กลิ่น Acqua di Gio คลุกเคล้ากับกลิ่นตัวอุ่นๆ กลิ่นที่เขาจะจดจำไปตลอดชีวิต

มอนิเตอร์ยังเปิดอยู่ ฉายภาพฉากรักของตัวละครในซีรีส์ ซ้อนกับเรื่องราวจริงที่เกิดขึ้นบนโซฟาตัวเก่าๆ ในห้องตัดต่อเงียบๆ

เบื้องหน้าจอ — การแสดง

เบื้องหลังจอ — ความจริง

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 11 — กฎลับ