ตอนที่ 8

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 8: ห้องพักเบื้องหลัง [NC25+]

⚠️ เนื้อหาสำหรับผู้อ่านอายุ 25 ปีขึ้นไปเท่านั้น มีฉากเลิฟซีนระหว่างผู้ชาย กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

═══════════════════════════════════════════

งาน STAR CONCERT FESTIVAL ที่อิมแพ็คอารีนาวุ่นวายตั้งแต่เช้า

ภาคินเดินตามพลอยแทบไม่หยุดพัก จัดตารางสัมภาษณ์ ดูแลวอร์ดโรบ นัดช่างแต่งหน้า ประสานงานกับทีมจัดเวที — ทุกอย่างหมุนเร็วจนเขาแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำ

"พี่เอ็ม พี่เอ็ม!" พลอยเรียกลนลาน "ทีมจัดเวทีบอกว่าจะเปลี่ยนลำดับโชว์ค่ะ เอาพลอยไปคู่กับพี่มาร์คแทน"

"จัดคู่?" ภาคินเลิกคิ้ว "ไม่ได้อยู่ในแผนที่คุยกัน"

"ค่ะ แต่เขาบอกว่าโปรดิวเซอร์สั่งมา ฝั่ง Skyline อยากให้มีคู่จิ้นบนเวที"

ภาคินกดขากรรไกรแน่น เขารู้ดีว่า "โปรดิวเซอร์" ที่ว่าไม่ใช่ศิวัช เพราะศิวัชไม่ทำแบบนี้โดยไม่บอกเขาก่อน แต่ก่อนที่จะทันโต้แย้ง ทีมก็จัดการเปลี่ยนลำดับไปแล้ว

บนเวที พลอยกับมาร์ค — พระเอกหนุ่มจาก Skyline — ยืนคู่กันอย่างเข้าคู่ แฟนคลับกรี๊ดสนั่น ภาคินยืนดูจากหลังเวที มือกอดอก หน้าเรียบเฉย

"ดูแลดีจัง"

เสียงทุ้มดังข้างหู ภาคินหันไปพบศิวัชยืนอยู่ข้างๆ สายตาจับอยู่ที่เวที แต่ริมฝีปากเม้มแน่น

"พี่ชิ สั่งเปลี่ยนลำดับโชว์หรือเปล่า"

"ไม่ใช่ผม ฝ่ายมาร์เก็ตติ้งสั่งเอง" ศิวัชตอบสั้น น้ำเสียงเรียบ แต่มีอะไรบางอย่างเคลือบอยู่ใต้ความสงบนั้น "แต่ก็น่าดูนะ ดาราของนายกับพระเอกของคนอื่น"

ภาคินมองเขา สังเกตเห็นกล้ามเนื้อขากรรไกรเกร็ง นิ้วที่กำแน่นข้างลำตัว

_หึง_

ความตระหนักนั้นวูบผ่านสมองภาคิน ทำให้อะไรบางอย่างในอกเขาสั่นไหว

"พลอยเป็นดาราในสังกัดผม การจับคู่บนเวทีเป็นเรื่องงาน" ภาคินพูดเบา เฉพาะให้ศิวัชได้ยิน

"รู้" ศิวัชตอบสั้น แล้วเดินหายไปในฝูงทีมงาน

═══════════════════════════════════════════

สองทุ่มครึ่ง งานเพิ่งจบ ความวุ่นวายเริ่มซา

ภาคินเดินอยู่ในโซนหลังเวที เหนื่อยจนขาแทบสั่น กระเป๋าเอกสารหนักอึ้งบนบ่า เขาเพิ่งส่งพลอยกลับไปกับรถตู้ของบริษัท ยังเหลือแค่เก็บของและเช็คห้องพักดารา

ห้องพักหมายเลข 4 — ห้องที่จัดไว้ให้ทีม Starlight — มืดสนิท ภาคินเปิดประตูเข้าไป คลำหาสวิตช์ไฟ

มือใครบางคนจับข้อมือเขา

"—!"

ประตูปิดลง เสียงล็อคดังกริ๊ก

"เงียบๆ ผมเอง"

เสียงทุ้มคุ้นเคย กลิ่น Acqua di Gio ลอยมาในความมืด ภาคินรู้สึกหลังแตะผนัง ร่างสูงใหญ่ของศิวัชยืนประชิดอยู่ตรงหน้า

"พี่ชิ! ทำอะไร—"

"ทั้งวัน" ศิวัชพูดเบา เสียงแหบต่ำกว่าปกติ "ทั้งวันผมต้องทนมองนายดูแลคนอื่น เดินไปเดินมาข้างพระเอกคนนั้น ยิ้มให้ทีมงานทุกคน แต่ไม่มองผมสักครั้ง"

"มันเป็นงาน—"

"รู้ว่าเป็นงาน" ศิวัชขัดเบา มือทั้งสองข้างวางบนผนังขนาบศีรษะภาคิน กรงขังที่ทำจากแขนกว้างและกลิ่นน้ำหอม "แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะทนได้ง่ายๆ"

ภาคินกลืนน้ำลาย ตาเริ่มปรับแสงในความมืด เห็นรูปร่างใบหน้าของศิวัชอยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายแม้ในความมืด จ้องเขาอย่างหิวกระหาย

"พี่ชิ...หยุดนะ...มีคน..." ภาคินเอ่ย เสียงสั่น มือดันอกศิวัชเบาๆ แต่นิ้วกลับเกาะเสื้อสูทของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

"มีคนข้างนอก" ศิวัชกระซิบ ริมฝีปากเฉียดหูภาคิน ลมหายใจอุ่นปะทะผิวบาง "แต่ข้างในนี้ มีแค่เราสองคน"

มือกว้างของศิวัชยกขึ้น ปลายนิ้วลูบแก้มภาคินช้าๆ สัมผัสอ่อนโยน ตรงข้ามกับน้ำเสียงที่เข้มข้น นิ้วหัวแม่มือลากผ่านริมฝีปากล่างที่สั่นเทา

"ผมรอมานานมาก เอ็ม" เขากระซิบ

แล้วก็ก้มลงจูบเขา

จูบแรก

ริมฝีปากของศิวัชแนบกับของภาคินเบาๆ ก่อน อุ่น นุ่ม ลองเชิง ราวกับกลัวจะทำให้อีกฝ่ายตกใจ แต่เมื่อภาคินไม่ผลักออก — แค่ยืนแข็งทื่อ มือเกาะเสื้อสูทแน่นจนข้อนิ้วขาว — ศิวัชก็กดจูบลึกขึ้น

ภาคินหายใจไม่ทัน ร่างกายเขาสั่นเทิ้ม ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะทุกเส้นประสาทลุกโชนขึ้นพร้อมกัน ริมฝีปากของศิวัชเคลื่อนช้าๆ ลิ้นแตะริมฝีปากล่างของเขาเบาๆ ขออนุญาต

_ไม่เคยทำแบบนี้ ไม่เคย ไม่เคย—_

แต่ปากของเขากลับเผยอออกเอง

ศิวัชส่งเสียงครางเบาในลำคอเมื่อลิ้นได้สัมผัสกัน จูบลึกขึ้น ร้อนขึ้น มือข้างหนึ่งเลื่อนจากผนังมาโอบท้ายทอยภาคิน อีกข้างรั้งเอวเขาเข้ามาชิดจนร่างแนบกัน

ภาคินรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายศิวัชผ่านเสื้อผ้า ร้อน แข็งแกร่ง กล้ามเนื้อหน้าอกกว้างกดทับเขาจนหลังแนบผนัง ขาของศิวัชสอดเข้ามาระหว่างขาเขา แรงกดนั้นทำให้ภาคินหลุดเสียงครางเบาโดยไม่ตั้งใจ

"อื้อ—"

ศิวัชหยุดจูบ ถอยออกมาแค่นิดเดียว หายใจหนัก ริมฝีปากยังเปียกชื้น ดวงตาเข้มข้นจ้องใบหน้าของภาคินที่แดงระเรื่อแม้ในความมืด

"เอ็ม..." เขาเรียกเบา เสียงแหบหนัก "นายรู้ไหมว่าผมอดทนแค่ไหน"

ภาคินกัดริมฝีปากแน่น ใบหูร้อนแดงจนแสบ มือยังเกาะเสื้อสูทศิวัชไม่ปล่อย ร่างกายเขาสั่นเป็นจังหวะ ระหว่างต้องการกับกลัว ระหว่างอยากให้หยุดกับอยากให้ทำต่อ

"ผม...ไม่เคยทำแบบนี้" เขากระซิบ เสียงสั่นจนแทบไม่เป็นคำ

ศิวัชยกมือขึ้นลูบหูแดงก่ำของเขาเบาๆ "รู้" แล้วก้มลงจูบที่คอ ตรงจุดที่ชีพจรเต้นแรง

ภาคินสะดุ้ง หายใจเฮือก มือข้างหนึ่งผลักอกศิวัชอ่อนแรง อีกข้างกลับยกขึ้นเกาะบ่ากว้าง ร่างกายเขาตอบสนองสิ่งที่สมองปฏิเสธ ริมฝีปากของศิวัชเลื่อนลงช้าๆ ตามแนวคอ จูบ ดูด เบาพอที่จะไม่ทิ้งรอย แต่หนักพอที่จะทำให้ภาคินต้องกัดริมฝีปากจนเจ็บเพื่อกลั้นเสียง

"เงียบๆ นะ" ศิวัชกระซิบที่ผิวคอเขา ลมหายใจร้อน "มีคนข้างนอก"

ประโยคนั้นกลับยิ่งทำให้ทุกอย่างเข้มข้นขึ้น ความตื่นเต้นของการทำสิ่งต้องห้าม ความกลัวที่ว่าจะมีคนได้ยิน มันผสมกับความต้องการจนภาคินรู้สึกเวียนศีรษะ

มือของศิวัชเลื่อนลงจากเอว สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ต สัมผัสผิวเนียนของภาคินโดยตรง ภาคินสะดุ้งแรง ร่างกายโก่งเข้าหาสัมผัสนั้นโดยสัญชาตญาณ

"พี่ชิ—" เสียงเขาสูงขึ้น สั่น เหมือนจะร้องไห้

ศิวัชหยุด ยกหน้าขึ้นมามองเขา ในความมืดสลัว ภาคินเห็นดวงตาของศิวัชที่เต็มไปด้วยความปรารถนา แต่กลั้นไว้ กำลังสู้กับตัวเอง

"ถ้าบอกหยุด ผมหยุด" ศิวัชพูดเบา เสียงแหบ หายใจหนัก แต่จริงจัง "แค่พูดคำเดียว"

ภาคินมองเขา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายระริก หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงของตัวเอง

เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกห้อง ทั้งคู่แข็งทื่อพร้อมกัน

"ห้องนี้มีคนไหม?" เสียงทีมงานถามจากนอกประตู

ศิวัชกดร่างภาคินแนบผนัง มือปิดปากเขาเบาๆ ทั้งสองหยุดหายใจ หัวใจเต้นประสานกัน — ดังจนกลัวว่าคนข้างนอกจะได้ยิน

เสียงฝีเท้าเดินผ่านไป ไกลออกไปจนเงียบ

ศิวัชปล่อยมือจากปากเขา แต่ไม่ถอยออก หน้าผากแนบกัน ลมหายใจร้อนผสมกัน

"พอก่อน..." ภาคินกระซิบ ริมฝีปากสั่น มือดันอกศิวัชเบาๆ "ยังไม่พร้อม...ไม่ใช่ที่นี่"

ศิวัชเงียบไปนาน หายใจหนัก ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเขาเบาๆ ยาวนาน จูบที่อ่อนโยนจนภาคินรู้สึกแสบตา

"ตกลง" เขาพูดเบา เสียงแหบ "แต่เอ็ม..."

"อะไร"

ศิวัชถอยออกมา จัดเสื้อสูทให้เรียบร้อย แต่สายตาที่จ้องมองภาคินยังคงร้อนแรงไม่จางหาย

"นายเป็นของผม"

ภาคินยืนพิงผนัง ขาอ่อน ริมฝีปากยังชา หัวใจเต้นรัว ร่องรอยของสัมผัสยังเผาไหม้บนผิว

ศิวัชเปิดประตูออกไป ทิ้งเขาไว้ในห้องมืดกับกลิ่นน้ำหอมที่ยังคงวนเวียน

ภาคินค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือทั้งสองข้างปิดหน้า

_ผมเป็นของเขา_

_แล้วผม...ยอมตั้งแต่เมื่อไหร่_

นิ้วเขาแตะริมฝีปากตัวเอง ยังรู้สึกถึงความอุ่นของจูบที่ฝากไว้ ร่างกายทั้งร่างยังสั่นเบาๆ ด้วยอารมณ์ที่ไม่เคยรู้จัก — ร้อน หิวกระหาย และกลัว ทั้งหมดพร้อมกัน

โทรศัพท์สั่นในกระเป๋า

[ชิ] : ถึงบ้านแล้วบอก

[ชิ] : ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ผมจะรอ

[ชิ] : แต่ผมอาจจะอดทนไม่ได้นานนะ

ภาคินอ่านข้อความ มือสั่น หัวใจเต้นจนหายใจไม่ทัน

เขารู้ — _รู้ดี_ — ว่าเส้นที่ขีดไว้กำลังจะเลือน

และส่วนหนึ่งของเขา ก็ไม่อยากขีดมันใหม่

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 9 — เช้าหลังคืนนั้น