ตอนที่ 7

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 7: ตกลง...เป็นความลับ

═══════════════════════════════════════════

แสงไฟนีออนของป้ายร้านสะดวกซื้อกระพริบอยู่ริมถนนเปลี่ยว ภาคินนั่งอยู่ในรถของศิวัชที่จอดอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ ห่างจากออฟฟิศ Starlight Agency ราวสามช่วงตึก

สามวันแล้วที่เขาหลีกเลี่ยงการตอบข้อความ สามวันที่คำสารภาพของศิวัชก้องอยู่ในหัวไม่หยุด

"ผมรอได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมปล่อยนะ"

ประโยคสุดท้ายก่อนที่ศิวัชจะเดินออกไปจากห้องทำงานของเขาเมื่อสามวันก่อน ยังคงตราตรึง ภาคินกอดอกนั่งมองกระจกหน้ารถที่เป็นฝ้าบางๆ จากเครื่องปรับอากาศ

"ตกลงจะพูดอะไร หรือจะนั่งเงียบต่อ"

เสียงทุ้มของศิวัชดังขึ้นจากที่นั่งข้างคนขับ น้ำเสียงสงบ แต่สายตาที่จ้องมองเขานั้นเข้มข้น ลึก เหมือนคนที่รอคำตอบมานานจนเกินจะอดทน

ภาคินหายใจเข้าลึก กลิ่น Acqua di Gio ลอยเอื่อยในรถปิด เจือกับกลิ่นหนังที่นั่ง ทำให้อกเขาแน่นขึ้นอีก

"พี่ชิ..." เขาเริ่ม เสียงแหบเบา "ผม...ผมคิดแล้ว"

ศิวัชไม่ขยับ แค่หันมามองเขาเต็มตา ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นบาง รอ

"ผมรู้ว่ามันไม่ฉลาดเลย" ภาคินก้มหน้า นิ้วบิดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตจนเกือบหลุด "ผมเป็นผู้จัดการดารา พี่เป็นโปรดิวเซอร์ ถ้าใครรู้ว่าเรา—"

"ไม่มีใครต้องรู้"

"พี่พูดง่ายดี" ภาคินเงยหน้าขึ้น คิ้วขมวด "วงการบันเทิงมันเล็กกว่าที่คิด แค่มีคนเห็นเรานั่งในรถด้วยกันตอนดึกๆ แบบนี้ ข่าวก็แพร่ได้แล้ว"

ศิวัชเอนหลังพิงเบาะ แขนข้างหนึ่งพาดพวงมาลัย อีกข้างวางบนที่พักแขนตรงกลาง ใกล้มือของภาคินจนเกือบสัมผัส

"เอ็ม" เขาเรียกเบาๆ เสียงทุ้มนั้นนุ่มลง เหมือนเสียงที่ใช้กับคนสำคัญเท่านั้น "ผมไม่ได้ขอให้นายประกาศกลางงานมอบรางวัล ผมแค่ขอให้นาย... _ให้โอกาสเรา_"

ภาคินกัดริมฝีปากล่าง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ที่ปลายนิ้ว

_ให้โอกาสเรา_

สามคำ ธรรมดาแสนธรรมดา แต่ทำไมมันหนักอึ้งในอกขนาดนี้

"...มีเงื่อนไข" ภาคินพูดเบา แทบเป็นเสียงกระซิบ

ศิวัชกระพริบตา ก่อนจะขยับตัวตั้งตรง สายตาวาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามควบคุมสีหน้า

"พูดมา"

"ห้ามคนในวงการรู้ ห้ามแสดงออกต่อหน้าทีมงาน ห้ามมาหาที่ออฟฟิศผมบ่อย" ภาคินนับนิ้ว น้ำเสียงจริงจังแบบที่เขาใช้บรีฟงานดารา "ถ้ามีใครสักคนเริ่มสงสัย เราหยุด"

ศิวัชยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย "มีอีกไหม"

"...ไม่เร่ง" ภาคินเอ่ยเบาลงอีก ใบหูแดงระเรื่อ "ผม...ไม่เคย...พี่ก็รู้"

ศิวัชเงียบไปครู่ ก่อนจะยื่นมือข้ามที่พักแขนมาวางทับบนมือของภาคินเบาๆ อุ้งมือกว้างและอุ่น โอบนิ้วเรียวของเขาไว้แน่น

"ผมรอนายมาตั้งแต่มหา'ลัย เอ็ม" เขาพูดเบา นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือภาคินช้าๆ "จะรอได้อีกนานเท่าไหร่ก็ได้"

ภาคินไม่ได้ดึงมือออก

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์แรกของ "ความสัมพันธ์ลับ" เริ่มต้นด้วยข้อความหลังเที่ยงคืน

ภาคินนอนอยู่บนเตียงในคอนโดเล็กๆ ย่านอโศก จอโทรศัพท์สว่างขึ้นในความมืด

[ชิ] : กินข้าวยัง? [ชิ] : รู้ว่ายังไม่กิน [ชิ] : ลงมาหน้าคอนโด มีของส่ง

ภาคินลุกขึ้นนั่ง ลงมือพิมพ์ตอบ ลบ พิมพ์ใหม่ ลบอีก สุดท้ายเขาลุกเดินไปหน้าต่าง มองลงไปที่ลานจอดรถ

รถเบนซ์สีเทาเข้มจอดอยู่ริมทาง ศิวัชยืนพิงรถ ใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาว มือข้างหนึ่งถือถุงอาหาร อีกข้างยกโทรศัพท์ขึ้นโทร

โทรศัพท์ภาคินดังขึ้น

"ลงมา หรือจะให้ผมขึ้นไป" เสียงทุ้มดังในหูฟัง ได้ยินรอยยิ้มในน้ำเสียง

"พี่บ้าหรือเปล่า ดึกป่านนี้"

"ยังไม่ตอบ ลงมาหรือให้ขึ้นไป"

"...ลงไป"

ภาคินคว้าเสื้อแจ็คเก็ตมาสวมทับเสื้อนอน หัวใจเต้นตึกตักตลอดทางในลิฟต์

เมื่อก้าวออกมาหน้าล็อบบี้ ศิวัชยิ้มกว้าง ส่งถุงอาหารให้ "ข้าวมันไก่ตอน ร้านที่นายชอบ เขาปิดตีหนึ่ง ผมไปซื้อทัน"

"...ร้านนั้นอยู่เอกมัยนะ ขับมาไกล"

"ก็นายชอบร้านนั้น"

ภาคินรับถุงมา รู้สึกร้อนที่ปลายหู ก้มหน้าหลบสายตา "...ขอบคุณ"

พวกเขานั่งกินข้าวมันไก่ในรถ หน้าคอนโดภาคิน ตอนตีหนึ่งครึ่ง ศิวัชเปิดเพลงเบาๆ คุยเรื่องงาน เรื่องดารา เรื่อยเปื่อยจนภาคินเผลอหัวเราะ — เสียงหัวเราะจริงๆ ที่ดังออกมาไม่บ่อยนัก

"ยิ้มบ้างสิ" ศิวัชเอ่ยเบา มองเขาตาไม่กะพริบ "หน้าบึ้งตลอด คนไม่รู้นึกว่าเป็นยากูซ่า"

"ผมเป็นผู้จัดการดารา จำเป็นต้องดุ"

"แต่ตอนอยู่กับผม ไม่ต้องเป็นผู้จัดการก็ได้"

ภาคินเงียบ ก้มมองมือตัวเอง

_ไม่ต้องเป็นผู้จัดการ_

_แล้วเป็นอะไร?_

"เอ็ม" ศิวัชเรียกเบา เอนตัวข้ามมาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมลอยมาอ่อนๆ "เป็นแค่ภาคิน ก็พอ"

═══════════════════════════════════════════

สองสัปดาห์ผ่านไปเร็วจนน่าตกใจ

ภาคินเริ่มชินกับข้อความ "กินข้าวยัง" ที่มาตรงเวลาทุกวัน กับสายที่โทรมาตอนสองทุ่ม ยาวจนบางคืนเขาเผลอหลับคาโทรศัพท์ ตื่นมาตอนเช้าพบว่าศิวัชยังไม่วางสาย

"...พี่ไม่หลับหรอ" เขาถามเสียงงัวเงีย

"หลับแล้ว แต่ไม่อยากวางก่อน"

หัวใจภาคินพลิกคว่ำ

ในที่ทำงาน ทั้งสองยังคงทำตัวเป็นปกติ ศิวัชมืออาชีพพอที่จะเก็บทุกอย่างไว้หลังสีหน้าเรียบเฉย ภาคินเองก็ยังคงหน้านิ่งเด็ดขาดเวลาอยู่ต่อหน้าทีมงาน

แต่บางครั้ง ตอนที่ห้องประชุมเหลือคนน้อย ศิวัชจะเดินสวนเขาแล้วแตะหลังมือเบาๆ แค่ครู่เดียว เร็วจนไม่มีใครทันสังเกต แต่ภาคินรู้สึกได้ทั้งวัน

วันหนึ่ง ระหว่างงานอีเว้นท์เปิดตัวซีรีส์ใหม่ของ Skyline Entertainment ภาคินพาพลอย — ดาราสาวคนดังในสังกัด Starlight — มาร่วมงาน ศิวัชยืนอยู่บนเวทีในฐานะโปรดิวเซอร์ เสื้อสูทสีกรมท่าตัดกับผิวสีแทน ดูดีจนคนทั้งฮอลล์หันมอง

สายตาของศิวัชกวาดผ่านผู้คน แล้วมาหยุดอยู่ที่ภาคิน

แค่วินาทีเดียว

แต่ภาคินรู้สึกเหมือนถูกจับตัวทั้งตัว

หลังงาน เขาเดินเข้าห้องน้ำ กำลังจะล้างมือ ประตูเปิด ศิวัชเดินเข้ามา ล็อคประตู

"ทำอะไร!"

"ไม่ได้ทำอะไร แค่อยากเห็นหน้า" ศิวัชยืนตรงหน้าเขา สูงกว่าเกือบหัว สายตาอ่อนโยนผิดจากสีหน้าจริงจังบนเวทีเมื่อครู่

"มีคนข้างนอกเป็นร้อย พี่ชิ—"

"ก็เลยต้องเข้ามาข้างใน" ศิวัชยิ้ม ยกมือขึ้นแตะใบหูแดงก่ำของภาคินเบาๆ "หูแดงแล้ว"

"ไม่ได้แดง!"

"โกหก" ศิวัชหัวเราะเบา เสียงทุ้มก้องในห้องน้ำเล็ก "ถ้าไม่ได้แดง ทำไมร้อนขนาดนี้"

นิ้วของเขาลูบจากใบหูลงมาที่แก้ม ภาคินจับข้อมือเขาไว้ แต่ไม่ได้ผลักออก

"...กลับไปข้างนอกเถอะ" ภาคินเอ่ยเบา เสียงสั่นนิดเดียว

ศิวัชก้มลงมาใกล้ ริมฝีปากเฉียดขมับเขา "ไว้คืนนี้โทรหา"

แล้วเขาก็ปล่อยมือ ปลดล็อคประตู เดินออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ภาคินยืนนิ่ง มือกุมขอบอ่างล้างหน้า หัวใจเต้นราวกับจะทะลุอก

_เราจะรอดไหม_

เขาก้มมองเงาตัวเองในกระจก ใบหูแดงก่ำ แก้มระเรื่อ ดวงตาที่เป็นประกาย — ใบหน้าของคนที่กำลังตกหลุมรักอย่างช่วยไม่ได้

_คงรอดยาก_

มือเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความสั้นๆ

[เอ็ม] : คืนนี้โทรมาได้

ส่งไปแล้วรีบล็อคจอ ราวกับกลัวจะเปลี่ยนใจ

หนึ่งวินาทีต่อมา จอสว่างขึ้น

[ชิ] : 😊

ภาคินกัดริมฝีปาก กดหน้าจอโทรศัพท์แนบอก

_จะตายกับคนนี้_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 8 — ห้องพักเบื้องหลัง [NC25+]