ตอนที่ 6

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 6: เส้นที่กำลังจะข้าม

═══════════════════════════════════════════

ข่าวลือแพร่เร็วกว่าไฟป่า

"ได้ยินข่าวยัง? พี่ศิวัชมีแฟนแล้ว!"

ภาคินได้ยินเสียงสตาฟฟ์หญิงสองคนกระซิบกันตอนเช้า ตรงมุมกาแฟข้างกองถ่าย เขาหยุดมือที่กำลังจะเทน้ำร้อน

"จริงเหรอ? ใครล่ะ?"

"ไม่รู้ชื่อ แต่ได้ยินว่าเป็นนางแบบ พี่ศิวัชพาไปงานการกุศลเมื่อวันเสาร์ ถ่ายรูปด้วยกัน ลงข่าวแล้ว"

"โห จริงด้วย ดูสิ สวยมาก"

เสียงกดโทรศัพท์ ตามด้วยเสียงอ๋อ

ภาคินเทน้ำร้อนลงแก้วจนล้น น้ำร้อนไหลลวกนิ้ว เขาถอนมือออกเร็ว กัดฟันกดความเจ็บไว้ แต่ความเจ็บที่นิ้วไม่เท่าความเจ็บที่บีบอก

_มีแฟน_

_ศิวัชมีแฟน_

_ผู้หญิง_

เขาเช็ดน้ำที่หก หยิบแก้วกาแฟเดินกลับไปที่โต๊ะ หน้าเฉยเปล่า ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามือเขาสั่น

═══════════════════════════════════════════

ตลอดวันนั้น ภาคินทำงานเหมือนเครื่องจักร

ดูแลพลอย เช็คตาราง ประสานงาน ทุกอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ แต่สายตาของเขาไม่เคยมองไปทางศิวัช แม้แต่ครั้งเดียว

ซึ่งศิวัชสังเกตเห็น

"เอ็ม" ศิวัชเดินมาหาตอนพักเที่ยง เสียงเรียกเบาๆ "ข่าวนั้น..."

"ไม่เกี่ยวกับผมครับ" ภาคินตอบเร็ว ไม่เงยหน้าจากจอแล็ปท็อป "จะคบใครก็เรื่องของพี่"

"ภาคิน ฟังผมก่อน"

"ผมกำลังทำงานอยู่ครับ"

ศิวัชยืนนิ่ง มองหลังภาคินที่ก้มหน้าจ้องจอ แม้ว่าเคอร์เซอร์จะนิ่งอยู่กับที่ไม่ได้ขยับไปไหน

"ข่าวนั้นโคตรโกหก" ศิวัชพูดเสียงต่ำแต่ชัด "ผมไปงานการกุศลคนเดียว คนที่ถ่ายรูปด้วยเป็นลูกสาวสปอนเซอร์ ถ่ายเป็นพิธี ไม่ได้คบใคร"

"ครับ" ภาคินตอบสั้น

"ไม่ใช่แค่ 'ครับ'" ศิวัชก้มลงมา เสียงเข้มขึ้น "เอ็ม ดูผมหน่อย"

ภาคินเงยหน้าขึ้นอย่างจำใจ สบตาศิวัช ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง ไม่มียิ้มเจ้าเสน่ห์ ไม่มีแกล้ง มีแต่ความจริงใจที่ทำให้อยากเชื่อ

"ผมไม่ได้คบใคร" ศิวัชพูดช้า เน้นทุกคำ "ไม่มีนางแบบ ไม่มีนักแสดง ไม่มีใคร"

"มันไม่เกี่ยวกับผม" ภาคินพูดซ้ำ แต่เสียงเบาลง

"มันเกี่ยว" ศิวัชจ้องตาเขา "เพราะคนที่ผมอยากคบ อยู่ตรงหน้าผม"

═══════════════════════════════════════════

โลกหยุด

เสียงกองถ่ายที่อยู่รอบข้างเหมือนถูกหรี่เสียงลง ภาคินได้ยินแค่เสียงหัวใจตัวเองเต้นตุบๆ ในหู เลือดขึ้นหน้า ตาร้อน ข้อนิ้วที่เกาะขอบแล็ปท็อปขาวซีด

_คนที่อยากคบ อยู่ตรงหน้า_

_เขาพูดกลางกองถ่าย_

_เขาไม่กลัวเลยเหรอ_

"พี่ชิ..." ภาคินกลืนน้ำลาย เสียงสั่น "อย่าพูดแบบนี้ มีคนอยู่"

"ไม่มีใครได้ยิน" ศิวัชตอบเบาๆ "และถึงได้ยิน ผมก็ไม่สนใจ"

"แต่ผมสนใจ!" ภาคินพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ตาแดง "ผมทำงานในวงการนี้ ถ้าคนรู้ว่าผม... ว่าเรา... ทุกอย่างจะพังหมด งานของผม งานของพลอย ชื่อเสียงของพี่..."

"ชื่อเสียงของผมสำคัญน้อยกว่านาย" ศิวัชพูดตรงๆ

ภาคินผลักเก้าอี้ถอยหลัง ลุกขึ้นยืน หอบเล็กน้อย มือกำแน่นข้างลำตัว

"ผมห้ามเปิดเผย" เขาพูดเสียงสั่น น้ำตาค้างอยู่ในดวงตาแต่ไม่ยอมไหล "ผม... ผมไม่ได้เป็นแบบพี่ ผมไม่กล้า ผมกลัว"

ศิวัชยืนขึ้น ช้าๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนภาคินรู้สึกถึงความอุ่นจากร่างกายอีกฝ่าย มือยกขึ้น จับคางภาคินเบาๆ ให้หันมามอง

สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนภาคินใจหาย

"ก็อย่าเปิดเผย" ศิวัชพูดเบา ดวงตาจ้องเข้าไปในดวงตาภาคินที่เต็มไปด้วยความกลัว "ให้มันเป็นเรื่องของเรา แค่สองคน ไม่ต้องบอกใคร ไม่ต้องเปิดเผย"

"แล้วมันจะเป็นไปได้เหรอ" ภาคินกระซิบ

"ได้ ถ้านายยอม"

นิ้วหัวแม่มือของศิวัชลูบแก้มภาคินเบาๆ น้ำตาที่ค้างอยู่ไหลลงมาหยดเดียว ศิวัชเช็ดมันออกให้ด้วยปลายนิ้ว

"ผมจะไม่ทำให้นายเดือดร้อน" ศิวัชสัญญา "ผมจะไม่บอกใคร ผมจะไม่กดดัน ผมแค่ขอ... ให้นายไม่ต้องหนีผมอีก"

ภาคินหลับตา น้ำตาไหลอีกหยด

_อย่ายอม_

_นายรู้ว่ามันอันตราย_

_รู้ว่ามันจะพัง_

_รู้ว่า..._

แต่ร่างกายเขาไม่ยอมขยับหนี

มือที่ควรจะผลักออก กลับยกขึ้นจับข้อมือศิวัชที่แตะอยู่บนแก้มเขา

ไม่ได้ดึงออก

แค่จับไว้

═══════════════════════════════════════════

"ผมยังไม่ตอบวันนี้" ภาคินลืมตา "แต่ผม... ผมจะไม่หนีแล้ว"

ศิวัชยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มเจ้าเสน่ห์ ไม่ใช่ยิ้มมุมปาก แต่เป็นยิ้มที่ทำให้ดวงตาสว่างขึ้นจากข้างใน ยิ้มที่ภาคินไม่เคยเห็นจากใครมาก่อน

"แค่นั้นก็พอแล้ว" ศิวัชพูด "ผมรอได้"

เขาปล่อยมือจากใบหน้าภาคิน ถอยออกไปหนึ่งก้าว ระยะห่างกลับมา ความเป็นมืออาชีพกลับมา

"เดี๋ยวบ่ายมีประชุมเรื่องตารางเดือนหน้า ห้องประชุม B นะครับ" ศิวัชพูดเสียงปกติ ราวกับเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น

แล้วเดินจากไป

ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกมือขึ้นแตะแก้มตรงที่ศิวัชเช็ดน้ำตาให้

ร้อน

ทั้งจากสัมผัสที่จางไป และจากหัวใจที่ยังเต้นไม่ยอมหยุด

_ไม่หนีแล้ว_

_แต่ยังไม่กล้าวิ่งเข้าหา_

_ยังไม่..._

_แต่เร็วๆ นี้_

_อาจจะเร็วกว่าที่คิด_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 7 — ตกลง...เป็นความลับ