ตอนที่ 3

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 3: ความลับของรุ่นพี่

═══════════════════════════════════════════

สี่ทุ่มครึ่ง ออฟฟิศ Starlight Agency เงียบสนิท

ภาคินนั่งอยู่คนเดียวในห้องทำงาน แสงจอแล็ปท็อปเป็นแหล่งแสงเดียวที่เจิดจ้าท่ามกลางความมืดรอบห้อง เขากำลังเช็คตารางงานของพลอยสัปดาห์หน้า — ถ่ายนิตยสาร วันจันทร์ สัมภาษณ์รายการข่าว วันอังคาร ถ่ายซีรีส์ วันพุธถึงศุกร์ — ตัวอักษรบนหน้าจอเริ่มเบลอเพราะความเหนื่อยล้า

แต่เขายังไม่อยากกลับบ้าน

คอนโดเงียบๆ ที่รอเขาอยู่มีแค่ความเงียบกับตู้เย็นว่างเปล่า อย่างน้อยที่ออฟฟิศยังมีงานให้ทำ มีเหตุผลที่จะไม่ต้องนอนมองเพดานแล้วคิดถึง...

_หยุดคิด_

ภาคินกดขมับ ถอนหายใจยาว

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ภาคินเงยหน้าตกใจ ใครจะมาเวลานี้? รปภ. อาคารคงไม่เคาะแบบนี้

"ใครครับ?"

ประตูเปิดออก ศิวัชยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีกรมท่าม้วนแขนถึงข้อศอก กระดุมสองเม็ดบนปลดออก ในมือถือกาแฟร้อนสองแก้ว ไอร้อนลอยเป็นหมอกบางๆ ในอากาศเย็นของตึก

"รู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่?" ภาคินถามเสียงแข็ง

"ผมโทรถามพลอย" ศิวัชเดินเข้ามาอย่างไม่รีรอ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะหน้าภาคิน "อเมริกาโน่ ไม่ใส่น้ำตาล"

"พี่ชิ มาทำอะไรดึกขนาดนี้"

"เพิ่งเลิกประชุม ผ่านมาเห็นไฟห้องนี้เปิด" ศิวัชดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้าม เอนหลังพิงพนักอย่างสบายใจ ราวกับเป็นห้องทำงานของตัวเอง "ทำไมอยู่ดึกขนาดนี้ ไม่มีคนรอที่บ้านเหรอ"

"ไม่มี" ภาคินตอบสั้น แล้วรู้สึกทันทีว่าตอบไปมากเกินไป

ศิวัชยิ้มมุมปาก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเขาอย่างอ่อนโยน "ผมก็ไม่มีเหมือนกัน"

ความเงียบทอดยาวระหว่างสองคน ภาคินยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ความขมร้อนไหลลงคอ เขาไม่ได้ขอบคุณออกเสียง แต่การยอมดื่มก็เป็นคำตอบในตัว

═══════════════════════════════════════════

"จำได้ไหม" ศิวัชเริ่มพูด เสียงทุ้มเบาลง "งานกีฬามหาวิทยาลัย ปีสาม"

ภาคินนิ่ง กาแฟที่กำลังจะยกขึ้นจิบค้างอยู่กลางอากาศ

"เอ็มวิ่งรีเลย์ ขาสุดท้าย ชนะมาด้วยการพุ่งตัวข้ามเส้นชัย เข่าถลอกเลือดซิบ" ศิวัชหัวเราะแผ่ว "ผมวิ่งลงไปจากอัฒจันทร์ ถือน้ำขวดนึงกับผ้าเช็ดตัว แต่เอ็มบอกว่า 'ไม่เป็นไรครับพี่ แค่ถลอก' แล้วก็เดินหนีไป"

"จำได้ครับ" ภาคินพูดเบา กาแฟวางกลับลงบนโต๊ะ "พี่วิ่งลงมาเร็วมาก ผมตกใจ"

"ตกใจอะไร? ตกใจที่ผมวิ่งลงมา หรือตกใจที่ตัวเองดีใจ"

ภาคินไม่ตอบ มองลงไปที่ฝาแก้วกาแฟ

"ผมจำได้อีกเรื่อง" ศิวัชพูดต่อ เสียงนุ่มขึ้นอีก "วันรับปริญญาของผม ปีสี่ เอ็มปีสอง เอ็มยืนอยู่ใต้ต้นจามจุรีหลังตึกคณะ ไม่ได้เข้ามาในงาน แค่ยืนมองจากไกลๆ ถือช่อดอกไม้เล็กๆ"

หัวใจภาคินหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที

"ผมเห็นนะ" ศิวัชพูดเบาๆ "ผมเดินจะไปหา แต่พอเอ็มเห็นผมเดินมา ก็วิ่งหนีไปแล้ว ช่อดอกไม้ทิ้งไว้บนม้านั่ง"

"พี่ชิ..." ภาคินพูดเสียงแหบ "หยุดเถอะ"

"ทำไม? เพราะมันจริงเหรอ"

ภาคินลุกขึ้นยืน เก้าอี้เลื่อนถอยหลังครืด ร่างกายเขาตั้งรับราวกับกำลังจะหนี แต่ขาไม่ยอมก้าว

ศิวัชยังคงนั่งอยู่ สงบ มั่นคง ดวงตาจับจ้องภาคินไม่ปล่อย

"ตอนนั้นผมรู้นะ" ศิวัชพูดเบามาก เหมือนกลัวว่าถ้าพูดเสียงดังกว่านี้ ภาคินจะแตกร้าว "ว่าเอ็มชอบผม"

═══════════════════════════════════════════

โลกหยุดหมุน

ภาคินรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าทรุดลง อากาศในห้องบางลงจนหายใจไม่ค่อยออก เลือดสูบฉีดขึ้นหน้า ใบหูร้อนจนแสบ มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบ

_เขารู้_

_ศิวัชรู้มาตลอด_

ความลับที่เขาเก็บมาเจ็ดปี ความรู้สึกที่เขาฝังลึกจนคิดว่ามันตายแล้ว ถูกขุดขึ้นมาวางตรงหน้าอย่างง่ายดาย ด้วยประโยคเดียว

"ไม่..." ภาคินสั่นหัว เสียงสั่น "พี่เข้าใจผิด"

"เอ็ม" ศิวัชลุกขึ้นยืน ช้าๆ ราวกับกลัวจะทำให้สัตว์ป่าตกใจ "ผมไม่ได้มาจะทำให้นายลำบาก ผมแค่อยากบอกว่า..."

"ผมไม่อยากฟัง" ภาคินหันหลัง คว้ากระเป๋า

"แล้วตอนนี้ล่ะ"

สี่คำ หยุดภาคินกึก

"แล้วตอนนี้ล่ะ เอ็ม" ศิวัชพูดซ้ำ เสียงทุ้มนั้นใกล้เข้ามา ไม่ใช่แค่ระยะทาง แต่ใกล้เข้ามาในอกในใจ "ยังชอบอยู่ไหม"

ภาคินกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาว สายสะพายกระเป๋าตึงอยู่บนไหล่ หลังยังหันให้ศิวัช

มือใหญ่จับข้อมือเขา

สัมผัสนั้นร้อน นิ้วยาวรัดรอบข้อมือเขาแน่นพอให้รู้สึกถึงชีพจรที่เต้นเร็วของทั้งสองคน ภาคินรู้สึกได้ถึงความอุ่นจากฝ่ามือศิวัชแผ่ซ่านเข้ามาทางผิวหนัง ร้อนจนแสบ ร้อนจนอยากหนี แต่ก็ร้อนจนอยากให้จับอยู่อย่างนั้น

_ปล่อย_

_ขอร้อง ปล่อย_

_ถ้าไม่ปล่อย ผมจะ..._

ภาคินสะบัดมือออกแรง ข้อมือหลุดจากมือศิวัช

เขาไม่หันกลับ ไม่ตอบ ก้าวขาเร็วออกจากห้อง เสียงฝีเท้าดังก้องในทางเดินมืดของตึก

ศิวัชยืนอยู่ที่เดิม มองเงาของภาคินจางหายไปในความมืด

เขาไม่ตามไป

═══════════════════════════════════════════

ภาคินนั่งในรถ มือทั้งสองวางบนพวงมาลัย สั่น

น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีเสียงสะอื้น แค่น้ำตามันไหลออกมาเอง เหมือนร่างกายปล่อยสิ่งที่กดทับไว้นานเกินไป

_เขารู้_

_ศิวัชรู้ตลอด_

_แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่..._

ภาคินก้มหน้าลงจนหน้าผากแตะพวงมาลัย

_ไม่ ภาคิน ตั้งสติ_

_ตอนนั้นก็เรื่องของตอนนั้น ตอนนี้ก็เรื่องของตอนนี้_

_นายเป็นผู้จัดการดารา เขาเป็นโปรดิวเซอร์_

_มันจบไปแล้ว ตั้งแต่วันที่นายทิ้งช่อดอกไม้ไว้บนม้านั่ง_

เขาเช็ดน้ำตา สตาร์ทรถ ขับออกจากลานจอด

ข้อมือข้างที่ศิวัชจับยังรู้สึกร้อนอยู่ ราวกับมีรอยนิ้วมือฝังลึกลงไปใต้ผิวหนัง

โทรศัพท์สั่น ข้อความจากศิวัช:

"ขอโทษที่ทำให้ตกใจ แต่ผมไม่ขอโทษที่ถาม"

ข้อความที่สอง ส่งมาห่างกันแค่นาที:

"ไม่ต้องตอบวันนี้ก็ได้ ผมรอได้"

ภาคินมองข้อความจนตัวหนังสือเบลอ แล้ววางโทรศัพท์คว่ำลงบนเบาะข้าง

เขาไม่ตอบ

แต่เขาก็ไม่ลบข้อความ

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 4 — เส้นบางๆ ระหว่างงานกับใจ