ตอนที่ 2

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 2: สนามรบเบื้องหลัง

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์แรกของการถ่ายทำซีรีส์เรื่อง "เงาจันทร์" ผ่านไปอย่างเข้มข้น

กองถ่ายตั้งอยู่ในสตูดิโอขนาดใหญ่ย่านลาดพร้าว ฉากถูกจัดเป็นคฤหาสน์โบราณสไตล์โคโลเนียล ผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มห้อยจากเพดานสูง แสงไฟสตูดิโอส่องลงมาเป็นดวงๆ ทำให้อากาศร้อนอบอ้าวกว่าปกติ เสียงทีมงานตะโกนสั่งงานกันวุ่นวาย กลิ่นสีทาฉากผสมกับกลิ่นกาแฟจากรถเข็นข้างกอง

ภาคินนั่งอยู่หลังมอนิเตอร์ แล็ปท็อปวางอยู่บนตัก ตารางงานของพลอยเปิดค้างอยู่บนหน้าจอ แต่สายตาของเขาจับอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนคุยกับผู้กำกับอยู่ไม่ไกล

ศิวัช รัตนโชติ

ทุกวันตลอดสัปดาห์ ภาคินพยายามรักษาระยะห่างจากศิวัชอย่างเคร่งครัด นั่งห่าง เดินห่าง พูดคุยเฉพาะเรื่องงาน ทุกประโยคที่พูดกับศิวัชผ่านการกลั่นกรองจากสมองก่อนเสมอ ไม่มีอะไรที่เกินเลยขอบเขตของคำว่า "มืออาชีพ"

แต่ศิวัชไม่ได้คิดแบบนั้น

"เอ็ม มาดูอันนี้หน่อย"

เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นจากข้างหลัง ภาคินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะควบคุมตัวเองได้ ศิวัชเดินมายืนข้างเก้าอี้ของเขา ใกล้เกินไป ไหล่กว้างเฉียดแขนภาคิน ความร้อนจากร่างกายอีกฝ่ายแผ่กระจายเข้ามาราวกับเตาผิง

"สตอรี่บอร์ดฉากนี้ ผมอยากปรับมุมกล้องนิดนึง พลอยจะได้ดูดีขึ้น" ศิวัชก้มลงมา ยื่นแท็บเล็ตให้ดู ใบหน้าอยู่ใกล้ภาคินแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะข้างแก้ม

ภาคินมองแท็บเล็ต ไม่มองศิวัช "ส่งมาทางอีเมลก็ได้ครับ"

"ส่งอีเมลไม่สนุกเท่ามาคุยตรงๆ" ศิวัชพูดเสียงต่ำ ริมฝีปากเกือบจะชิดใบหูภาคิน

ภาคินขยับตัวออก หันมาจ้องตาศิวัชตรงๆ "คุณศิวัช เรามีทีมงานอยู่เต็มกอง"

"แล้วไง?" ศิวัชยิ้ม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย "ผมแค่ปรึกษาเรื่องงานกับผู้จัดการ มีอะไรผิดปกติเหรอ?"

ภาคินกัดฟัน ไม่มีอะไรผิดปกติ — ถ้าไม่นับว่าศิวัชยืนใกล้เกินกว่าระยะที่คนทั่วไปจะยืน สบตานานกว่าที่ความสุภาพจะอนุญาต และพูดด้วยเสียงต่ำจนเหมือนกระซิบข้างหมอน

"ส่งอีเมลมาครับ ผมจะตอบภายในชั่วโมง" ภาคินหันกลับไปมองจอ สัญญาณบอกว่าหมดเรื่องคุย

ศิวัชหัวเราะเบาๆ ตบไหล่ภาคินเบาๆ ก่อนเดินจากไป ปลายนิ้วลากผ่านบ่าช้ากว่าที่ควร

ภาคินกำมือแน่นใต้โต๊ะ

_บ้า_

═══════════════════════════════════════════

"พี่ศิวัชหล่อมากเลยค่ะ จริงไหมคะพี่เอ็ม?"

พลอยพูดขึ้นระหว่างพักกลางวัน ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องแต่งตัว พลอยนั่งหน้ากระจก ช่างแต่งหน้ากำลังเกลี่ยแป้ง ภาคินนั่งอยู่โซฟามุมห้อง กดโทรศัพท์

"หล่อไม่หล่อ ไม่เกี่ยวกับงาน" ภาคินตอบโดยไม่เงยหน้า

"ก็จริงค่ะ แต่ก็..." พลอยหันมายิ้มแกมหยอก "ได้ยินข่าวเยอะเลยนะคะเรื่องพี่ศิวัช ว่าเจ้าเสน่ห์มาก มีข่าวกับนักแสดงกับนางแบบตั้งหลายคน ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย"

มือที่กดโทรศัพท์หยุดนิ่งเสี้ยววินาที

"เรื่องส่วนตัวของโปรดิวเซอร์ไม่ใช่เรื่องของเรา" ภาคินพูดเสียงราบเรียบ "พลอยโฟกัสบทให้ดี ฉากบ่ายนี้ต้องร้องไห้ เตรียมอารมณ์ไว้ด้วย"

"ค่ะพี่เอ็ม..." พลอยยิ้มเจื่อน รู้ว่าถูกปิดประตูเรื่องนี้แล้ว

แต่คำพูดของพลอยฝังอยู่ในหัวภาคินตลอดบ่าย

_มีข่าวกับคนเยอะ ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย_

เขารู้ ศิวัชเป็นคนเปิดเผยเรื่องรสนิยมทางเพศมาตั้งแต่สมัยเรียน เคยบอกตรงๆ ว่าเป็นไบเซ็กชวล ไม่เคยปิดบัง ไม่เคยอาย ศิวัชมีเสน่ห์แบบที่ทำให้คนอยากเข้าหาเอง ยิ้มทีเดียวก็ราวกับสวิตช์ไฟถูกเปิด ห้องทั้งห้องสว่างขึ้น

ภาคินอิจฉา ไม่ใช่อิจฉาคนที่ศิวัชคบด้วย แต่อิจฉาที่ศิวัชกล้า — กล้าเป็นตัวเอง กล้ายอมรับสิ่งที่ตัวเองเป็น ในขณะที่ภาคินยังใส่เกราะอยู่ทุกวัน ซ่อนทุกอย่างไว้ข้างในจนมันกลายเป็นก้อนหินที่กดทับหน้าอกทุกลมหายใจ

═══════════════════════════════════════════

ถ่ายทำไปจนถึงทุ่มครึ่ง ภาคินเก็บของอยู่ข้างกอง พลอยกลับไปแล้ว ทีมงานส่วนใหญ่แยกย้าย เหลือแค่คนเก็บอุปกรณ์ไม่กี่คน

"ยังไม่กลับเหรอ?"

ศิวัชเดินมาพร้อมกาแฟร้อนสองแก้ว ยื่นแก้วหนึ่งให้ภาคิน

"ขอบคุณ แต่ไม่ต้องครับ" ภาคินส่ายหน้า

"อเมริกาโน่ ไม่ใส่น้ำตาล" ศิวัชพูด "ยังดื่มแบบนี้อยู่ใช่ไหม"

ภาคินเงยหน้า สบตากับศิวัช ความจริงที่ว่าศิวัชยังจำได้ว่าเขาดื่มกาแฟแบบไหน... ทำให้อะไรบางอย่างในอกบีบแน่น

"...ครับ" เขารับแก้วมา "ขอบคุณ"

ทั้งสองยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สตูดิโอเวิ้งว้าง เหลือแค่แสงไฟดวงเดียวที่ยังเปิดอยู่ เงาของทั้งสองทอดยาวไปบนพื้น

"เอ็ม"

"ครับ"

"ทำไมหนีผม?"

คำถามตรงเป้า ภาคินยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ใช้เวลาก่อนตอบ

"ผมไม่ได้หนี ผมแค่รักษาระยะห่างที่เหมาะสม ในฐานะผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์"

"ระยะห่างที่เหมาะสม" ศิวัชเลียนคำ เสียงแฝงรอยขัน "เอ็ม... เจ็ดปีที่ไม่เจอกัน มันไม่ห่างพอเหรอ?"

ภาคินไม่ตอบ มองออกไปที่หน้าต่างสตูดิโอที่สะท้อนแสงไฟเมืองยามค่ำ

ศิวัชก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว "เอ็ม ดูผมหน่อย"

"พี่ชิ หยุดทำแบบนี้ ผมทำงานอยู่" คำว่า "พี่ชิ" หลุดออกมาโดยไม่ทันคิด ภาคินกัดริมฝีปากแน่น ตำหนิตัวเองในใจ

รอยยิ้มของศิวัชกว้างขึ้นทันที ราวกับเพิ่งชนะลอตเตอรี "เห็นไหม... พี่ชิ ออกมาจนได้"

"เผลอพูด" ภาคินหันหลัง "ผมกลับก่อน"

"ผมทำอะไร?" ศิวัชพูดตามหลัง เสียงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "แค่ยืนข้างๆ"

ภาคินเดินออกไปโดยไม่หันกลับ มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นเล็กน้อย ใบหูร้อนผ่าว สีแดงระเรื่อจนรู้สึกได้

_แค่ยืนข้างๆ?_

_คนอย่างศิวัช ไม่เคยทำอะไร "แค่" ทั้งนั้น_

เขาเดินไปที่รถ นั่งลงหลังพวงมาลัย วางมือทั้งสองข้างบนพวงมาลัย หลับตา

_หกวัน ทำงานด้วยกันแค่หกวัน แต่กำแพงที่สร้างมาเจ็ดปี มันกำลังร้าว_

_ศิวัช ยืนข้างนอก เคาะประตูทุกวัน ด้วยรอยยิ้ม ด้วยเสียงทุ้ม ด้วยสายตาที่ไม่เคยปล่อย_

_แล้ววันหนึ่ง... ประตูนั้นจะพังไหม?_

ภาคินสตาร์ทรถ

_ห้ามพัง ห้ามเด็ดขาด_

แต่ลึกๆ ในใจ เขารู้ว่ากำแพงนั้นมีรอยร้าวมากกว่าที่เขายอมรับ

และศิวัชก็รู้เหมือนกัน

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 3 — ความลับของรุ่นพี่