ตอนที่ 1

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 1: ผู้จัดการมือหนึ่ง

═══════════════════════════════════════════

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบังตาสีเทาเข้มเข้ามาในห้องทำงานชั้น 12 ของตึก Starlight Agency ภาคิน เจริญวงศ์ นั่งตัวตรงหลังโต๊ะทำงานสีขาว สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อปอย่างไม่กะพริบ นิ้วเรียวยาวเลื่อนไปบนตารางงานที่แน่นขนัดตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบไม่มีรอยยับแม้แต่จุดเดียว กระดุมกลัดจนถึงกระดุมบนสุด ปลอกแขนพับขึ้นมาแค่พองาม ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับคนคนนี้ไม่มีคำว่า _ปล่อยวาง_ อยู่ในพจนานุกรมชีวิต

"พี่เอ็มคะ!"

เสียงใสแหลมดังมาจากหน้าประตู พลอย — ชลิตา ธนวัฒน์ — นักแสดงสาววัย 24 ที่กำลังมาแรงที่สุดในเอเจนซี วิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ผมยาวสลวยปลิวไสวตามแรงลม เดรสสีพาสเทลเข้ากับผิวขาวผ่องอย่างลงตัว

"พลอย เข้ามานั่งก่อน" ภาคินพูดเสียงราบเรียบ ไม่ได้เงยหน้าจากจอ "คิวถ่ายแมกกาซีนบ่ายนี้เลื่อนมาเป็นสิบเอ็ดโมง ต้องไปให้ทันแต่งหน้าตอนสิบโมง"

"ค่ะๆ พลอยพร้อมเลยค่ะ" พลอยนั่งลงเก้าอี้ตรงข้าม จ้องมองผู้จัดการหนุ่มด้วยสายตาชื่นชม "พี่เอ็มดูแลงานเก่งจริงๆ เลยนะคะ ทุกอย่างไม่เคยพลาดเลย"

ภาคินเงยหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย — รอยยิ้มที่แทบจะไม่ใช่รอยยิ้ม แต่สำหรับคนที่รู้จักภาคินดี มันคือสัญญาณว่าเขาพอใจ

"เพราะงั้นพลอยก็ต้องไม่พลาดเหมือนกัน ไปแต่งตัวได้เลย"

เมื่อพลอยออกไป ภาคินถอนหายใจยาว เอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาแป๊บหนึ่ง กลิ่น Issey Miyake จางๆ ลอยขึ้นมาจากปกเสื้อ กลิ่นที่เขาใช้มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย กลิ่นที่ไม่เคยเปลี่ยน เหมือนตัวเขาเอง

_ผู้จัดการมือหนึ่ง_ — นั่นคือสิ่งที่คนในวงการเรียกเขา ภาคิน เจริญวงศ์ วัย 29 ปี ตัวสูง 176 เซนติเมตร รูปร่างบางแต่ไม่ผอม ผมดำสั้นเรียบร้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เย็นชาราวกับผิวน้ำนิ่งในคืนเดือนมืด ริมฝีปากบาง สีหน้าเรียบเฉย ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนที่ไม่มีอะไรสามารถทำให้สั่นคลอนได้

แต่มีอยู่สิ่งหนึ่ง... ที่ทำให้ผิวน้ำนิ่งนั้นกระเพื่อม

═══════════════════════════════════════════

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ภาคินหยิบมือถือขึ้นมา ชื่อ "หัวหน้าฝ่ายบริหาร" ปรากฏบนหน้าจอ

"ครับพี่"

"เอ็ม โปรเจคซีรีส์ใหม่ที่คุยกันไว้ ทาง Skyline Entertainment ยืนยันแล้ว ต้องการพลอยเป็นนักแสดงนำหญิง สัญญาพร้อมเซ็นสัปดาห์หน้า แต่ก่อนหน้านั้นต้องมีมีตติ้งกับโปรดิวเซอร์ก่อน"

ภาคินจดรายละเอียดอย่างเป็นระบบ "Skyline Entertainment... โปรดิวเซอร์ชื่ออะไรครับ?"

"ศิวัช รัตนโชติ รู้จักไหม? เขาเพิ่งกลับมาจากโปรเจคที่เกาหลี กำลังดังมากในตอนนี้"

มือที่ถือปากกาหยุดนิ่ง

_ศิวัช_

ชื่อนั้นแทรกผ่านเข้ามาราวกับมีดบางคมที่กรีดเข้าไปในความทรงจำที่เขาฝังกลบไว้ลึกที่สุด หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง เพียงครั้งเดียว ก่อนที่ภาคินจะบังคับมันให้กลับมาเต้นตามปกติ

"ครับ รู้จักครับ เคยเป็นรุ่นพี่สมัยมหาวิทยาลัย" เสียงเขาราบเรียบ ไม่มีร่องรอยของอะไรทั้งสิ้น

"ดี ยิ่งดี! งั้นทำงานด้วยกันคงไม่ยาก มีตติ้งพรุ่งนี้บ่ายสองที่ Skyline นะ"

วางสาย ภาคินนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปากกาในมือถูกบีบจนข้อนิ้วขาว

_ศิวัช รัตนโชติ_

_พี่ชิ_

ภาพจำสมัยมหาวิทยาลัยลอยขึ้นมาอย่างไม่ได้รับเชิญ ผู้ชายตัวสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผมสีน้ำตาลเข้มหยักศกอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่คมแต่อบอุ่น มุมปากที่ยกขึ้นเสมอราวกับกำลังคิดเรื่องตลกอยู่ในใจ เสียงทุ้มนุ่มที่ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่

ภาคินแอบชอบศิวัชมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ชอบแบบเงียบๆ ไม่เคยบอกใคร ไม่เคยแสดงออก เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองเป็นอะไร — เป็นสิ่งที่ครอบครัวทหารอย่างบ้านเจริญวงศ์ไม่มีวันยอมรับ พ่อที่เป็นนายพันจะทำหน้าแบบไหน แม่ที่เป็นแม่บ้านเรียบร้อยจะเสียใจแค่ไหน

_เรื่องบางเรื่อง ตายไปก็ไม่ต้องให้ใครรู้_

ภาคินวางปากกาลง หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม บังคับตัวเองให้กลับสู่โหมดทำงาน

_มันผ่านมาเจ็ดปีแล้ว ทุกอย่างจบไปแล้ว ศิวัชเป็นแค่โปรดิวเซอร์ เราเป็นแค่ผู้จัดการ แค่นั้น_

═══════════════════════════════════════════

วันถัดมา ตึก Skyline Entertainment สูงตระหง่านกลางย่านธุรกิจ กระจกสะท้อนแสงแดดเป็นประกายสีทอง ภาคินเดินเข้าไปในล็อบบี้ด้วยท่าทางมั่นคง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนทับด้วยสูทสีกรมท่า พลอยเดินตามข้างหลังด้วยรอยยิ้มสดใส

ห้องประชุมชั้น 20 กว้างขวาง วิวทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ทอดยาวไปจนสุดสายตา โต๊ะประชุมยาวสีดำวางอยู่กลางห้อง มีทีมงานนั่งรออยู่แล้วหลายคน

ภาคินพาพลอยนั่งลง เปิดแฟ้มเอกสาร จัดวางทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบ

แล้วประตูก็เปิดออก

กลิ่น Acqua di Gio เข้ามาก่อนร่างของเจ้าของ

ศิวัช รัตนโชติ เดินเข้ามาด้วยก้าวที่มั่นคงแต่ผ่อนคลาย สูง 183 เซนติเมตร ไหล่กว้างจากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ เสื้อเชิ้ตสีดำเปิดกระดุมบนสุดสองเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่คมชัด ผมสีน้ำตาลเข้มหยักศกถูกเซ็ตอย่างเป็นธรรมชาติ แววตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดไปทั่วห้อง

แล้วหยุดที่ภาคิน

มุมปากยกขึ้น รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ เสน่ห์ที่ทำให้ทั้งผู้หญิงและผู้ชายใจสั่น

"เอ็ม..."

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยชื่อเล่นที่ไม่มีใครในห้องนี้เรียก ศิวัชเดินตรงมา สายตาไม่เคยละจากภาคินแม้แต่วินาทีเดียว

"...นานเหลือเกินเลยนะ ยังหน้าเด็กเหมือนเดิม"

ภาคินยืนขึ้น ยื่นมือออกไปจับมืออย่างเป็นทางการ สีหน้าเรียบเฉยสมบูรณ์แบบ แม้หัวใจจะกำลังทุบอกอย่างบ้าคลั่ง

"สวัสดีครับ คุณศิวัช ยินดีที่ได้ร่วมงานด้วย"

ศิวัชจับมือภาคิน ฝ่ามือใหญ่อุ่นห่อหุ้มมืออีกฝ่ายไว้ นานกว่าที่ควรจะเป็น นิ้วหัวแม่มือกดเบาๆ ที่หลังมือภาคินราวกับเป็นรหัสลับ

"คุณศิวัช?" เขายกคิ้ว เสียงแฝงรอยหัวเราะ "เมื่อก่อนเรียกพี่ชิไม่ใช่เหรอ"

ภาคินดึงมือออก "ตอนนี้เราอยู่ในบริบทของงาน สมควรเรียกอย่างเป็นทางการครับ"

ศิวัชหัวเราะเบาๆ เสียงทุ้มก้องในห้องประชุม "ได้เลย...คุณภาคิน"

ตลอดการประชุม ภาคินวางตัวอย่างมืออาชีพ ถามรายละเอียดการถ่ายทำ ตารางงาน สัญญา ค่าตอบแทน ทุกอย่างถูกจดบันทึกอย่างละเอียด เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองมองศิวัชนานเกินไป ไม่ปล่อยให้เสียงทุ้มนั้นแทรกซึมเข้ามาในหัว

แต่ศิวัชมองเขาตลอด

ภาคินรู้สึกได้ถึงสายตาคู่นั้นแผดเผาอยู่บนใบหน้า บนคอ บนมือที่กำลังจดบันทึก เหมือนถูกแสงแดดส่องตรงๆ ไม่มีที่หลบ

เมื่อประชุมจบ ทุกคนทยอยออก ภาคินรีบเก็บของ อยากออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด

"เอ็ม"

เสียงนั้นเรียกจากข้างหลัง ภาคินหยุด แต่ไม่หันไป

ศิวัชเดินมาหยุดข้างๆ ใกล้พอที่กลิ่นน้ำหอมจะผสมกัน — Acqua di Gio กับ Issey Miyake — เหมือนสองโลกที่ไม่ควรมาบรรจบ

"ดีใจที่ได้เจอ" ศิวัชพูดเสียงต่ำ เฉพาะให้ภาคินได้ยิน "จริงๆ นะ"

ภาคินหันมา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกับสีน้ำตาลอ่อน "ผมมาทำงาน ไม่ได้มาจีบครับ"

คำพูดหลุดออกไปแข็งกร้าวกว่าที่ตั้งใจ แต่ภาคินไม่แก้ เขาหันหลังเดินออกไป ไม่สนใจรอยยิ้มกว้างขึ้นบนใบหน้าศิวัช

"ไม่มีใครพูดเรื่องจีบเลยสักคำ" ศิวัชพูดตามหลัง เสียงแฝงรอยขบขัน "แต่ที่เอ็มพูดขึ้นมาก่อน...น่าคิดนะ"

ภาคินเร่งฝีเท้า ใบหูแดงระเรื่อ

_บ้า ทำไมพูดออกไปแบบนั้น_

_ศิวัช รัตนโชติ กลับมาแล้ว_

_และเรื่องที่ฝังกลบไว้เจ็ดปี... มันกำลังงอกงามขึ้นมาจากดินอีกครั้ง_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 2 — สนามรบเบื้องหลัง