ตอนที่ 4

เบื้องหลังสวาท ผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ ตอนที่ 4: เส้นบางๆ ระหว่างงานกับใจ

═══════════════════════════════════════════

สามวันหลังคืนนั้น ภาคินทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขามาถึงกองถ่ายก่อนเวลาเหมือนเดิม เช็คตารางเหมือนเดิม ดูแลพลอยเหมือนเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิมทุกประการ — ยกเว้นว่าเขาไม่เคยสบตาศิวัชนานเกิน 2 วินาที

ศิวัชก็ไม่ได้บีบบังคับ ไม่ถามซ้ำ ไม่ส่งข้อความตามเหมือนคืนนั้น กลับมาเป็นโปรดิวเซอร์มืออาชีพที่ทำงานได้อย่างราบรื่น ประชุมกับทีม ดูเดลี่ สั่งงานผู้กำกับ ทุกอย่างเป็นปกติ

แต่ "ปกติ" ของศิวัชมันน่ากลัวกว่า "ยั่ว" เสียอีก

เพราะภาคินเริ่มสังเกตในสิ่งที่ไม่ควรสังเกต

สังเกตว่าศิวัชเปลี่ยนจากเชิ้ตสีกรมท่ามาใส่สีดำ แขนเสื้อม้วนขึ้นเผยให้เห็นแขนแข็งแรงที่สักลายเถาวัลย์เล็กๆ ตรงข้อมือซ้าย สังเกตว่าศิวัชมีนิสัยเอามือลูบผมเวลาคิดหนัก สังเกตว่าเวลาศิวัชหัวเราะ ตาจะหรี่ลงและจมูกจะย่น

_หยุดดู_

ภาคินบังคับตัวเองหันกลับไปมองจอมอนิเตอร์

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น ถ่ายฉากสำคัญ

พลอยกับมาร์คต้องเล่นฉากรักในห้องนอน ไม่ถึงขั้นเลิฟซีน แต่มีจูบ มีกอด มีสายตาที่ลึกซึ้ง ผู้กำกับสั่งให้เล่นซ้ำสามรอบจนได้อารมณ์ที่ต้องการ

ภาคินนั่งดูผ่านมอนิเตอร์ หน้าเรียบเฉยอย่างมืออาชีพ เขาเคยชินกับการดูฉากแบบนี้ มันเป็นเรื่องปกติในวงการ ไม่มีอะไรที่ต้องรู้สึก

ศิวัชมานั่งเก้าอี้ข้างๆ โดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ภาคินรู้ตัวเพราะกลิ่นโคโลญจ์ — Acqua di Gio — ลอยเข้าจมูกก่อนที่สมองจะรับรู้

"ฉากนี้ได้ดีนะ มาร์คเล่นดีขึ้นเยอะ" ศิวัชพูด มองจอ ไม่มองภาคิน

"ครับ พลอยก็เล่นได้เป็นธรรมชาติ" ภาคินตอบ เสียงราบเรียบ

"เห็นไหม" ศิวัชพูดต่อ เสียงต่ำลงจนเฉพาะภาคินได้ยิน "ทำเสร็จแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกอะไร เป็นแค่การแสดง"

ภาคินรู้ว่าประโยคนั้นพูดถึงนักแสดงในจอ แต่มีนัยอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ ราวกับศิวัชกำลังชี้ให้เห็นว่า การแสดงกับความจริง มันต่างกัน

"แล้วพี่ล่ะ" ภาคินหลุดปาก หันไปมองศิวัชโดยไม่ทันคิด "ทุกอย่างที่พี่ทำกับผม... เป็นแค่การแสดงไหม"

ศิวัชหันมา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องจับตาภาคินตรงๆ ไม่กะพริบ ไม่ยิ้ม ไม่เจ้าเสน่ห์ — จริงจังอย่างที่ภาคินไม่เคยเห็น

"ไม่เคยเลย"

สองคำ ตรง ลึก หนักแน่น

ภาคินเบือนหน้าหนี หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงชีพจรที่คอ

"...คัท!" เสียงผู้กำกับตะโกน ดังมาจากกองถ่าย ทำลายจังหวะของสองคนลง

ศิวัชลุกขึ้น "ต้องไปดูเดลี่ ไว้คุยกัน" เขาเดินจากไป ทิ้งกลิ่นโคโลญจ์และคำตอบที่ทำให้ภาคินนั่งนิ่งอยู่อีกนาน

═══════════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น ทีมงานจัดเลี้ยงฉลองถ่ายทำครบสัปดาห์ที่สอง

ร้านอาหารญี่ปุ่นย่านทองหล่อ ห้องส่วนตัวชั้นสอง ทีมงานราวยี่สิบคนนั่งรอบโต๊ะยาว เบียร์สดไหลไม่หยุด เสียงหัวเราะดังก้อง บรรยากาศผ่อนคลายกว่าในกอง

ภาคินนั่งมุมโต๊ะ ดื่มเบียร์แก้วแรกช้าๆ เขาไม่ค่อยดื่ม ร่างกายทนแอลกอฮอล์ได้น้อย แก้วสองอาจจะเริ่มหน้าแดง แก้วสามอาจจะเริ่มพูดเยอะ

"พี่เอ็ม ดื่มอีกสิคะ!" พลอยเทเบียร์ให้ ยิ้มร่า

"พอแล้ว เดี๋ยวต้องขับรถกลับ"

"ไม่ต้องขับหรอก เรียกแท็กซี่ก็ได้ วันนี้ปล่อยใจสักวัน!" สตาฟฟ์หนุ่มตะโกนจากอีกฝั่ง

ภาคินยิ้มบาง ส่ายหน้า

แต่แล้วแก้วสองก็มาถึง ตามด้วยแก้วสาม เพราะผู้กำกับยกแก้วชน ปฏิเสธไม่ได้

ใบหน้าภาคินเริ่มแดงระเรื่อ ความตึงเครียดที่เขาแบกมาตลอดสัปดาห์เริ่มคลายลง ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นเริ่มผ่อนคลาย เสียงหัวเราะที่ไม่ค่อยได้ยินเริ่มหลุดออกมาบ้าง

ศิวัชนั่งอยู่ตรงข้ามในระยะเฉียง ดื่มวิสกี้ มองภาคินเงียบๆ สังเกตทุกการเปลี่ยนแปลง — ตั้งแต่ใบหูที่เริ่มแดง ไปจนถึงรอยยิ้มที่เริ่มกว้างขึ้น

"ภาคินเมาง่ายจัง" พลอยหัวเราะ

"ผมไม่เมา" ภาคินตอบ แต่ตาเริ่มปรือ

═══════════════════════════════════════════

สี่ทุ่มครึ่ง งานเลี้ยงเริ่มแตก ทีมงานทยอยกลับ

ภาคินเดินลงบันได ขาเซเล็กน้อย ไม่ถึงกับเมาหนัก แต่โลกหมุนช้าๆ รอบตัว อากาศเย็นของกลางคืนตีหน้าเมื่อก้าวออกจากร้าน ทำให้รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

"เรียกแท็กซี่ให้ไหม" เสียงทุ้มดังจากข้างๆ

ศิวัชเดินอยู่ข้างเขา ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำคลุมอยู่บนไหล่ กลิ่นวิสกี้เจืออยู่ในลมหายใจ แต่ดวงตายังใสแจ๋ว คนนี้ดื่มเก่ง

"ไม่ต้อง ผมเรียกเองได้" ภาคินกดโทรศัพท์ แต่นิ้วกดผิดปุ่มสองครั้ง

ศิวัชหัวเราะเบาๆ "ให้ผมส่งกลับดีกว่า มีคนขับรอบอยู่"

"ไม่..."

"ภาคิน" ศิวัชเรียกชื่อเต็ม เสียงนุ่มแต่หนักแน่น "ผมขอส่งกลับ ในฐานะเพื่อนร่วมงาน ไม่มีอะไร"

ภาคินมองเขา อาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์ทำให้กำแพงบางลง หรืออาจเป็นเพราะเหนื่อยเกินกว่าจะสู้ เขาพยักหน้า

═══════════════════════════════════════════

ในรถ บรรยากาศเงียบสงบ คนขับแยกอยู่หน้ารถ กระจกกั้นปิดสนิท ภาคินนั่งพิงกระจก มองแสงไฟเมืองวิ่งผ่านเป็นเส้นๆ

"พี่ชิ"

"ครับ"

"ทำไมตอนนั้น..." ภาคินพูดเบา เสียงเบาจนศิวัชต้องเอียงเข้ามาฟัง "ทำไมตอนนั้นพี่รู้ว่าผมชอบพี่ แล้วไม่ทำอะไร"

ศิวัชเงียบไปครู่ "เพราะตอนนั้นเอ็มยังไม่พร้อม ผมรู้ว่าถ้าผมเริ่ม เอ็มจะตกใจ จะหนี จะเกลียดตัวเอง ผมไม่อยากให้เอ็มเป็นแบบนั้น"

"แล้วตอนนี้ล่ะ" ภาคินพูดซ้ำคำถามเดิมที่ศิวัชเคยถาม แต่ครั้งนี้เขาเป็นคนถาม "ทำไมตอนนี้ถึงทำ"

"เพราะตอนนี้เอ็มแข็งแรงกว่าตอนนั้น" ศิวัชตอบ มองตรงหน้า "และเพราะผมเสียดายมากพอแล้ว"

รถจอดหน้าคอนโดของภาคิน ภาคินมือจับที่เปิดประตู แต่ยังไม่กด

"คืนนั้นที่ออฟฟิศ..." ภาคินพูดโดยไม่หันมา "คำถามของพี่..."

"ไม่ต้องตอบวันนี้ก็ได้" ศิวัชพูดเสียงนุ่ม "ผมบอกแล้วไง ว่ารอได้"

ภาคินเปิดประตูรถ ก้าวลง อากาศเย็นตีหน้า ทำให้สติกลับมาบางส่วน

เขาก้มลงมองศิวัชผ่านประตูรถที่ยังเปิดอยู่ แสงไฟข้างทางส่องให้เห็นใบหน้าศิวัชครึ่งสว่างครึ่งมืด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองเขาอย่างอดทน

"...ราตรีสวัสดิ์ครับ พี่ชิ"

"ฝันดีนะ เอ็ม"

ภาคินปิดประตูรถ เดินเข้าคอนโดโดยไม่หันกลับ

แต่เมื่อเข้าลิฟต์แล้ว เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปาก

_ถ้าเมื่อกี้ไม่ลง..._

_ถ้าไม่เปิดประตูรถ..._

_ศิวัชจะจูบเขาไหม?_

_และเขาจะปฏิเสธไหม?_

ลิฟต์เปิด ภาคินเดินเข้าห้อง ปิดประตู เอนหลังพิงประตู ทรุดตัวลงนั่ง

เขาไม่กล้าตอบคำถามตัวเอง

เพราะเขากลัวคำตอบ

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 5 — เหล้าราคาแพง สายตาราคาถูก