เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป

══════════════════════════════════════════════════════════════ สัญญารักลับห้องประธาน ตอนที่ 7: เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป ══════════════════════════════════════════════════════════════

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านเข้ามา

พิมลืมตา รู้สึกอบอุ่นผิดปกติ แล้วก็ตระหนักว่ามีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวเธออยู่ ลมหายใจอุ่นๆ สัมผัสท้ายทอย

ความทรงจำเมื่อคืนพุ่งกลับมา

ฝนตก ไฟดับ จูบ สัมผัส...

หน้าเธอร้อนผ่าว

"ตื่นแล้ว?" เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู

พิมสะดุ้ง พยายามขยับ แต่แขนเขากลับรัดแน่นขึ้น

"อย่าเพิ่งหนี" ธนัทพูดเสียงยังเซื่องจากการนอน "ให้ผมกอดอีกสักครู่"

เธอหยุดขยับ หัวใจเต้นแรง

"คุณธนัท..."

"ธนัท" เขาแก้ "หลังจากเมื่อคืน เรียกชื่อผมก็พอ"

พิมกลืนน้ำลาย "ธนัท..."

"หืม?"

"เมื่อคืน..."

"ผมไม่เสียใจ" เขาตัดบท พลิกเธอให้หันมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาเข้มจับจ้องเธอ "บอกแล้วเมื่อคืน และผมจะพูดอีก ผมไม่เสียใจแม้แต่นิดเดียว"

พิมมองเขา ใบหน้าคมยามเช้า ผมยุ่งเล็กน้อย ดูต่างจากประธานเย็นชาที่เธอรู้จัก

"แล้ว... เราจะทำยังไงต่อคะ?"

ธนัทนิ่งไป ดูเหมือนกำลังคิด

"ผมไม่รู้" เขายอมรับ "แต่ผมไม่อยากให้มันจบแค่คืนเดียว"

หัวใจเธอเต้นรัว "หมายความว่า..."

"หมายความว่าผมอยากรู้จักเธอมากขึ้น" เขาพูด "ไม่ใช่แค่เลขากับเจ้านาย"

พิมไม่รู้จะตอบยังไง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เมื่อวานเธอยังเป็นแค่เลขา วันนี้เธออยู่ในอ้อมแขนเจ้านาย

"ดิฉัน..." เธอเริ่มพูด

โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น

ธนัทถอนหายใจ ยื่นมือไปหยิบ

"ครับ... ครับ เข้าใจ สิบโมงเจอกัน" เขาวางสาย หันมามองเธอ "ประชุมเลื่อนเป็นสิบโมง"

"ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ?"

"แปดโมง"

พิมรีบลุกขึ้น ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว "ดิฉันต้องไปอาบน้ำแต่งตัว"

"พิม" ธนัทจับข้อมือเธอไว้ "เรื่องที่คุยค้างไว้ เราจะคุยกันต่อหลังกลับกรุงเทพ"

"...ค่ะ"

เขาปล่อยมือ พิมรีบเดินไปห้องน้ำ พยายามไม่มองร่างกายเปลือยของเขาที่นอนอยู่บนเตียง

แต่ภาพนั้นติดตาเธอไปตลอดทาง

---

การประชุมผ่านไปด้วยดี พาร์ทเนอร์ตกลงเซ็นสัญญา โครงการดำเนินต่อไปได้

ระหว่างประชุม พิมพยายามทำตัวเป็นมืออาชีพ จดบันทึก ประสานงาน ไม่ให้ใครเห็นความเปลี่ยนแปลง

แต่เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของธนัทที่มองเธอเป็นระยะ

---

บนเครื่องบินขากลับ

พิมนั่งตรงข้ามธนัท บรรยากาศเงียบกว่าขามา ทั้งคู่ไม่ได้คุยกันมากนัก

"เธอเงียบ" ธนัทพูดขึ้น

"ดิฉันกำลังคิดเรื่องเมื่อคืนค่ะ"

"คิดว่ายังไง?"

พิมมองเขา ตัดสินใจพูดตรงๆ

"ดิฉันไม่เสียใจเหมือนกันค่ะ" เธอพูด "แต่ดิฉันกังวล"

"กังวลเรื่องอะไร?"

"เรื่องงาน เรื่องคนอื่น ถ้าใครรู้ว่าเรา..." เธอหยุด ไม่รู้จะเรียกความสัมพันธ์นี้ว่าอะไร

"ไม่มีใครต้องรู้" ธนัทพูด "เรื่องระหว่างเรา เป็นเรื่องของเรา"

"แต่ถ้ามีข่าวลือ—"

"ผมจัดการได้" เขาตัดบท "ปัญหาเดียวที่ผมกังวลคือ เธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้น"

พิมนิ่ง มองเข้าไปในดวงตาเขา

"ดิฉันไม่ได้บอกว่าไม่อยากให้เกิดขึ้น" เธอพูดเบาๆ "ดิฉันแค่... กลัว"

"กลัวอะไร?"

"กลัวว่ามันจะเปลี่ยนทุกอย่าง"

ธนัทเอนตัวมาข้างหน้า มือยื่นมาจับมือเธอ

"มันเปลี่ยนไปแล้ว พิม" เขาพูดเสียงนุ่ม "ตั้งแต่เมื่อคืน ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิม"

เธอรู้ว่าเขาพูดถูก

"แล้วเราจะทำยังไงคะ?"

"ค่อยๆ เรียนรู้กัน" เขาตอบ "ผมไม่ได้คาดหวังให้เธอตัดสินใจวันนี้ แค่ขอให้เปิดใจ"

พิมพยักหน้าช้าๆ "ดิฉันจะพยายามค่ะ"

ธนัทยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มแรกที่เธอเห็นจากเขา

"ดี" เขาพูด "แค่นั้นก็พอ"

---

กลับถึงกรุงเทพตอนเย็น

ธนัทขับรถมาส่งเธอที่หอพัก พิมรู้สึกประหลาดใจ

"คุณไม่ต้องมาส่งก็ได้นะคะ"

"ผมอยากมา" เขาตอบสั้นๆ

รถจอดหน้าหอพัก อาคารเก่าๆ ในซอยเล็กๆ ไม่หรูหราเหมือนที่เขาอยู่

"นี่ที่เธออยู่?" ธนัทมองอาคาร

"ค่ะ" พิมรู้สึกเขินเล็กน้อย "ไม่หรูหราเหมือนคอนโดคุณ แต่ก็สะดวกดี"

"ผมไม่ได้ดูถูก" เขารีบพูด "แค่... กังวลเรื่องความปลอดภัย ซอยนี้มืด"

"ดิฉันอยู่มาสองปีแล้วค่ะ ไม่เคยมีปัญหา"

ธนัทไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าบอกว่าเขาไม่สบายใจ

"งั้นขึ้นไปพักผ่อนนะ" เขาพูดในที่สุด "พรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ"

"ค่ะ ขอบคุณที่มาส่ง"

พิมเปิดประตูจะลง แต่มือเขาคว้าข้อมือเธอไว้

"พิม"

เธอหันกลับ

ธนัทโน้มตัวเข้ามา จูบเธอเบาๆ แค่แตะริมฝีปาก แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นพลิ้ว

"ฝันดี" เขากระซิบ

แล้วก็ปล่อยเธอไป

พิมเดินขึ้นหอ หัวใจยังเต้นแรง มือแตะริมฝีปากตัวเอง

ทุกอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ แล้ว

---

ที่ออฟฟิศ สัปดาห์ต่อมา

พิมพยายามทำงานตามปกติ แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ธนัท เธอก็รู้สึกหัวใจเต้นแรง ยิ่งเวลาที่เขามองเธอ เธอก็ยิ่งหน้าแดง

"คุณพิม หน้าแดงจัง" วินเดินมาทัก "ไม่สบายเหรอครับ?"

"ไม่ค่ะ ก็แค่... ร้อน"

"ห้องแอร์เย็นขนาดนี้?" วินหัวเราะ

ก่อนที่พิมจะตอบ เสียงเย็นชาก็ดังขึ้น

"คุณวิน ผมนึกว่ารายงานที่ผมขอจะส่งมาตั้งแต่เมื่อวาน"

ธนัทยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ แต่ดวงตาเขม็งมองวิน

"อ๋อ ครับ คุณธนัท เดี๋ยวส่งให้ครับ" วินรีบเดินจากไป

พิมมองธนัท "เขาแค่มาทัก"

"ผมรู้" ธนัทพูดเรียบๆ "ตามผมมา มีเรื่องคุย"

---

ในห้องทำงาน ธนัทปิดประตู ล็อค

พิมเลิกคิ้ว "ทำไมล็อคประตูคะ?"

"เพราะเรื่องที่จะคุย ไม่ควรให้คนอื่นได้ยิน"

เธอกลืนน้ำลาย "เรื่องอะไรคะ?"

ธนัทเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ใกล้พอที่จะได้กลิ่นน้ำหอมของเขา

"เรื่องที่คุยค้างไว้บนเครื่องบิน" เขาพูด "ผมคิดมาตลอดสัปดาห์"

"คิดว่ายังไงคะ?"

"คิดว่าผมไม่อยากให้เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องที่บังเอิญนอนด้วยกันคืนหนึ่ง"

พิมรู้สึกหน้าร้อน "แล้วคุณอยากให้เราเป็นอะไร?"

ธนัทนิ่งไป ดวงตาเข้มจับจ้องเธอ

"ผมอยากให้เธอเป็นคู่หมั้นผม"

พิมตาโต "อะไรนะคะ?!"

"คู่หมั้น" เขาพูดซ้ำ "แต่ไม่ใช่จริง เป็นแค่สัญญา"

"สัญญา...?"

ธนัทถอนหายใจ "ผมจะอธิบาย"

---

[ จบตอนที่ 7 ]

══════════════════════════════════════════════════════════════ ตอนหน้า: ตอนที่ 8 - ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้ ══════════════════════════════════════════════════════════════