ผลแล็บออกแล้ว

# ตอนที่ 3: ผลแล็บออกแล้ว

สามวันผ่านไป

แก้วทำงานตามปกติ ลงไซต์ตรวจงาน เขียนรายงาน เข้าประชุม พยายามไม่คิดมากเรื่องผลแล็บที่ยังไม่ออก

แต่สายตาที่จับจ้องเธอทุกครั้งที่เดินผ่าน ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้

"น้องแก้ว" เสียงมิ้นท์เรียกจากด้านหลัง

"ค่ะพี่?"

"ท่านประธานเรียกประชุมด่วน ห้องประชุมใหญ่ ตอนบ่ายโมง"

หัวใจแก้วเต้นแรง "เรื่องอะไรคะ?"

"ไม่แน่ใจ แต่น่าจะเรื่องผลแล็บ" มิ้นท์ยิ้ม "ลุ้นนะ"

---

ห้องประชุมใหญ่เต็มไปด้วยผู้บริหารและวิศวกรอาวุโส นิคนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาเย็นชาจ้องมาที่แก้ว

ก้องเดินเข้ามา ทุกคนเงียบ

"สวัสดีครับทุกคน" เขาพูด "วันนี้เรียกประชุมเพราะผลแล็บออกแล้ว"

เขาเปิดจอโปรเจคเตอร์ แสดงรายงานผลการตรวจสอบดิน

"ตามที่น้องแก้วสันนิษฐานไว้" ก้องพูดต่อ "พบว่ามีชั้นน้ำใต้ดินที่ไม่ได้สำรวจเจอในการทดสอบครั้งแรก สาเหตุเพราะการสำรวจทำในหน้าแล้ง ระดับน้ำใต้ดินจึงต่ำกว่าปกติ"

เสียงพึมพำแพร่ไปทั่วห้อง

"นี่คือสาเหตุที่ทำให้ฐานรากทรุดตัว" ก้องสรุป "ถ้าเราไม่แก้ไข อาจเกิดปัญหาร้ายแรงในอนาคต"

"แล้วจะแก้ยังไงครับ?" วิศวกรคนหนึ่งถาม

"ผมให้น้องแก้วเป็นคนเสนอ" ก้องหันมามองเธอ "เธอเป็นคนค้นพบ ก็ควรได้เสนอทางแก้"

แก้วลุกขึ้น หัวใจเต้นแรง แต่เธอพยายามตั้งสติ

"จากการวิเคราะห์ข้อมูล" เธอเริ่ม "หนูเสนอให้ใช้ระบบ Dewatering เพื่อลดระดับน้ำใต้ดิน ควบคู่กับการเสริมฐานรากด้วยไมโครไพล์ วิธีนี้จะช่วยเพิ่มความมั่นคงของโครงสร้างโดยไม่ต้องรื้อฐานเดิม"

"ค่าใช้จ่ายล่ะ?" นิคพูดขึ้น น้ำเสียงเย็นชา

"ประมาณสิบห้าล้านบาทค่ะ"

"สิบห้าล้าน?" นิคหัวเราะ "สำหรับปัญหาที่ยังไม่แน่ใจว่ามีจริงหรือเปล่า?"

"ผลแล็บยืนยันแล้วค่ะว่ามีจริง"

"ผลแล็บก็ผิดพลาดได้" นิคโต้ "เด็กจบใหม่มาเสนอใช้เงินสิบห้าล้าน ไม่รู้จักคิดบ้างเหรอ?"

"พี่นิค" ก้องพูดขึ้น เสียงเรียบแต่หนักแน่น "ผลแล็บมาจากบริษัทที่ได้รับการรับรอง และผมให้ตรวจสอบซ้ำแล้ว ผลตรงกัน"

นิคเงียบ หน้าแดง

"สิบห้าล้านอาจดูเยอะ" ก้องพูดต่อ "แต่ถ้าตึกถล่ม ความเสียหายจะมากกว่านั้นหลายเท่า ทั้งเงิน ชื่อเสียง และที่สำคัญที่สุดคือชีวิตคน"

เขาหันไปมองทุกคนในห้อง

"ผมอนุมัติแผนของน้องแก้ว และจะให้เธอเป็นผู้ดูแลโครงการซ่อมแซมนี้"

แก้วตกใจ "ท่านประธาน หนูเป็นแค่วิศวกรฝึกหัด—"

"ไม่มีใครเกิดมาเป็นผู้เชี่ยวชาญ" ก้องยิ้ม "แต่คนที่กล้าคิด กล้าทำ และกล้ารับผิดชอบ คือคนที่ผมต้องการ"

การประชุมจบลง แก้วเดินออกมาด้วยความรู้สึกเหมือนเท้าลอยจากพื้น

"น้องแก้ว!"

เธอหันไป เห็นนิคเดินตามมา ใบหน้าเขาเย็นชา

"ค่ะพี่?"

"อย่าดีใจเกินไปนะ" เขาพูดเบาๆ "โปรเจคนี้มันซับซ้อน ถ้าเธอทำพลาด..."

"หนูจะไม่ทำพลาดค่ะ"

"ทุกคนก็พูดแบบนั้น" นิคยิ้มเย็น "ก่อนที่จะพลาด"

เขาเดินจากไป ทิ้งแก้วไว้กับความรู้สึกไม่สบายใจ

---

"อย่าไปสนใจมัน" มิ้นท์พูดขณะกินข้าวกลางวันด้วยกัน "พี่นิคเขาเป็นแบบนี้ ไม่ชอบคนที่เก่งกว่า"

"หนูไม่ได้เก่งกว่าค่ะ หนูแค่—"

"สังเกตเจอสิ่งที่เขาไม่เจอ?" มิ้นท์ขัด "นั่นแหละคือเก่งกว่า"

แก้วถอนหายใจ "หนูแค่ไม่อยากมีปัญหากับใคร"

"บางทีปัญหามันมาหาเราเอง" มิ้นท์พูด "สิ่งที่เราทำได้คือรับมือกับมัน"

โทรศัพท์แก้วดัง เธอมองหน้าจอ เห็นชื่อ "พี่ก้อง"

"ฮัลโหลค่ะ?"

"น้องแก้ว ว่างไหม? อยากคุยเรื่องโปรเจค"

"ว่างค่ะ"

"งั้นขึ้นมาห้องผมได้เลย ชั้น 30"

แก้ววางสาย มิ้นท์ยิ้มแกล้ง

"CEO เรียกพบเป็นการส่วนตัว..."

"พี่มิ้นท์!" แก้วหน้าแดง "เรื่องงานค่ะ!"

"รู้ๆ" มิ้นท์หัวเราะ "ไปเลย อย่าให้รอ"

---

ห้องทำงานของก้องอยู่บนชั้นสูงสุดของตึกออฟฟิศ วิวทิวทัศน์กรุงเทพฯ เห็นได้รอบด้าน

"นั่งเลยครับ" ก้องชี้เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ

แก้วนั่งลง มองรอบห้อง เรียบง่ายกว่าที่คิด มีแต่โต๊ะทำงาน ชั้นหนังสือ และรูปถ่ายรับปริญญาบนผนัง

"รูปถ่ายนั่น..." เธอชี้ "พี่ก้องจบวิศวะเครื่องกลเหรอคะ?"

"ใช่ครับ" ก้องยิ้ม "คนข้างๆ ในรูปคือภูมิ เพื่อนสนิทผม เราก่อตั้งบริษัทด้วยกัน"

"แล้วตอนนี้พี่ภูมิอยู่ไหนคะ?"

"ไปบริหารสาขาต่างประเทศ" ก้องตอบ "แต่งงานกับภรรยาไปอยู่ด้วยกัน"

แก้วพยักหน้า

"เอาล่ะ มาคุยเรื่องงาน" ก้องเปิดแฟ้มเอกสาร "โปรเจคซ่อมแซมฐานราก ผมอยากให้คุณเริ่มภายในสองสัปดาห์"

"เร็วมากเลยค่ะ"

"ยิ่งเร็วยิ่งดี" เขาพูด "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... จะมีคนไม่ชอบใจ"

"หนูรู้ค่ะ"

"และผมอาจจะปกป้องคุณได้ไม่ตลอด" ก้องมองตรงเข้าไปในดวงตาเธอ "แต่ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ บอกผมได้เสมอ"

แก้วรู้สึกอุ่นใจ "ขอบคุณค่ะ"

"งั้นเริ่มงานได้เลย" ก้องส่งแฟ้มให้เธอ "สู้ๆ นะครับ"

แก้วรับแฟ้ม ลุกขึ้นยืน

"พี่ก้องคะ"

"ว่าไง?"

"หนูจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังค่ะ"

ก้องยิ้ม "ผมไม่เคยสงสัยเลย"

## — จบตอนที่ 3 —