พักงาน

# ตอนที่ 10: พักงาน

สัปดาห์ต่อมา ผลการสอบสวนเบื้องต้นออกมา

แก้วถูกเรียกไปพบ HR

"คุณแก้ว" ผู้จัดการฝ่ายบุคคลพูด "ตามผลการสอบสวน เราพบว่าใบตรวจสอบนั่งร้านมีลายเซ็นของคุณ"

"มันเป็นลายเซ็นปลอมค่ะ" แก้วยืนยัน

"เราเข้าใจ แต่ในระหว่างที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้... บริษัทจำเป็นต้องพักงานคุณชั่วคราว"

แก้วรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย

"พักงาน?"

"ใช่ค่ะ เป็นการพักงานโดยได้รับเงินเดือน ไม่ใช่การไล่ออก" ผู้จัดการอธิบาย "เพื่อให้การสอบสวนดำเนินไปอย่างโปร่งใส"

"แต่หนูไม่ได้ทำอะไรผิด!"

"เราเข้าใจ แต่นี่คือขั้นตอนมาตรฐาน" ผู้จัดการพูดเสียงเห็นใจ "ขอให้คุณอดทนรอผลสอบสวนนะคะ"

---

แก้วเดินออกจากห้อง HR ด้วยความรู้สึกชา

เธอเดินผ่านออฟฟิศ สายตาของคนรอบข้างจับจ้อง บ้างสงสาร บ้างดูถูก บ้างซุบซิบ

"น่าสงสารนะ"

"ก็สมน้ำหน้า คิดจะสนิทกับ CEO"

"ไม่รู้ว่าทำจริงหรือเปล่า"

แก้วได้ยินทุกคำ แต่ทำเป็นไม่ได้ยิน

เธอเก็บของจากโต๊ะทำงาน ใส่กล่อง มือสั่นเล็กน้อย

"น้องแก้ว" มิ้นท์เดินมา ดวงตาแดงก่ำ

"พี่มิ้นท์..."

มิ้นท์กอดเธอแน่น "พี่เสียใจมาก พี่รู้ว่าเธอไม่ได้ทำ"

"ขอบคุณค่ะ" น้ำตาแก้วไหลออกมา

"อย่ายอมแพ้นะ" มิ้นท์พูด "ความจริงจะต้องปรากฏ"

แก้วพยักหน้า แม้จะไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นจริงหรือไม่

---

เธอถือกล่องเดินไปที่ลิฟต์ ประตูเปิดออก ก้องยืนอยู่ข้างใน

"น้องแก้ว" เขาพูดเสียงเจ็บปวด

"พี่ก้อง..."

"ผมขอโทษ" เขาพูด "ผมพยายามห้ามแล้ว แต่บอร์ดบริหาร—"

"หนูเข้าใจค่ะ" แก้วขัด "พี่ไม่ต้องขอโทษ"

"ผมจะหาหลักฐานให้ได้" ก้องพูดหนักแน่น "ผมสัญญา"

แก้วยิ้มอ่อน "ขอบคุณค่ะ"

ประตูลิฟต์ปิด พาเธอลงไปชั้นล่าง

เธอเดินออกจากตึก ไม่หันกลับมามอง

---

คืนนั้น แก้วนั่งอยู่ในห้องคอนโดเล็กๆ มองเพดาน

ทุกอย่างพังทลายหมดแล้ว

งานที่เธอรัก ความฝันที่เธอสร้าง ความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้น

"ทำไม..." เธอพึมพำ น้ำตาไหล "ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้?"

โทรศัพท์ดัง เธอมองหน้าจอ — แม่

เธอลังเลครู่หนึ่ง แล้วรับสาย

"ฮัลโหลค่ะแม่"

"แก้วลูก แม่โทรมาถามข่าว เป็นไงบ้าง?"

น้ำตาไหลหนักขึ้น แต่เธอพยายามควบคุมเสียง

"สบายดีค่ะแม่"

"จริงเหรอลูก? เสียงไม่ค่อยดีเลย"

แก้วกลั้นน้ำตาไม่ไหว "แม่..."

"เกิดอะไรขึ้นลูก?"

เธอเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง ตั้งแต่ต้นจนจบ ร้องไห้ไปด้วย

"ลูกแม่ไม่ได้ทำผิดอะไร" แม่พูด เสียงหนักแน่น "ถ้าลูกไม่มีที่ไป กลับบ้านมาได้เสมอนะ"

"ขอบคุณค่ะแม่"

"แล้วก็..." แม่พูดต่อ "อย่าลืมว่าพ่อกับแม่เชื่อในตัวลูกเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

แก้วร้องไห้หนักขึ้น "หนูรักแม่ค่ะ"

"แม่ก็รักลูก สู้ๆ นะลูก"

วางสายแล้ว แก้วนั่งนิ่ง มองข้าวของในห้อง

เธอคิดถึงก้อง คิดถึงคำสารภาพที่เขาพูด คิดถึงสัญญาที่เขาให้

"พี่ก้อง..." เธอพึมพำ

เธออยากเชื่อในตัวเขา อยากเชื่อว่าความจริงจะปรากฏ

แต่ลึกๆ แล้วเธอกลัว

กลัวว่าสุดท้ายแล้วเธอจะต้องเผชิญกับทุกอย่างคนเดียว

---

เช้าวันรุ่งขึ้น แก้วตัดสินใจ

เธอจะกลับบ้านต่างจังหวัด

ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ แต่เพราะต้องการเวลาคิด

เธอเขียนข้อความถึงมิ้นท์ บอกว่าจะกลับบ้านพักหนึ่ง

แล้วก็เก็บของขึ้นรถไฟ มุ่งหน้าสู่บ้านเกิด

เมื่อรถไฟเคลื่อนออกจากสถานี เธอมองกรุงเทพฯ ที่ค่อยๆ ลับหายไป

"หนูจะกลับมาค่ะ" เธอพูดกับตัวเอง "แต่ต้องแข็งแกร่งกว่านี้"

และเธอหวังว่าเมื่อถึงวันนั้น

จะมีคนรอเธออยู่

## — จบตอนที่ 10 —

## — จบองก์ที่ 1 —