ตื่นขึ้นในร่างคนอื่น

หลงภพ ณ วังหลวง ตอนที่ 1: ตื่นขึ้นในร่างคนอื่น

═══════════════════════════════════════════════════════════

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า ส่องลงบนร่างหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นกระดาน

ปุณณ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

"อืม..."

เธอพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายเจ็บปวดไปทั้งตัว ราวกับถูกทุบตีมาอย่างหนัก

"ตรงไหน... นี่ตรงไหน?"

เธอมองไปรอบๆ ภาพที่เห็นทำให้หัวใจเต้นระรัว

ห้องไม้เก่าๆ เพดานต่ำ กลิ่นอับ แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมัน ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีเครื่องปรับอากาศ

"ฉัน... ฉันอยู่ที่ไหน?"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ความทรงจำสุดท้ายของปุณณ์คือการเดินสำรวจวังเก่าที่ถูกทิ้งร้าง

เธอเป็นนักวิจัยประวัติศาสตร์ กำลังทำวิทยานิพนธ์เรื่องชีวิตสตรีในวังหลวงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น วันนั้นเธอขออนุญาตเข้าไปสำรวจซากวังเก่าแห่งหนึ่ง หวังจะหาหลักฐานทางโบราณคดีมาประกอบงานวิจัย

แล้วเธอก็เห็นมัน

กล่องไม้แกะสลักเก่าแก่ ซ่อนอยู่ใต้แผ่นกระดานที่ผุพัง

ปุณณ์หยิบมันขึ้นมา เปิดฝาออก

ข้างในมีสร้อยคอทองคำเก่าแก่ ฝังพลอยสีม่วงเข้ม

เธอยังจำได้ว่าเมื่อสัมผัสสร้อยคอนั้น แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออกมา

แล้วทุกอย่างก็มืดดำ

═══════════════════════════════════════════════════════════

"จันทร์แจ่ม! จันทร์แจ่ม!"

เสียงหญิงสาวตะโกนเรียกทำให้ปุณณ์สะดุ้งตื่น

ประตูห้องเปิดออก หญิงสาวในชุดไทยโบราณรีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

"โอ๊ย! นางฟื้นแล้ว!" หญิงสาวหน้าตาน่ารักนั่งลงข้างๆ "ข้าเป็นห่วงจริงๆ จันทร์แจ่ม นางหมดสติไปตั้งครึ่งวัน"

ปุณณ์มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างงงงวย

จันทร์แจ่ม?

"นาง... นางเรียกฉันว่าอะไรนะ?"

หญิงสาวเลิกคิ้ว "จันทร์แจ่มไง ก็ชื่อของนางน่ะ" เธอยื่นมือมาจับหน้าผาก "นางไม่มีไข้นี่นา ทำไมพูดจาแปลกๆ"

ปุณณ์กลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

"ขอโทษนะ นี่... นี่ที่ไหน? ปีอะไร?"

"หืม?" หญิงสาวมองเธอประหลาด "ก็วังหลวงไงล่ะ ส่วนปี... ก็ปีระกาตรีศก นางถูกเฆี่ยนจนเสียสติจริงๆ แล้วสินะ"

วังหลวง

ปีระกาตรีศก

เฆี่ยน

ปุณณ์รู้สึกโลกหมุน

"กระจก... มีกระจกไหม?"

"กระจก?" หญิงสาวมองเธองงๆ แต่ก็ลุกไปหยิบกระจกทองเหลืองเล็กๆ มาให้

ปุณณ์ยกกระจกขึ้นส่อง

ภาพสะท้อนที่เห็นไม่ใช่ใบหน้าของเธอ

หญิงสาวในกระจกมีใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวอมชมพู ดวงตากลมโต ผมดำยาว มีรอยไฝเล็กๆ ใต้ตาขวา

สวย แต่ไม่ใช่เธอ

กระจกหลุดจากมือ ตกลงพื้นดังกราง

"จันทร์แจ่ม!" หญิงสาวรีบประคองเธอ "นางเป็นอะไร ทำไมสีหน้าซีดขนาดนี้"

ปุณณ์—หรือตอนนี้ควรเรียกว่าจันทร์แจ่ม—พยายามหายใจให้สงบ

เธอเป็นนักวิจัยประวัติศาสตร์ เธอรู้ว่า "ปีระกาตรีศก" คือช่วงไหน

รัตนโกสินทร์ตอนต้น

เธอข้ามภพมาแล้ว

═══════════════════════════════════════════════════════════

"ข้าชื่ออำพัน" หญิงสาวแนะนำตัว "เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก นางจำไม่ได้จริงๆ เหรอ?"

ปุณณ์—จันทร์แจ่ม—ส่ายหัว

"ข้า... ข้าจำอะไรไม่ค่อยได้" เธอตัดสินใจแกล้งสูญเสียความทรงจำ "ช่วยเล่าให้ฟังได้ไหม"

อำพันถอนหายใจ "น่าสงสารจริงๆ" เธอเริ่มเล่า "นางชื่อจันทร์แจ่ม เป็นนางข้าหลวงชั้นผู้น้อย ถูกขายเข้าวังตั้งแต่เด็ก นางมีพี่สาวบุญธรรมชื่อคุณหญิงนวล ท่านได้รับการอุปการะจากขุนนางผู้ใหญ่ ส่วนนาง..."

อำพันหยุดพูด สีหน้าเศร้า

"ส่วนข้าเป็นยังไง?"

"นางโชคไม่ดี" อำพันพูดเบาๆ "คุณหญิงนวลไม่ชอบนาง ท่านคอยกลั่นแกล้งนางตลอด เมื่อวานนางทำผิดพลาด หกน้ำชาใส่ท่านหญิงศศิธร คุณหญิงนวลก็ให้ลงโทษเฆี่ยนนางถึงยี่สิบที"

ยี่สิบที

จันทร์แจ่มกลืนน้ำลาย ไม่แปลกที่ร่างกายจะเจ็บปวดขนาดนี้

"แล้ว... เจ้าของร่างเดิมล่ะ?"

"หา?"

"ไม่... ไม่มีอะไร" จันทร์แจ่มรีบแก้ตัว

แต่ในใจเธอรู้สึกไม่ดี ร่างเดิมของจันทร์แจ่มน่าจะตายไปแล้วจากการถูกเฆี่ยน และเธอก็มาสิงในร่างนี้พอดี

═══════════════════════════════════════════════════════════

คืนนั้น จันทร์แจ่มนอนไม่หลับ

เธอพยายามประมวลสถานการณ์

ตอนนี้เธออยู่ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น อยู่ในร่างของนางข้าหลวงชั้นผู้น้อยที่ถูกกลั่นแกล้ง มีพี่สาวบุญธรรมที่เกลียดเธอ และเพิ่งทำผิดต่อ "ท่านหญิงศศิธร" ผู้ดูเหมือนจะมีอำนาจ

สถานการณ์แย่มาก

แต่เธอเป็นนักวิจัยประวัติศาสตร์ เธอรู้เรื่องยุคนี้ดี รู้กฎระเบียบ รู้วิถีชีวิต รู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ

"ข้าต้องเอาตัวรอดให้ได้" เธอกำมือแน่น "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

═══════════════════════════════════════════════════════════

เช้าวันรุ่งขึ้น

จันทร์แจ่มถูกปลุกให้ตื่นแต่เช้ามืด อำพันช่วยเธอแต่งตัว สอนเธอทำงานที่ต้องทำในแต่ละวัน

"วันนี้นางต้องไปเสิร์ฟน้ำชาในห้องประชุมของบรรดาขุนนาง" อำพันบอก "ระวังตัวให้ดีนะ อย่าทำผิดพลาดอีก"

จันทร์แจ่มพยักหน้า

เธอถือถาดน้ำชาเดินไปตามระเบียงยาว หัวใจเต้นตุบๆ

วังหลวงในยุคนี้ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยเห็นในพิพิธภัณฑ์มาก ทุกอย่างมีชีวิตชีวา ผู้คนเดินขวักไขว่ ขุนนางในชุดราชปะแตนสีขาวเดินผ่านไปมา นางข้าหลวงในชุดไทยโบราณก้มหน้าทำงาน

เธอต้องระวังไม่ให้ถูกจับได้ว่าเป็นคนแปลกหน้าในร่างคนอื่น

═══════════════════════════════════════════════════════════

ห้องประชุม

จันทร์แจ่มเปิดประตูเข้าไป ก้มหน้าเดินเข้าไปเสิร์ฟน้ำชา

"...เรื่องนี้ต้องระวัง เจ้าพระยาภูวเนตรท่านไม่ใช่คนที่จะยอมง่ายๆ"

เธอได้ยินเสียงขุนนางพูดคุยกัน แต่ไม่กล้าเงยหน้ามอง

จันทร์แจ่มวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะทีละถ้วย พยายามให้มือไม่สั่น

"เจ้า"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทำให้เธอหยุดชะงัก

"เงยหน้าขึ้นมา"

จันทร์แจ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ภาพที่เห็นทำให้หายใจไม่ออก

ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าคมเข้มราวกับสลักจากหินอ่อน ผิวขาวเหลือง คิ้วเข้มหนา ดวงตาสีดำสนิทเย็นเฉียบ ริมฝีปากบางเรียว ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย

เขาสวมชุดราชปะแตนสีน้ำเงินเข้ม ท่าทางสง่างาม ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ

ยกเว้นความเย็นชาที่แผ่ออกมา

"เจ้าเป็นนางข้าหลวงที่ทำผิดเมื่อวานใช่หรือไม่"

จันทร์แจ่มรีบก้มหน้า "ใช่เพคะ"

"เงยหน้าขึ้น" เขาสั่งอีกครั้ง

เธอเงยหน้าขึ้น สายตาประสานกับดวงตาเย็นเฉียบนั้น

ชายหนุ่มจ้องมองเธอนิ่ง ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

"แปลก..." เขาพึมพำเบาๆ

"หา... หาเพคะ?"

"ไม่มีอะไร" เขาโบกมือให้เธอออกไป "ไปทำงานต่อได้"

จันทร์แจ่มรีบก้มหัวแล้วเดินออกจากห้อง

หัวใจเต้นระรัว ไม่รู้ว่าเพราะกลัวหรือเพราะอะไร

═══════════════════════════════════════════════════════════

ข้างนอกห้องประชุม

"ใครคือเจ้าพระยาภูวเนตร?"

จันทร์แจ่มถามอำพันที่รออยู่ข้างนอก

"นางไม่รู้จักท่านจริงๆ เหรอ?" อำพันตกใจ "ท่านคือขุนนางผู้มีอำนาจมากที่สุดคนหนึ่งในวังหลวง ดูแลกิจการต่างๆ มากมาย ว่ากันว่าท่านเย็นชาราวน้ำแข็ง ไม่เคยให้ความสนใจใครเลย"

จันทร์แจ่มนึกถึงดวงตาเย็นเฉียบที่จ้องมองเธอเมื่อครู่

"ท่าน... ท่านจ้องมองข้า แล้วพูดว่า 'แปลก'"

อำพันอ้าปากค้าง "จริงเหรอ?! ท่านไม่เคยสนใจนางข้าหลวงคนไหนเลยนะ!"

จันทร์แจ่มขมวดคิ้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย

แต่เธอรู้สึกว่าชีวิตในวังหลวงจะไม่ง่ายอย่างที่คิด

═══════════════════════════════════════════════════════════

จบตอนที่ 1

ติดตามต่อ ตอนที่ 2: กฎเหล็กแห่งวังหลวง