ตายแล้วเกิดใหม่

ตอนที่ 1: ตายแล้วเกิดใหม่

═══════════════════════════════════════

เสียงแตรรถดังแหลมทะลุเข้ามาในหัว แสงไฟสีขาวจ้าวาบเข้าตา แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท

ณิชาภาไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานเท่าไหร่ รู้แค่ว่าร่างกายเจ็บปวดไปทั้งตัว เหมือนกระดูกทุกชิ้นถูกบดขยี้ แล้วก็เย็น...เย็นจนชา

"ตาย...ฉันตายแล้วหรือเปล่า?"

ความคิดสุดท้ายก่อนจะจากโลกนี้ไปช่างไร้น้ำหนัก สาวออฟฟิศวัยยี่สิบแปด ไม่มีแฟน ไม่มีครอบครัว พ่อแม่เสียตั้งแต่เด็ก อาศัยอยู่คอนโดเล็กๆ ห้องเดียว ทำงานเป็น Financial Analyst ให้บริษัทข้ามชาติ — ชีวิตที่มีแค่ตัวเลขในสเปรดชีตกับกาแฟดำ

ไม่มีใครมางานศพเธอหรอก

ณิชาภาคิดอย่างนั้นก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง

...

═══════════════════════════════════════

กลิ่นสมุนไพรเอียนจมูก

นั่นคือสิ่งแรกที่เธอรับรู้ ตามด้วยเสียงกระซิบเบาๆ ของผู้หญิงที่ฟังดูวิตกกังวล

"มิลลี่...ลูก ตื่นได้แล้ว"

มือหยาบกร้านจับมือเธอไว้แน่น อุ่นจนรู้สึกได้แม้ร่างกายยังมึนงง ณิชาภา — หรือจะเรียกว่าใครก็ไม่รู้ — ลืมตาขึ้นอย่างทุลักทุเล

เพดานไม้เก่าๆ ปรากฏเข้าตา ไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาล ไม่ใช่ฝ้าเพดานคอนโด แต่เป็นเพดานไม้สักที่แกะสลักลวดลายอย่างประณีต แบบที่เธอไม่เคยเห็นนอกจากในหนังมาเฟีย

"มิลลี่!" เสียงผู้หญิงคนเดิมดังขึ้น น้ำตาไหลพราก "ลูกตื่นแล้ว! แม่กลัวจะแย่ ลูกเป็นลมตั้งสามวัน หมอบอกว่า..."

ณิชาภากะพริบตาช้าๆ มองผู้หญิงวัยกลางคนที่นั่งข้างเตียง ผมขาวปนดำรวบมวย ใส่เสื้อผ้าแบบคนรับใช้ ใบหน้าบ่งบอกว่าร้องไห้มาหลายวัน

"แม่...?" เสียงที่หลุดออกมาไม่ใช่เสียงของเธอ แหลมกว่า อ่อนกว่า เหมือนเสียงเด็กสาว

ผู้หญิงคนนั้นกอดเธอแน่น "ใช่ลูก แม่อยู่นี่ แม่แก้วอยู่นี่"

หัวใจเธอเต้นแรง มือทั้งสองข้างยกขึ้นมามองอย่างตะลึง — มือเรียวเล็ก ผิวขาวนวล ไม่มีรอยด้านจากการพิมพ์คีย์บอร์ด ไม่มีแหวนเงินวงนั้นที่เธอซื้อให้ตัวเองตอนได้โบนัส

นี่ไม่ใช่มือของเธอ

"กระจก..." เธอพูดเสียงสั่น "ขอกระจกหน่อย"

ป้าแก้วส่ายหน้า "ลูกยังไม่หายดี อย่าเพิ่งลุก —"

"ขอกระจก!" เธอดิ้นลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดแล่นผ่านร่างกาย แต่เธอไม่สนใจ ตาหยุดอยู่ที่กระจกเงาเล็กๆ บนโต๊ะเครื่องแป้งมุมห้อง

เธอลุกขึ้นโซเซไปหยิบกระจก

ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ใบหน้าของณิชาภา

สาวหน้ากลม ตาโตสีน้ำตาลเข้ม ผมดำยาวถึงเอว ริมฝีปากอิ่มสีชมพู ผิวขาวนวลแม้จะดูซีดเพราะป่วย — ดูอายุไม่เกินยี่สิบ สวยแบบธรรมชาติ ไม่มีเครื่องสำอางแม้แต่นิดเดียว

"มิลลี่..." ป้าแก้วเข้ามาประคอง "ลูกนอนพักก่อนเถอะ ลูกไข้ขึ้นสูงสามวัน หมอยังสั่งให้พัก"

มิลลี่

ชื่อนั้นกระตุ้นบางอย่างในหัว เหมือนประตูที่ถูกงัดเปิด ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอทะลักเข้ามา — เป็นชิ้นเป็นส่วน กระท่อนกระแท่น แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้เธอหยุดหายใจ

พิมลรัตน์ วงศ์ศรี ชื่อเล่น "มิลลี่" อายุยี่สิบปี ลูกสาวของแก้วใจ วงศ์ศรี แม่บ้านอาวุโสประจำคฤหาสน์ตระกูล "วรเดช"

ตระกูลวรเดช

ตระกูลมาเฟียที่ทรงอำนาจที่สุดในกรุงเทพฯ

เธอกลืนน้ำลาย มือที่จับกระจกสั่นจนแทบถืออยู่ไม่ได้ ความทรงจำไหลเข้ามาเรื่อยๆ ไม่หยุด — ภาพของคฤหาสน์ใหญ่โต ชายในชุดสูทถือปืน รถหรูจอดเรียงราย และ...

และชายคนหนึ่ง

ภาพนั้นชัดที่สุด

ชายหนุ่มในชุดสูทดำ ผมดำสนิทหวีเสย ใบหน้าคมเหมือนแกะสลัก ตาดำสนิทที่จ้องมองทะลุทุกสิ่ง ไหล่กว้าง สูงราวร้อยแปดสิบหก ทุกอณูของร่างกายเขาฉายอำนาจ — อำนาจที่ทำให้คนรอบข้างก้มหัวด้วยความกลัว

เตชิน วรเดช

เจ้าลอร์ด — หัวหน้าตระกูลมาเฟีย "วรเดช"

แล้วภาพสุดท้ายก็ซ้อนทับเข้ามา

เตชินล้มลง เลือดซึมเปื้อนเสื้อเชิ้ตขาว ดวงตาดำสนิทที่เคยคมกริบค่อยๆ หรี่ลง คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาถือปืน — ไม่ใช่ศัตรู ไม่ใช่คนแปลกหน้า

คนใกล้ชิด

คนในตระกูล

ทรยศ

มิลลี่ — ไม่ ณิชาภาในร่างมิลลี่ — ร้องหวีดสั้นๆ ก่อนปิดปากตัวเองด้วยมือสั่น กระจกหล่นลงพื้นแตกเป็นเสี่ยง

"มิลลี่! ลูกเป็นอะไร!?" ป้าแก้วตกใจ

เธอหายใจเร็ว หัวใจเต้นราวกับจะระเบิดออกมา

นี่ไม่ใช่แค่เกิดใหม่ในร่างคนอื่น

เธอ "เห็น" อนาคต

ความทรงจำของมิลลี่ตัวจริงบอกเธอว่า — อีกสองปีข้างหน้า เตชิน วรเดช จะถูกคนในตระกูลทรยศ และเขาจะ...ตาย

"มิลลี่ ลูกพูดสิ ลูกเจ็บตรงไหน?" ป้าแก้วกอดเธอแน่น

เธอมองแม่ — ผู้หญิงที่ไม่ใช่แม่ของเธอ แต่กอดเธอด้วยความรักที่แท้จริง ไม่มีใครเคยกอดณิชาภาแบบนี้ ไม่เคย

น้ำตาไหลลงโดยไม่รู้ตัว

"แม่..." เธอกระซิบ "หนูไม่เป็นอะไร หนูแค่...ฝันร้าย"

ป้าแก้วเช็ดน้ำตาให้ลูก "ฝันร้ายก็ตื่นแล้วนะลูก แม่อยู่นี่"

มิลลี่ — เธอตัดสินใจเรียกตัวเองแบบนี้แล้ว — สูดลมหายใจลึก

ชีวิตก่อน เธอตายอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครร้องไห้

ชีวิตนี้ เธอมีแม่ที่ร้องไห้ให้สามวัน

และเธอมีภารกิจ

มิลลี่มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดส่องผ่านม่านบางเข้ามา เห็นสวนกว้างใหญ่ของคฤหาสน์ รั้วเหล็กสูงลิบ ทหารรักษาการณ์เดินตรวจการณ์ — ทุกอย่างตอกย้ำว่าเธออยู่ในดงมาเฟีย

แต่สายตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความกลัว

กลับกัน มันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ชีวิตนี้..." เธอกระซิบเบาจนป้าแก้วไม่ได้ยิน

"ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาตาย"

═══════════════════════════════════════

มิลลี่ใช้เวลาสามวันถัดมาพักฟื้นบนเตียง ซึ่งเป็นสามวันที่เธอใช้จัดระเบียบความทรงจำทั้งสองชุด

ชุดแรกคือของณิชาภา — ความรู้ทางการเงิน บัญชี โลจิสติกส์ กฎหมาย การตลาด สิ่งที่เรียนมาตลอดยี่สิบแปดปี บวกกับประสบการณ์ทำงานในบริษัทข้ามชาติ

ชุดที่สองคือของมิลลี่ตัวจริง — ชีวิตในคฤหาสน์ กฎเหล็กของตระกูลวรเดช ใครเป็นใคร ห้องไหนเข้าได้ ห้องไหนห้ามเข้า และที่สำคัญที่สุด...

ภาพเตชินล้มลง เลือดเปื้อนพื้น

ความทรงจำนั้นไม่ชัดนัก เหมือนฝันที่ค่อยๆ จางลง แต่สิ่งที่เธอจำได้แน่ชัดคือ —

หนึ่ง เตชินถูกทรยศจากคนในตระกูลเอง สอง มันจะเกิดขึ้นในอีกประมาณสองปี สาม มิลลี่ตัวจริงเห็นเหตุการณ์นั้นก่อนที่จะ "ตาย" ในครั้งแรก — อาจเพราะช็อก อาจเพราะถูกฆ่าปิดปาก เธอไม่แน่ใจ

แต่สิ่งที่เธอแน่ใจคือ — ถ้าไม่ทำอะไรเลย เตชิน วรเดช จะตาย

"ทำไมฉันต้องสนด้วยล่ะ?" เธอถามตัวเอง นอนจ้องเพดาน "เขาเป็นมาเฟีย เขาอาจจะสมควรแล้วก็ได้"

แต่ภาพดวงตาที่ค่อยๆ หรี่ลงนั้นกลับหลอกหลอนเธอ

ในชีวิตก่อน ณิชาภาตายอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีใครยื่นมือช่วย เธอรู้ดีว่าความตายแบบนั้นมันเป็นยังไง

"ถ้าฉันช่วยเขาได้..." เธอหลับตา "อย่างน้อย ชีวิตนี้ก็ไม่ไร้ความหมาย"

นั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง

═══════════════════════════════════════

วันที่เธอลุกขึ้นเดินได้ ป้าแก้วพาเธอเดินดูคฤหาสน์อีกครั้ง — ในฐานะลูกสาวคนรับใช้ที่หายป่วย ไม่ใช่ในฐานะอะไรพิเศษ

คฤหาสน์ตระกูลวรเดชใหญ่กว่าที่เธอจำได้จากความทรงจำของมิลลี่ ตึกสามชั้นล้อมรอบด้วยสวนขนาดใหญ่ มีบ่อน้ำพุ สระว่ายน้ำ โรงจอดรถที่เต็มไปด้วยรถหรู และ "ปีกตะวันตก" ที่ไม่มีใครเข้าได้นอกจากเจ้าลอร์ดกับคนสนิท

"มิลลี่ จำได้ไหมลูก ห้องครัวอยู่ทางนี้ ห้องซักผ้าอยู่ข้างหลัง" ป้าแก้วพูดเบาๆ เหมือนกลัวว่าลูกจะจำอะไรไม่ได้หลังจากป่วยหนัก

"จำได้ค่ะแม่"

มิลลี่กวาดตามองทุกอย่างด้วยสายตาของ Financial Analyst จำนวนทหารรักษาการณ์ ตำแหน่งกล้องวงจรปิด จุดเข้าออก ประตูหนีไฟ — สมองของณิชาภาทำงานอัตโนมัติ วิเคราะห์ทุกอย่างเหมือนอ่านงบการเงิน

"แม่ คนในบ้านมีกี่คนคะ?" เธอถามเบาๆ

"ทำไมถามล่ะลูก เหมือนเดิมน่ะ คนรับใช้ยี่สิบกว่าคน ทหารอีกสี่สิบ แล้วก็..." ป้าแก้วเสียงเบาลง "คนของท่านเจ้าลอร์ด อีกไม่รู้กี่คน แม่ไม่นับ"

"แล้วท่านเจ้าลอร์ดล่ะคะ ท่านอยู่บ้านบ่อยไหม?"

ป้าแก้วหันมามองลูกสาวด้วยสายตาตกใจ

"มิลลี่! อย่าไปยุ่งกับท่าน!" เธอจับแขนลูกแน่น เสียงกระซิบเร่งร้อน "ลูกฟังแม่นะ อยู่ให้ห่างท่านเจ้าลอร์ด ท่านเป็นคนอันตราย ใครเข้าใกล้ไม่มีใครรอดดี แม่ทำงานที่นี่ยี่สิบปี แม่เห็นมาหมดแล้ว"

มิลลี่มองสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจริงๆ ของแม่ — ไม่ใช่แค่กลัวลอยๆ แต่กลัวจากประสบการณ์

"ค่ะแม่ หนูจะระวัง"

เธอพูดอย่างนั้น แต่ในใจรู้ดีว่า — เธอ "ต้อง" เข้าใกล้เขา ไม่ช้าก็เร็ว

ถ้าอยากเปลี่ยนชะตาของเตชิน เธอต้องเข้าไปในวงใน

และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด

═══════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น มิลลี่นอนในห้องเล็กๆ ที่แบ่งกับแม่ในปีกคนรับใช้ ฟังเสียงจิ้งหรีดร้องนอกหน้าต่างและเสียงรถยนต์ไกลๆ

เธอจัดลำดับสิ่งที่ต้องทำในหัว:

หนึ่ง — เรียนรู้กฎเหล็กของตระกูลวรเดชให้หมด ห้ามผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว สอง — ใช้ความรู้จากชีวิตก่อนอย่างระมัดระวัง ถ้าทำอะไรเก่งเกินไปจะน่าสงสัย สาม — หาว่าใครคือคนทรยศ ก่อนที่มันจะสายเกินไป สี่ — อย่าตาย

"ก็แค่เปลี่ยนชะตานายมาเฟียสุดอันตราย ในขณะที่ตัวเองเป็นแค่ลูกสาวคนรับใช้" เธอพึมพำกับตัวเอง ยิ้มขมขื่น "ง่ายนิดเดียว"

ป้าแก้วนอนหลับไปแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอ

มิลลี่มองเพดาน คิดถึงชีวิตก่อน — คอนโดว่างเปล่า ข้าวกล่องคนเดียว กาแฟดำตอนดึก แล้วก็ตาย ไม่มีใครรู้จนวันถัดมา

แล้วคิดถึงตอนนี้ — แม่ที่ร้องไห้ให้สามวัน ผ้าห่มที่อุ่น กลิ่นสมุนไพรที่เอียนจมูกแต่หมายความว่ามีคนดูแล

ชีวิตก่อนเธอไม่มีอะไรให้ห่วง จึงตายง่าย

ชีวิตนี้ เธอมีคนให้ห่วงแล้ว

"ชีวิตนี้..." เธอกระซิบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหลับตา

"ฉันจะเปลี่ยนชะตา ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาตาย"

และแม้ว่าเธอจะยังไม่รู้เลยว่า "เขา" คนนั้นจะกลายเป็นทั้งภารกิจและหัวใจของเธอ

แต่ชะตากรรมรู้

═══════════════════════════════════════ จบตอนที่ 1 ═══════════════════════════════════════