คืนสุดท้าย

══════════════════════════════════════════════════════════════ ท่านประธานหมื่นล้าน หลงรักยัยคนตาย ตอนที่ 1: คืนสุดท้าย ══════════════════════════════════════════════════════════════

คอนโดหรูชั้น 30 ตั้งตระหง่านกลางใจเมือง

ภิรดา วรรณพงศ์ ก้าวออกจากลิฟต์ด้วยรอยยิ้ม มือข้างหนึ่ง ถือถุงอาหารจากร้านโปรดของสามี อีกข้างถือช่อดอกกุหลาบแดง สิบสองดอก

วันนี้ครบรอบแต่งงานสามปีของเธอกับวิชญ์

เธอตั้งใจจะเซอร์ไพรส์สามี กลับมาเร็วกว่าปกติ ทั้งๆ ที่ บอกว่าจะกลับดึก

"วิชญ์คงดีใจ" เธอคิดพลางยิ้ม

ภิรดาใช้กุญแจเปิดประตูเบาๆ อยากให้เป็นเซอร์ไพรส์ ห้องนั่งเล่นมืด ไฟปิดหมด แต่มีแสงลอดออกมาจากห้องนอน

เธอเดินเข้าไปเงียบๆ หัวใจเต้นด้วยความตื่นเต้น

แต่แล้ว...

เสียงหัวเราะของผู้หญิงลอยออกมาจากห้องนอน

ภิรดาหยุดชะงัก

นั่น... ไม่ใช่เสียงของเธอ

"วิชญ์~ ทำไมไม่บอกดาว่าวันนี้กลับดึก เราจะได้อยู่ด้วยกัน นานกว่านี้"

เสียงนั้น...

ภิรดารู้จักดี

ภิรญา

พี่สาวต่างแม่ของเธอ

มือที่ถือช่อดอกไม้เริ่มสั่น ภิรดายืนนิ่งราวกับถูกสะกด ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"เดี๋ยวดากลับมา" เสียงวิชญ์ตอบ "ต้องระวังหน่อย"

"กลัวอะไร? ดามันโง่ ไม่มีทางรู้หรอก"

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง

ถุงอาหารหลุดจากมือภิรดา กระทบพื้นดังปัง

เสียงในห้องนอนเงียบลงทันที

ภิรดาเดินเข้าไปด้วยขาที่สั่น ผลักประตูห้องนอนเปิดออก

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจเธอแตกสลาย

วิชญ์ สามีที่เธอรักมากที่สุด นอนอยู่บนเตียงกับภิรญา พี่สาวที่เธอเชื่อใจ ทั้งคู่ห่มผ้าปิดร่างกาย ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ที่ประตู

"ดา!" วิชญ์ลุกขึ้นนั่ง "เธอ... ทำไมกลับเร็ว?"

ภิรดาพูดไม่ออก ริมฝีปากสั่น น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว

ภิรญากลับนั่งนิ่งบนเตียง ไม่มีทีท่าตกใจหรือละอาย เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย

"ในที่สุดก็รู้ซะที"

"ญา!" วิชญ์ตวาด

"ทำไมล่ะ?" ภิรญาลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมมาห่ม "ฉันเบื่อ ที่จะแอบซ่อนแล้ว สามปีนะ สามปีที่ต้องทำเป็นพี่สาวที่ดี ทั้งๆ ที่วิชญ์เป็นของฉันมาตั้งแต่แรก"

ภิรดาสะดุ้ง "อะไร... นะ?"

"เธอไม่รู้เหรอ?" ภิรญาเดินเข้ามาใกล้ "ฉันกับวิชญ์ คบกันมาก่อนที่เธอจะรู้จักเขาด้วยซ้ำ แต่งงานกับเธอก็เพื่อหุ้น บริษัทวรรณพงศ์เท่านั้น"

"ไม่จริง..." ภิรดาส่ายหัว หันไปมองวิชญ์ "บอกว่าไม่จริง สิ วิชญ์"

วิชญ์เบือนหน้าหนี ไม่สบตา

หัวใจภิรดาจมดิ่งลงเหว

"แล้ว... แล้วลูกของเราล่ะ?" เสียงเธอสั่นเครือ "ลูกที่ฉัน แท้งไป..."

ภิรญาหัวเราะเบาๆ "อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ?"

เธอเดินไปหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะ จิบอย่างสบายใจ

"ฉันวางยาเธอไง"

โลกของภิรดาพังทลาย

"เธอ... ทำอะไร?"

"วางยา" ภิรญาพูดเรียบๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ "ฉัน ไม่อยากให้เธอมีลูกกับวิชญ์ มันจะทำให้ทุกอย่างซับซ้อน ลูกมันต้องเป็นของฉัน ไม่ใช่ของเธอ"

"ทำไม..." น้ำตาภิรดาไหลพราก "ทำไมถึงทำกับฉัน ได้ขนาดนี้? ฉันทำอะไรเธอ?"

"ทำอะไร?" ภิรญาหัวเราะเยาะ "เธอเกิดมา นั่นแหละ ที่เธอทำ"

เธอเดินเข้ามาใกล้ภิรดา ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"เธอเป็นทายาทแท้ ได้รับความรักจากพ่อ ได้หุ้น บริษัท ได้ทุกอย่างที่ควรเป็นของฉัน! แค่เพราะแม่ฉัน เป็นภรรยาคนที่สอง ฉันก็ต้องเป็นลูกชั้นสองตลอดไปงั้นเหรอ?"

"ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น... เธอเป็นพี่สาวฉัน ฉันรักเธอ"

"รัก?" ภิรญาตบหน้าภิรดาสุดแรง "อย่ามาพูดคำนั้น กับฉัน! เธอไม่รู้หรอกว่าต้องอยู่ในเงาของคนอื่นมันเป็นยังไง"

ภิรดาล้มลงกับพื้น แก้มร้อนผ่าว

วิชญ์ยังคงนั่งนิ่งบนเตียง ไม่ยอมลุกมาช่วย

"วิชญ์..." ภิรดาเรียกด้วยเสียงสั่น "ทั้งหมดที่เราผ่านมา ด้วยกัน... ไม่มีความหมายเลยเหรอ?"

วิชญ์ถอนหายใจ ในที่สุดก็ยอมสบตาเธอ

"ดา ผมขอโทษ แต่... ผมไม่เคยรักเธอ"

ทุกคำพูดเหมือนมีดแทงหัวใจ

"ผมต้องการแค่หุ้นบริษัท ต้องการเงิน ต้องการสถานะ ภิรญาช่วยผมวางแผนทุกอย่าง ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน"

"ทุกอย่าง... เป็นแผน?" ภิรดาพึมพำ

"ใช่" วิชญ์ตอบเรียบๆ "การพบกันโดยบังเอิญ การจีบเธอ การแต่งงาน ทุกอย่างถูกวางแผนไว้หมด"

ภิรดารู้สึกราวกับถูกดูดวิญญาณออกไป

สามปีที่ผ่านมา... ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก

ความรัก ความสุข ความทรงจำ... ไม่มีอะไรจริงเลย แม้แต่อย่างเดียว

เธอค่อยๆ ลุกขึ้น ขาสั่น แต่ยังยืนได้

"ฉันจะไปบอกพ่อ" เธอพูดเบาๆ "ฉันจะบอกทุกคน ว่าพวกเธอทำอะไร"

ภิรญาหัวเราะ "บอกเลยสิ ใครจะเชื่อ?"

"พ่อจะเชื่อฉัน"

"จริงเหรอ?" ภิรญายกคิ้ว "พ่อที่เธอว่า ตอนนี้ก็เชื่อ ว่าฉันเป็นลูกสาวที่ดี เป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร ถูกน้องสาว กีดกันมาตลอด ใครจะเชื่อคำพูดของคนบ้าที่วิ่งมากล่าวหา พี่สาวว่าเป็นชู้กับสามีตัวเองล่ะ?"

ภิรดาเริ่มรู้สึกหนาว

ภิรญาเดินมาใกล้ขึ้นอีก "และอีกอย่าง... เธอคิดว่าฉัน จะปล่อยให้เธอเดินออกไปจากที่นี่งั้นเหรอ?"

"เธอจะทำอะไร?"

ภิรญาไม่ตอบ เพียงแค่ยิ้ม

แล้วก็ผลักภิรดาอย่างแรง

ภิรดาถอยหลังไปหลายก้าว หลังชนระเบียง

ประตูกระจกเปิดอยู่

"ญา อย่า!" วิชญ์ตะโกน ลุกขึ้นจากเตียง

แต่ช้าเกินไป

ภิรญาผลักภิรดาอีกครั้ง

ร่างของภิรดาเอนออกไปนอกระเบียง

ความรู้สึกตกลงไปในความว่างเปล่า

ลมพัดกระแทกใบหน้า

โลกหมุน ภาพต่างๆ วิ่งผ่านตา

วันที่เจอวิชญ์ครั้งแรก รอยยิ้มของเขาที่เธอคิดว่าจริงใจ

วันแต่งงาน ความสุขที่เธอคิดว่าจะอยู่ตลอดไป

วันที่รู้ว่าตั้งครรภ์ ความหวังที่จะมีครอบครัวเล็กๆ

วันที่เสียลูก ความเจ็บปวดที่ฉีกหัวใจ

ทั้งหมด... เป็นแค่ความโกหก

น้ำตาไหลลงมาผสมกับลมที่พัดกระแทก

"ถ้ามีชาติหน้า..." เธอคิดในใจ

"ถ้ามีชาติหน้า ฉันจะไม่ยอมใครอีกแล้ว"

"ฉันจะทำลายพวกเธอเอง"

"ฉันสาปให้พวกเธอชดใช้..."

พื้นดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

และแล้ว...

ทุกอย่างก็ดับลงในความมืด

══════════════════════════════════════════════════════════════ << จบตอนที่ 1 >> ตอนหน้า: ความจริงที่ถูกซ่อน ══════════════════════════════════════════════════════════════