ตอนที่ 10

สาวแว่นป้ายแดง ท่านประธานสอนรัก ตอนที่ 10: เส้นแบ่งที่ไม่อาจกลับ

═══════════════════════════════════════════

พุธ เที่ยง

"มายด์ ไปกินข้าวด้วยกันไหม" ณัฐพลยืนยิ้มอยู่หน้าโต๊ะเลขาอีกครั้ง

มายด์ลังเล เธอปฏิเสธเขาไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ณัฐพลก็ยังมาชวน ยิ้มสดใสไม่ท้อ

_แค่กินข้าว ไม่ได้ทำอะไรผิด_

"ได้ค่ะ" เธอยิ้ม

ทั้งคู่เดินไปที่ร้านอาหารชั้นล่างของตึก ณัฐพลเป็นคนน่าคุยด้วย ตลก ใจดี ถามเรื่องเธอด้วยความสนใจจริงๆ ไม่ใช่เพราะหน้าที่ ไม่ใช่เพราะเขาเป็นเจ้านาย

มายด์หัวเราะ เสียงหัวเราะจริงๆ ที่ไม่ได้กดไว้

ข้าวยังไม่ทันหมดจาน โทรศัพท์ดัง

"ท่านประธาน" หน้าจอขึ้นชื่อ

มายด์รับสาย "ค่ะ ท่านประธาน"

"กลับขึ้นมา มีงานด่วน"

เสียงทุ้มแข็งกว่าปกติ สั้น คม

"ค่ะ ขอสักครู่"

สายตัด

มายด์มองณัฐพล ยิ้มเจื่อน "ขอโทษนะ ต้องไปแล้ว งานด่วน"

ณัฐพลยิ้มเข้าใจ "ไปเลย ไม่เป็นไร ไว้ค่อยกินด้วยกันใหม่"

═══════════════════════════════════════════

มายด์เปิดประตูห้องประธาน

"ค่ะ ท่านประธาน งานด่วนอะไรคะ"

ธนัทนั่งอยู่หลังโต๊ะ มือกดปากกาดังคลิกๆ ใบหน้าที่ปกติเรียบเฉยตอนนี้มีอะไรบางอย่างคุกรุ่นอยู่ข้างใต้ กรามขบ คิ้วขมวดจางๆ

"ปิดประตู"

เธอปิด

"ไม่มีงานด่วน" เขาพูด

มายด์กะพริบตา "คะ?"

ธนัทวางปากกา ยืนขึ้น มือล้วงกระเป๋ากางเกง

"ท่านประธาน ไม่มีงานด่วนจริงใช่ไหมคะ"

"ใช่"

"แล้วทำไม—"

"ผมไม่อยากให้เธอไปกับมัน"

ประโยคนั้นตัดกลางอากาศ ตรง ไม่อ้อม ไม่ลดน้ำเสียง

มายด์แข็งทื่อ

"ท่านประธาน...นี่ไม่ใช่แค่บทเรียนแล้วใช่ไหมคะ" เธอถามเสียงสั่น

ธนัทเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ สูงกว่ายี่สิบห้าเซน มองลงมา ตาเข้มมืด

"เธอคิดว่ามันเป็นแค่บทเรียนจริงเหรอ" เขาถามเสียงทุ้ม "พิมพ์มาดา"

ชื่อเต็มของเธอในน้ำเสียงนั้น ไม่เหมือนที่เคยได้ยิน ไม่ใช่เสียงเจ้านายเรียกลูกน้อง เป็นเสียงผู้ชายเรียกชื่อผู้หญิงที่เขากลัวจะเสีย

"หนูไม่รู้ค่ะ" เธอตอบ เสียงสั่น "หนูไม่รู้ว่าสำหรับท่านมันคืออะไร"

"แล้วสำหรับเธอ"

"สำหรับหนู..." มายด์กลืนน้ำลาย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมีน้ำเอ่อ "หนูผิดกฎตั้งแต่วันแรกค่ะ"

ธนัทหายใจเข้าลึก

แล้วเขาก็ดึงเธอเข้ามา

มือหนึ่งโอบหลังเธอ อีกมือจับคาง ริมฝีปากกดลงบนริมฝีปากเธอ กลางห้องประธาน กลางวันแสกๆ ไม่ใช่ตอนดึก ไม่ใช่ในรถ ไม่ใช่ในความมืด

กลางแดด กลางความชัดเจน

จูบนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง

ไม่ได้สอน ไม่ได้ลอง

เป็นจูบของคนที่กดไว้ไม่ไหว

ร้อน เร่ง แรง แต่อ่อนโยนในวินาทีสุดท้ายก่อนจะถอนออก

ธนัทวางหน้าผากแนบหน้าผากเธอ ลมหายใจของทั้งคู่ร้อนกระทบกัน

"นี่ไม่ใช่บทเรียน" เขาพูดเสียงแหบ "นี่คือเรื่องจริง"

มายด์มองเขาผ่านแว่นที่เป็นฝ้า น้ำตาเอ่อที่ขอบตา

"ท่านประธาน..."

"ธนัท" เขาแก้ "เรียกชื่อผม"

"ธ-ธนัท" เธอพูด เสียงสั่น ไม่คุ้น ชื่อเขาในปากเธอรู้สึกใหม่ ร้อน ใกล้ เป็นส่วนตัว

เขาหลับตา ราวกับชื่อของเขาจากปากเธอเป็นสิ่งที่เขารอฟังมานาน

"อย่าไปกับณัฐพล" เขากระซิบ "อย่าไปกับใคร"

"ค่ะ" เธอตอบ ไม่ลังเล

ธนัทกอดเธอแน่นขึ้น ร่างเล็กจมอยู่ในอ้อมแขนกว้าง กลิ่นน้ำหอมหนักโอบล้อม มายด์วางหน้าผากแนบอกเขา รู้สึกถึงหัวใจเขาที่เต้นแรงไม่แพ้ของเธอ

_เขาก็กลัว_

_ท่านประธานที่เย็นชาจนเลขาลาออกเป็นว่าเล่น_

_กลัวจะเสียเธอ_

═══════════════════════════════════════════

เขาปล่อยเธอออกหลังจากนาทีที่ยาวที่สุดในชีวิต

"กลับไปทำงาน" เขาพูดเสียงเบา มือลูบผมเธอที่หลุดจากมวยเบาๆ ก่อนจะถอยออก

มายด์พยักหน้า เดินไปที่ประตู

"พิมพ์มาดา"

เธอหัน

"เรื่องนี้ ยังเป็นความลับ" เขามองเธอ "ผมจะดูแลทุกอย่าง แต่ตอนนี้ ยังบอกใครไม่ได้"

มายด์เข้าใจ เจ้านายกับลูกน้อง ถ้าคนรู้...

"หนูเข้าใจค่ะ" เธอยิ้ม

รอยยิ้มจริงๆ ที่ทำให้ลักยิ้มบนแก้มซ้ายเป็นรอยลึก

ธนัทมองยิ้มนั้น แล้วหันไปทางอื่น กัดริมฝีปากตัวเอง

_ยิ้มแบบนั้นอีกครั้ง ผมจะไม่ปล่อยเธอออกจากห้องนี้_

═══════════════════════════════════════════

ตอนเย็น มายด์นั่งรถไฟฟ้ากลับบ้านคนเดียว

เธอมองเงาตัวเองบนกระจก สาวแว่นในเสื้อเชิ้ตขาว ดูเหมือนทุกวัน

แต่ไม่เหมือนทุกวัน

เพราะวันนี้ ริมฝีปากเธอยังจำรสจูบกลางห้องประธาน

หัวใจเธอยังจำเสียงที่พูดว่า "นี่คือเรื่องจริง"

และมือเธอยังจำสัมผัสของอกเขาที่เต้นแรงไม่แพ้ของเธอ

_เรื่องจริง_

_ไม่ใช่บทเรียนอีกแล้ว_

_แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง_

_แล้วจะจบยังไง_

มายด์กอดกระเป๋าแน่น มองไฟเมืองวิ่งผ่าน

_เธอไม่รู้_

_แต่เธอไม่อยากให้มันจบ_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 11 — กฎใหม่