รุ่นพี่วิศวะ รักนี้คำนวณไม่ได้
ขอบคุณที่ช่วย
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ ตอนที่ 10 ขอบคุณที่ช่วย ══════════════════════════════════════════════════════════════
# ตอนที่ 10: ขอบคุณที่ช่วย
เย็นวันศุกร์ ใบบุญเดินกลับหอพักตามลำพัง เธอเลิกซ้อมประกวดดึกกว่าปกติ
ทางเดินในมหาวิทยาลัยเงียบสงัด ไฟถนนบางดวงดับ
"หาทางกลับหอไม่ถูก..." เธอพึมพำ
ใบบุญหยุดยืนมองรอบๆ ตึกเรียนดูเหมือนกันหมด เธอเดินวนมาหลายรอบแล้ว
"น้องบุญ?"
เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ใบบุญหันไปเจอภูมิกำลังเดินมา
"พี่ภูมิ! พี่ทำอะไรอยู่ที่นี่คะ?"
"เพิ่งออกจากแล็บ ทำโปรเจคจบดึก" ภูมิเดินเข้ามาใกล้ "น้องหลงทางเหรอ?"
ใบบุญพยักหน้า หน้าแดง "ค่ะ... หาทางกลับหอไม่ถูก"
ภูมิยิ้มเล็กน้อย "ตามมาครับ จะไปส่ง"
ทั้งคู่เดินเคียงกันไปตามทางเดินที่มืดสลัว
"น้องซ้อมประกวดเหรอครับ?"
"ค่ะ เพิ่งเลิก"
"เหนื่อยไหม?"
ใบบุญยิ้ม "เหนื่อยค่ะ แต่ก็สนุกดี"
ภูมิพยักหน้า เขาอยากบอกว่าเขาแอบไปดูเธอซ้อม แต่คำพูดไม่ยอมออกจากปาก
"พี่ภูมิคะ"
"ครับ?"
"ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยหนูตลอดเลย ตั้งแต่วันแรกที่ชี้ทาง ที่ค่าย ที่พาไปดูดาว แล้วก็วันนี้ด้วย"
ภูมิหยุดเดิน หันมามองเธอ
"ไม่ต้องขอบคุณครับ ผม... ก็อยากช่วย"
"ทำไมคะ?"
คำถามนั้นทำให้ภูมิอึ้ง เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร
"ก็... ไม่รู้เหมือนกัน"
ใบบุญหัวเราะเบาๆ "พี่ภูมิตลกจัง"
ภูมิรู้สึกใจเต้นแรงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ
ถึงหน้าหอพักหญิง
"ถึงแล้วครับ"
"ขอบคุณค่ะพี่" ใบบุญยกมือไหว้
"น้องบุญ"
"ค่ะ?"
"ถ้าหลงทางอีก... โทรหาได้นะครับ"
ใบบุญกะพริบตา "หนูไม่มีเบอร์พี่นี่คะ"
ภูมิหยิบโทรศัพท์ออกมา "ขอไลน์ได้ไหมครับ?"
ใบบุญยิ้ม หยิบโทรศัพท์ออกมา "ได้ค่ะ"
---