เงาในกระจก

══════════════════════════════════════════════════════════════ รอยจูบจากเงา ตอนที่ 3: เงาในกระจก ══════════════════════════════════════════════════════════════

วันรุ่งขึ้น ธาราตื่นสาย

แสงแดดลอดผ่านม่านสีครีม ส่องเข้ามาในห้องนอนอย่าง อบอุ่น เธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นึกทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืน

เธอคุยกับวิญญาณ

วิญญาณที่ตายมากว่าร้อยปี

"บ้าจริง..." เธอพึมพำ แต่มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอได้พูดคุยกับใครที่เข้าใจว่า การมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นนั้นเป็นอย่างไร

แม้คนคนนั้นจะไม่ใช่ "คน" ก็ตาม

ธาราลุกจากเตียง ล้างหน้าแต่งตัว แล้วเดินลงไปชั้นล่าง

แผนวันนี้คือค้นหาห้องใต้ดินที่ลุงบอกไว้ในจดหมาย

* * *

ธาราเริ่มจากห้องทำงานของลุง

ห้องนี้อยู่ชั้นล่าง ติดกับห้องสมุด โต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ วางอยู่หน้าหน้าต่าง ชั้นหนังสือเรียงรายเต็มผนัง

เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะทีละช่อง

ลิ้นชักแรก - เอกสารเก่าๆ สัญญาต่างๆ ลิ้นชักที่สอง - รูปถ่ายเก่า ลิ้นชักที่สาม - ปิดล็อค

ธาราหากุญแจลิ้นชัก พบมันติดอยู่ใต้โต๊ะ

คลิก

ภายในลิ้นชักมีกุญแจทองเหลืองเก่าๆ และสมุดบันทึก ปกหนังสีน้ำตาล

เธอหยิบกุญแจขึ้นมา มันหนักและเย็นในมือ

"น่าจะเป็นกุญแจห้องใต้ดิน"

เธอเปิดสมุดบันทึก ลายมือของลุงณัฐพงษ์เขียนไว้:

"บันทึกการวิจัยเรื่องตระกูลวิชญ์ญาณี

ตระกูลของเรามีประวัติยาวนานกว่า 200 ปี และมีความลับ ที่สืบทอดกันมา - พลังในการมองเห็นสิ่งเหนือธรรมชาติ

ไม่ใช่ทุกคนในตระกูลจะมีพลังนี้ มันเลือกคน และคนที่ถูก เลือกมักจะต้องแบกรับภาระบางอย่าง

ภาคิน วิชญ์ญาณี - ทายาทรุ่นที่ 5 ตายเมื่อ พ.ศ. 2468 อายุ 29 ปี บันทึกระบุว่าฆ่าตัวตาย แต่ฉันไม่เชื่อ

มีบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้..."

ธาราพลิกหน้าต่อไป แต่หลายหน้าถูกฉีกออก

"ใครฉีก...?"

* * *

เธอถือกุญแจเดินออกจากห้องทำงาน

ทางเดินยาวนำไปสู่ส่วนหลังของบ้าน ผ่านห้องครัว ห้อง เก็บของ จนถึงประตูไม้เก่าๆ ที่อยู่ใต้บันไดหลัก

ประตูห้องใต้ดิน

ธาราเสียบกุญแจเข้าไป หมุน

คลิก

ประตูเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดดัง บันไดหินชันนำลงสู่ ความมืด

เธอเปิดไฟฉายบนโทรศัพท์ แล้วก้าวลงไป

ห้องใต้ดินเย็นและชื้น กลิ่นอับเก่าโชยมาแรง แสงไฟฉาย ส่องเผยให้เห็นชั้นเก็บของเรียงราย กล่องไม้ หีบเก่า และ เฟอร์นิเจอร์ที่คลุมผ้าขาว

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอคือกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ที่ มุมห้อง

กระจกทรงสูง กรอบไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร ผิวกระจก ขุ่นมัวจากกาลเวลา แต่ยังสะท้อนภาพได้

ธาราเดินเข้าไปใกล้

แล้วหยุดชะงัก

ในกระจก เธอเห็นสะท้อนของตัวเอง

แต่ด้านหลังเธอ... มีเงาของชายหนุ่มยืนอยู่

ธาราหันหลังกลับทันที

ไม่มีใคร

เธอหันกลับมามองกระจก

เงานั้นยังอยู่

"ภาคิน...?"

แต่เงานั้นไม่ใช่ภาคิน

เงานี้สูงกว่า ใหญ่กว่า และดวงตา...

ดวงตาสีแดงเรืองแสง

ธาราถอยหลัง หัวใจเต้นแรง

เงาในกระจกขยับ ยกมือขึ้นช้าๆ ราวกับจะคว้าเธอ

"ออกไป..."

เสียงแผ่วแต่ทุ้มต่ำดังขึ้นในหัวเธอ

"ออกไปจากที่นี่..."

ธาราไม่รอ เธอหันหลังวิ่ง

วิ่งขึ้นบันได วิ่งผ่านประตู ปิดประตูดังปัง

เธอยืนหอบหายใจหน้าประตูห้องใต้ดิน มือกดที่อกที่เต้น รัวเป็นจังหวะเร็ว

"อะไรกัน... นั่นคืออะไร..."

* * *

"นั่นคือพี่ชายฉัน"

เสียงของภาคินดังขึ้นข้างหู

ธาราสะดุ้ง หันไปเห็นร่างโปร่งแสงของเขายืนอยู่ข้างๆ แม้จะเป็นกลางวัน แต่ในมุมมืดของทางเดิน เขาสามารถ ปรากฏตัวได้เลือนรางๆ

"พี่ชาย?"

"ภาณุ" ภาคินกล่าว เสียงเย็นลง "เขาก็ติดอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่เขา... เขาไม่เหมือนฉัน"

"เขาเป็นวิญญาณร้าย?"

ภาคินนิ่งไป "ฉันไม่รู้ เขาเคยเป็นพี่ชายที่ดี แต่หลังจาก ที่เราทั้งคู่ตาย... เขาเปลี่ยนไป เขาเต็มไปด้วยความโกรธ และความเกลียดชัง"

"เขาบอกให้ฉันออกไป"

"ฉันรู้" ภาคินมองเธอด้วยความกังวล "เธอต้องระวัง เขา มีพลังมากกว่าฉัน และถ้าเขาโกรธ..."

"เขาทำอะไรได้?"

"ฉันไม่รู้" ภาคินตอบตามตรง "แต่ฉันจะปกป้องเธอ ฉันสัญญาแล้ว"

ธาราพยักหน้า แม้จะยังกลัว แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะหนี

เธอมาที่นี่เพื่อหาความจริง และเธอจะหาให้ได้

* * *

คืนนั้น ธาราและภาคินคุยกันอีกครั้ง

คราวนี้เธอเล่าเรื่องของตัวเองบ้าง เล่าเรื่องพลังพิเศษที่ เธอมีมาตั้งแต่เด็ก เล่าเรื่องที่ถูกคนอื่นมองว่าบ้า เล่าเรื่อง ที่เธอเรียนรู้ที่จะซ่อนตัวเอง

ภาคินฟังอย่างตั้งใจ

"เธอผ่านมาเยอะ" เขากล่าว

"ก็เหมือนนาย" ธาราตอบ "ติดอยู่คนเดียวมากว่าร้อยปี คงโดดเดี่ยวมาก"

"มันเป็นอย่างนั้น" ภาคินยอมรับ "แต่ตอนนี้... มีเธออยู่"

ธาราอมยิ้ม "ก็จริง"

ความเงียบทอดยาว แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด

"ฉันจะลองกลับไปห้องใต้ดินอีกครั้ง" ธารากล่าว "พรุ่งนี้ ตอนกลางวัน เผื่อพี่ชายของนายจะไม่ปรากฏ"

"ฉันจะไปด้วย" ภาคินกล่าว "เท่าที่ทำได้"

"ขอบคุณ"

ภาคินยิ้มจางๆ

"ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้"

* * *

วันรุ่งขึ้น ธารากลับลงไปห้องใต้ดินอีกครั้ง

คราวนี้เธอเตรียมตัวมาดี เปิดไฟทุกดวงที่หาได้ และหลีกเลี่ยง ไม่มองกระจกบานนั้น

เธอค้นกล่องต่างๆ หาหลักฐาน หาเบาะแส

จนพบหีบไม้เก่าๆ ที่มีอักษรย่อ "ภ.ว." สลักอยู่

ภาคิน วิชญ์ญาณี

เธอเปิดหีบออก

ข้างในมีจดหมายหลายฉบับ รูปถ่ายเก่าๆ และ...

สมุดบันทึกส่วนตัว

ธาราหยิบขึ้นมา เปิดอ่าน

ลายมือประณีตเขียนเรื่องราวของหนุ่มน้อยในอดีต ความสุข ความเศร้า ความรัก...

และชื่อของหญิงสาวที่เขารัก

"วารี..."

ธาราสะดุ้ง ชื่อนี้... เธอเคยได้ยินที่ไหน

เธอพลิกหน้าต่อไป อ่านเรื่องราวความรักของภาคินและวารี อ่านเรื่องที่พี่ชายก็หมายปองวารีเช่นกัน

อ่านเรื่องที่ภาคินวางแผนจะขอวารีแต่งงาน

แต่แล้ว... หน้าสุดท้ายก็ถูกฉีกขาด

เหมือนกับสมุดบันทึกของลุง

"ใครฉีก..." ธาราพึมพำ "และฉีกทำไม"

เธอรู้สึกว่ากำลังใกล้ความจริงมากขึ้น

แต่ก็รู้สึกเช่นกันว่ามีบางอย่าง... หรือบางคน ที่ไม่ต้องการ ให้เธอรู้

══════════════════════════════════════════════════════════════ << จบตอนที่ 3 >> ตอนหน้า: ความทรงจำที่หายไป ══════════════════════════════════════════════════════════════