ความลับของห้องใต้ดิน

══════════════════════════════════════════════════════════════ ผัวผีของฉันเป็นท่านประธาน ตอนที่ 9: ความลับของห้องใต้ดิน ══════════════════════════════════════════════════════════════

สองวันต่อมา

พิมพ์ใจได้รับโทรศัพท์จากแนน เพื่อนที่แล็บ

"พิม ผลตรวจออกแล้ว"

พิมพ์ใจกุมโทรศัพท์แน่น หัวใจเต้นแรง "ผลเป็นยังไงคะ?"

"พิม... แก้วนั้นมีสารพิษ"

พิมพ์ใจรู้สึกเย็นวูบ "สารพิษอะไรคะ?"

"มันเป็นสารที่ชื่อว่า Thallium" แนนอธิบาย "มันเป็นสารพิษที่ทำให้หัวใจวาย ถ้าได้รับในปริมาณที่เพียงพอ มันจะทำให้ดูเหมือนตายโดยธรรมชาติ"

"ตายโดยธรรมชาติ?"

"ใช่ มันเลียนแบบอาการหัวใจวาย" แนนพูดต่อ "ถ้าไม่ได้ตรวจโดยเฉพาะ หมอก็จะวินิจฉัยว่าเป็นหัวใจวาย"

พิมพ์ใจนึกถึงรายงานการเสียชีวิตของธนกฤต

"สาเหตุการตาย: หัวใจวายเฉียบพลัน"

มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มันคือการฆาตกรรม

"แนน... ขอบคุณมากนะคะ"

"พิม สิ่งที่ฉันตรวจ... มันเกี่ยวกับอาชญากรรมใช่ไหม?"

พิมพ์ใจนิ่งไป "ใช่ค่ะ"

"เธอต้องไปแจ้งตำรวจนะ นี่คือหลักฐานสำคัญ"

"ฉันรู้ค่ะ แต่... ยังไม่ถึงเวลา"

"ระวังตัวด้วยนะพิม" แนนเตือน "ถ้าคนที่ทำรู้ว่าเธอมีหลักฐาน..."

"ฉันจะระวังค่ะ ขอบคุณนะแนน"

พิมพ์ใจวางสาย

ธนกฤตนั่งอยู่ข้างๆ ฟังทั้งหมด

"Thallium" เขาพูด "มันเป็นสารพิษที่หายาก ไม่ใช่ของที่ซื้อได้ทั่วไป"

"แปลว่าคนที่ทำต้องมีความรู้และมีทาง" พิมพ์ใจตอบ

"วิชัยเคยทำงานบริษัทเคมี" ธนกฤตพูด "เขามีความรู้และมีทางหาสารพิษ"

"แต่คนที่อยู่ในห้องกับกฤตคืนนั้นคือธนวัฒน์"

"อาจจะวิชัยเตรียมยาพิษ และวัฒน์เป็นคนลงมือ" ธนกฤตเสนอ "พวกเขาร่วมมือกัน"

พิมพ์ใจพยักหน้า "สมเหตุสมผล"

"แต่เรายังต้องการหลักฐานเพิ่ม" ธนกฤตพูด "แค่แก้วอย่างเดียวอาจไม่พอ"

"หลักฐานอะไรคะ?"

ธนกฤตคิดครู่หนึ่ง "ขวดไวน์"

"ขวดไวน์?"

"ขวดที่ใช้ในคืนนั้น" ธนกฤตอธิบาย "ถ้าเราหาได้ และตรวจพบสารพิษ นั่นจะเป็นหลักฐานที่ชัดเจน"

"แต่ขวดน่าจะถูกทิ้งไปแล้ว"

ธนกฤตส่ายหัว "ไม่แน่ ฉันมีห้องเก็บไวน์ที่คฤหาสน์ และฉันจำได้ว่า... ไวน์ขวดนั้นมาจากที่นั่น"

พิมพ์ใจมองเขา "ห้องเก็บไวน์ที่ไหนคะ?"

"ห้องใต้ดิน"

---

คืนนั้น พิมพ์ใจตัดสินใจสำรวจห้องใต้ดินของคฤหาสน์

เธอไม่เคยลงไปที่นั่นเลยตั้งแต่ย้ายเข้ามา

"ทางลงอยู่ตรงไหนคะ?" เธอถาม

"หลังบันไดใหญ่" ธนกฤตบอก "มีประตูซ่อนอยู่ กดตรงรูปปั้นสิงโตจะเปิด"

พิมพ์ใจเดินไปที่บันไดใหญ่ มองหารูปปั้นสิงโต

เจอแล้ว รูปปั้นทองเหลืองเล็กๆ วางอยู่บนชั้นวาง

เธอกดที่หัวสิงโต

"คลิก"

ผนังด้านข้างเลื่อนออก เผยให้เห็นบันไดลงไปในความมืด

"ว้าว" พิมพ์ใจตกใจ "บ้านนี้มีทางลับด้วย?"

"พ่อสร้างไว้" ธนกฤตอธิบาย "เขาชอบสะสมไวน์ และอยากมีห้องเก็บที่พิเศษ"

พิมพ์ใจเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ ก้าวลงบันได

บันไดเป็นหิน เย็นเยียบ อากาศอับชื้น

เธอเดินลงไปเรื่อยๆ จนถึงก้นบันได

ตรงหน้าเป็นห้องใหญ่ ชั้นวางไวน์เรียงรายจากพื้นจรดเพดาน ขวดไวน์หลายร้อยขวดวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

"ที่นี่สวยมากค่ะ" พิมพ์ใจพูด

"พ่อสะสมไวน์มาตลอดชีวิต" ธนกฤตบอก "บางขวดมีอายุกว่าห้าสิบปี"

พิมพ์ใจเดินดูรอบห้อง ชื่นชมคอลเลกชัน

"ขวดที่กฤตดื่มคืนนั้นอยู่ตรงไหนคะ?"

ธนกฤตเดินไปที่ชั้นมุมห้อง "ตรงนี้"

พิมพ์ใจตามไป

เธอเห็นช่องว่างบนชั้น ตรงที่ควรจะมีขวดไวน์

"หายไป?" เธอถาม

"ดูเหมือน" ธนกฤตพยักหน้า "แต่... รอก่อน"

เขาชี้ไปที่ขวดข้างๆ

"ดูตรงนั้น"

พิมพ์ใจมองตาม เห็นขวดไวน์ที่มีสติกเกอร์เล็กๆ ติดอยู่ที่คอขวด

"สติกเกอร์นี้..." ธนกฤตพูด "ฉันจำได้ มันเหมือนกับขวดที่ดื่มคืนนั้น"

พิมพ์ใจหยิบขวดออกมาดู

สติกเกอร์เขียนว่า "TK-Special" พร้อมวันที่

"TK-Special?" เธอถาม

"ไวน์พิเศษที่พ่อทำเอง" ธนกฤตอธิบาย "มีแค่ไม่กี่ขวดในโลก"

พิมพ์ใจมองขวด

"ถ้านี่เป็นไวน์แบบเดียวกับที่กฤตดื่ม..." เธอพูด "มันอาจจะมียาพิษเหมือนกัน"

"เป็นไปได้" ธนกฤตพยักหน้า "คนที่วางยาอาจใส่ยาพิษในไวน์หลายขวด ไม่ใช่แค่ขวดเดียว"

"แต่ทำไมล่ะคะ?"

"เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะดื่มขวดที่มียาพิษ" ธนกฤตตอบ "ไม่ว่าจะเลือกขวดไหนก็ตาม"

พิมพ์ใจรู้สึกขนลุก

คนที่วางแผนฆ่าธนกฤตไม่ได้ทำแค่ครั้งเดียว แต่เตรียมการมาอย่างรอบคอบ

เธอเก็บขวดไวน์ใส่ถุง

"ฉันจะส่งขวดนี้ไปตรวจด้วยค่ะ" เธอพูด "ถ้ามียาพิษ... นั่นจะเป็นหลักฐานเพิ่ม"

"ดี" ธนกฤตพยักหน้า "แต่ดูรอบๆ อีกหน่อย อาจมีอะไรอื่น"

---

พิมพ์ใจเดินสำรวจห้องใต้ดินต่อ

นอกจากชั้นวางไวน์ ยังมีโต๊ะเล็กๆ อยู่มุมห้อง มีเก้าอี้สองตัว และโคมไฟเก่า

"พ่อชอบมานั่งดื่มไวน์ที่นี่" ธนกฤตพูด "หลังจากเขาเสีย ฉันก็ไม่ค่อยลงมา"

พิมพ์ใจมองโต๊ะ เห็นสมุดบันทึกวางอยู่

"นั่นคืออะไรคะ?"

"สมุดบันทึกของพ่อ" ธนกฤตตอบ "เขาเขียนเรื่องไวน์ทุกขวดที่สะสม"

พิมพ์ใจหยิบสมุดขึ้นมาเปิด

ลายมือสวยงาม เขียนเป็นภาษาไทย

แต่ในหน้าสุดท้ายๆ ลายมือเปลี่ยนไป

"นี่ไม่ใช่ลายมือของพ่อ" ธนกฤตพูด "นี่คือ... ลายมือของฉัน?"

พิมพ์ใจอ่านสิ่งที่เขียน

"15 เมษายน - พบว่ามีคนเข้ามาในห้องใต้ดินโดยไม่ได้รับอนุญาต ขวดไวน์บางขวดถูกขยับ ใครทำ?"

"17 เมษายน - สังเกตว่าขวด TK-Special หลายขวดถูกเปิดและปิดกลับ มีคนทำอะไรกับไวน์ของพ่อ?"

"18 เมษายน - คืนนี้จะดื่มไวน์กับวัฒน์ ถ้ามีอะไรผิดปกติ..."

ประโยคไม่จบ

พิมพ์ใจมองธนกฤต

"กฤต... กฤตเขียนสิ่งนี้ก่อนตาย"

ธนกฤตมองสมุด ใบหน้าซีดเผือด

"ฉัน... จำได้" เขาพูดเสียงสั่น "ฉันสังเกตว่ามีคนมายุ่งกับไวน์ และฉันสงสัย"

"แต่กฤตก็ยังดื่มไวน์ในคืนนั้น"

"เพราะ... เพราะวัฒน์เป็นคนเอามาให้" ธนกฤตตอบ "ฉันไม่คิดว่าน้องชายตัวเองจะ..."

เขาหยุดพูด

พิมพ์ใจเข้าใจ

ธนกฤตไว้ใจน้องชายมากจนไม่คิดว่าเขาจะทำร้าย

และความไว้ใจนั้นทำให้เขาตาย

---

"มีอะไรอีกไหมคะ?" พิมพ์ใจถาม

ธนกฤตมองรอบห้อง

"ตรงนั้น" เขาชี้ไปที่ผนังด้านใน "มีประตูอีกบาน"

พิมพ์ใจเดินไปที่ผนัง มองหาประตู

เธอเห็นรอยตะเข็บเล็กๆ บนผนังอิฐ

"กดตรงอิฐก้อนที่สาม" ธนกฤตบอก

พิมพ์ใจกด

ผนังเลื่อนออก เผยให้เห็นห้องเล็กๆ ด้านหลัง

เธอก้าวเข้าไป

ห้องนี้เล็กกว่าห้องเก็บไวน์มาก มีตู้เซฟขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และชั้นวางของที่เต็มไปด้วยกล่องเอกสาร

"ห้องนิรภัยของพ่อ" ธนกฤตอธิบาย "เขาเก็บของสำคัญไว้ที่นี่"

พิมพ์ใจมองตู้เซฟ "เปิดได้ไหมคะ?"

"รหัสคือวันเกิดของแม่ วันเกิดของพ่อ และวันเกิดของฉัน" ธนกฤตบอก "150365 120940 220880"

พิมพ์ใจกดรหัส

ตู้เซฟเปิด

ข้างในมีของหลายอย่าง เอกสารสำคัญ เครื่องประดับ และ... กล่องไม้เล็กๆ

"กล่องนั้น" ธนกฤตพูด "ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร"

พิมพ์ใจหยิบกล่องออกมา เปิด

ข้างในมีขวดแก้วเล็กๆ บรรจุผงสีขาว และจดหมายหนึ่งฉบับ

พิมพ์ใจหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน

"ถึงคนที่พบจดหมายนี้

ถ้าคุณอ่านจดหมายนี้ แปลว่าฉันตายแล้ว

ขวดที่อยู่ในกล่องคือตัวอย่างสารพิษที่ถูกใส่ในไวน์ของฉัน ฉันแอบเก็บไว้เมื่อพบว่ามีคนเข้ามายุ่งกับขวดไวน์

ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่ฉันสงสัยว่า...

[ข้อความถูกขีดฆ่า]

ฉันไม่อยากเชื่อว่าคนที่ฉันรักจะทำแบบนี้

ถ้าฉันตาย ช่วยหาความจริงให้ฉันด้วย

ธนกฤต ธนากรไพศาล"

พิมพ์ใจกุมจดหมายแน่น น้ำตาเอ่อในดวงตา

"กฤต..." เธอพูดเสียงสั่น "กฤตรู้... กฤตรู้ว่าตัวเองจะถูกฆ่า"

ธนกฤตยืนนิ่ง ใบหน้าเศร้า

"ฉันรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ" เขาพูดเบาๆ "แต่ฉันไม่ได้หนี ฉันเลือกที่จะเผชิญหน้า"

"ทำไมคะ?"

"เพราะฉันต้องการรู้ความจริง" ธนกฤตตอบ "ถ้าคนที่ฉันรักจะฆ่าฉัน ฉันต้องการรู้ว่าทำไม"

พิมพ์ใจร้องไห้

"มันไม่ยุติธรรมเลยค่ะ" เธอพูด "กฤตเป็นคนดี กฤตไม่สมควรถูกทำแบบนี้"

"ไม่มีใครสมควรถูกฆ่า พิม" ธนกฤตตอบ "แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว สิ่งที่เราทำได้คือหาความยุติธรรม"

พิมพ์ใจเช็ดน้ำตา

"ฉันจะหาความยุติธรรมให้กฤตค่ะ" เธอสัญญา "ไม่ว่าจะต้องเสี่ยงอะไรก็ตาม"

---

พิมพ์ใจเก็บกล่องไม้ใส่กระเป๋า

ตอนนี้เธอมีหลักฐานสำคัญหลายชิ้น

1. แก้วไวน์ที่มีสารพิษ (ตรวจแล้ว) 2. ขวดไวน์ที่อาจมียาพิษ (รอตรวจ) 3. ตัวอย่างสารพิษที่ธนกฤตเก็บไว้ 4. จดหมายจากธนกฤตที่เขียนก่อนตาย 5. เอกสารเรื่องการยักยอกเงินที่เชื่อมโยงธนวัฒน์ วิชัย และสมศักดิ์

ทุกอย่างชี้ไปทางเดียวกัน

ธนวัฒน์ร่วมมือกับวิชัยยักยอกเงินบริษัท ธนกฤตรู้ความจริงและกำลังจะเปิดเผย พวกเขาจึงฆ่าเขา

แต่เธอยังต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าใครเป็นคนลงมือจริงๆ

"ต้องทำยังไงต่อคะ?" เธอถาม

"ต้องหาวิธีให้คนร้ายสารภาพ" ธนกฤตตอบ "หรือหาหลักฐานที่เชื่อมโยงโดยตรง"

"หลักฐานอะไรคะ?"

"ใบสั่งซื้อสารพิษ หรือ... กล้องวงจรปิด"

พิมพ์ใจฉุกคิด "กล้องวงจรปิดในบริษัท?"

"ใช่" ธนกฤตพยักหน้า "ในคืนที่ฉันตาย กล้องน่าจะบันทึกทุกอย่าง"

"แต่กล้องถูกลบไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ?"

"อาจจะ" ธนกฤตพูด "แต่ระบบสำรองข้อมูลของบริษัทเก็บข้อมูลไว้หนึ่งปี ถ้ายังไม่มีใครลบ..."

"ข้อมูลยังอยู่!" พิมพ์ใจตาสว่าง "ต้องหาทางเข้าถึงระบบสำรอง"

"ระบบอยู่ที่ห้องเซิร์ฟเวอร์ ชั้น B3" ธนกฤตบอก "ลึกกว่าห้องเก็บเอกสารอีกชั้น"

"ฉันจะหาทางเข้าให้ได้ค่ะ"

---

พิมพ์ใจออกจากห้องใต้ดิน กลับขึ้นไปข้างบน

เธอรู้สึกทั้งเศร้าและมุ่งมั่น

เศร้าที่ได้รู้ว่าธนกฤตรู้ตัวว่าจะถูกฆ่า แต่เขาก็เลือกที่จะเผชิญหน้า

มุ่งมั่นที่จะหาความยุติธรรมให้เขา

"พิม" ธนกฤตพูดขึ้น

"คะ?"

"ขอบคุณ"

พิมพ์ใจหันไปมองเขา "ขอบคุณอะไรคะ?"

"ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้" ธนกฤตตอบ "ขอบคุณที่สู้เพื่อฉัน"

"มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องค่ะ"

"แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำสิ่งที่ถูกต้อง" ธนกฤตพูด "เธอทำ และนั่นทำให้เธอพิเศษ"

พิมพ์ใจยิ้ม "กฤตก็พิเศษเหมือนกันนะคะ แม้จะเป็นผี"

ธนกฤตหัวเราะเบาๆ "เป็นผีหล่อที่สุดในโลก?"

"อาจจะค่ะ" พิมพ์ใจหัวเราะ "ยังไม่เคยเห็นผีตัวอื่นเยอะ ยกเว้นผีแม่บ้านสมศรี"

"สมศรีไม่นับ เธอแก่กว่าฉันเป็นร้อยปี"

ทั้งคู่หัวเราะ

ความตึงเครียดคลายลงบ้าง

แม้ว่าสถานการณ์จะร้ายแรง แต่อย่างน้อยพวกเขาก็มีกันและกัน

---

คืนนั้น พิมพ์ใจนอนบนเตียง มองเพดาน

"กฤต" เธอเรียก

"อะไร?"

"เคยคิดไหมคะว่า... ถ้าไม่ได้ตาย ชีวิตกฤตจะเป็นยังไง?"

ธนกฤตนิ่งไปครู่หนึ่ง

"คิดบ่อย" เขาตอบ "ฉันคงทำงานต่อไป บริหารบริษัท อาจจะแต่งงานกับผู้หญิงที่พ่อหาให้"

"ไม่มีความรักเหรอคะ?"

"ไม่รู้" ธนกฤตตอบ "ฉันไม่เคยมีเวลาหาความรัก ทำงานอย่างเดียว"

"น่าเศร้าจังเลย"

"ก็จริง" ธนกฤตยอมรับ "แต่ตอนนี้... ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันมีความรักแล้ว"

พิมพ์ใจหันไปมองเขา "หมายความว่าอะไรคะ?"

ธนกฤตมองเธอ ดวงตาอ่อนโยน

"ฉันรักเธอ พิม" เขาพูดเบาๆ "ไม่รู้ว่าผีรักได้หรือเปล่า แต่ฉันรู้สึกแบบนั้น"

พิมพ์ใจรู้สึกหัวใจเต้นแรง

"กฤต..."

"ไม่ต้องตอบนะ" ธนกฤตพูดเร็ว "ฉันแค่อยากบอก ไม่ได้คาดหวังอะไร"

"แต่..."

"เราเป็นผีกับคน พิม" ธนกฤตพูดต่อ "มันเป็นไปไม่ได้"

พิมพ์ใจนิ่งไป

เธอรู้ว่าเขาพูดถูก

ธนกฤตเป็นผี ไม่มีร่างกาย ไม่มีอนาคต

แต่หัวใจของเธอก็ไม่ได้ฟังเหตุผล

"กฤต..." เธอพูด "ฉัน... ฉันก็รู้สึกบางอย่างเหมือนกันค่ะ"

ธนกฤตมองเธอ ตกใจ "จริงเหรอ?"

"จริงค่ะ" พิมพ์ใจยิ้ม "ไม่รู้ว่ามันคือความรักหรือเปล่า แต่... ฉันใส่ใจกฤตมาก ฉันอยากให้กฤตมีความสุข ฉันอยากอยู่กับกฤต"

"พิม..."

"ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ค่ะ" พิมพ์ใจพูดต่อ "แต่ตอนนี้ ขอให้เราอยู่ด้วยกันก่อนได้ไหมคะ?"

ธนกฤตมองเธออยู่นาน

แล้วเขาก็ยิ้ม

"ได้สิ" เขาตอบ "ตอนนี้ เราอยู่ด้วยกัน"

พิมพ์ใจยิ้มตอบ

"ราตรีสวัสดิ์ค่ะกฤต"

"ราตรีสวัสดิ์ พิม"

เธอหลับตา

คืนนี้ ความฝันของเธอมีความอบอุ่น

แม้ว่าคนที่เธอรักจะเป็นผี

══════════════════════════════════════════════════════════════ << จบตอนที่ 9 >> ตอนหน้า: ผู้ต้องสงสัยคนแรก ══════════════════════════════════════════════════════════════