ตอนที่ 2

══════════════════════════════════════════════════════════════ พันธนาการรัตติกาล #เจ้าเชื้ออย่าเผลอใจ ══════════════════════════════════════════════════════════════

ตอนที่ 2: คืนแรกในกรงทอง

══════════════════════════════════════════════════════════════

คฤหาสน์ณ ระนองใหญ่โตกว่าที่เธอคาดไว้มาก

พิรุณเดินตามหลังหญิงวัยกลางคนในชุดสีเข้มที่แนะนำตัวว่า "ป้าสมศรี" ผู้จัดการบ้านประจำคฤหาสน์ ทุกก้าวที่เดินผ่านระเบียงยาว สายตาเธอกวาดสำรวจทุกซอกมุมโดยอัตโนมัติ — นิสัยเก่าจากอาชีพนักทวงหนี้ที่ต้องรู้ทางเข้าออกของทุกสถานที่

ไม้สักเก่าแก่ทอดตัวเป็นพื้นระเบียง ผนังประดับด้วยภาพเขียนสีน้ำมันรูปบรรพบุรุษตระกูลณ ระนอง ทุกคนในภาพมีดวงตาสีเข้มคล้ายกัน — ดวงตาที่ดูราวกับจะทะลุทะลวงออกมาจากกรอบ

"ห้องของคุณนายอยู่ชั้นสอง ปีกตะวันออกค่ะ"

ป้าสมศรีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ไม่มีอารมณ์ใดปะปน ไม่ต้อนรับ ไม่เย็นชา เหมือนเป็นเพียงหน้าที่

"ห้องของคุณภูวเนตรล่ะคะ?"

ป้าสมศรีหยุดเดินชั่วครู่ หันมามองพิรุณด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

"ปีกตะวันตกค่ะ คนละฝั่งกับคุณนาย"

พิรุณเลิกคิ้วขึ้น คนละฝั่ง? เธอคิดว่าในฐานะ "สามีภรรยา" อย่างน้อยก็ต้องนอนห้องเดียวกัน — แม้จะเป็นแค่พิธีกรรม

"และยังมีกฎอีกสองสามข้อที่คุณนายควรทราบ" ป้าสมศรีพูดต่อขณะเดินขึ้นบันได "ห้ามออกนอกบริเวณบ้านหลังสองทุ่ม ห้ามเข้าปีกเหนือของคฤหาสน์ และ..."

เธอหยุดตรงหน้าประตูห้องนอน หันมาสบตาพิรุณ

"...ห้ามเข้าห้องทำงานของท่านชายโดยเด็ดขาด"

"ห้องทำงาน... หรือห้องลับ?"

สีหน้าป้าสมศรีเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที — แวบหนึ่งของความกลัวที่ถูกกดไว้อย่างดี — ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม

"คุณนายเรียกอะไรก็ได้ค่ะ แต่กรุณาอย่าเข้า"

ป้าสมศรีเปิดประตู เผยห้องนอนขนาดใหญ่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักทั้งหมด ผ้าม่านสีครีมหนาทึบ เตียงนอนขนาดคิงไซส์วางตรงกลาง ปูด้วยผ้าปูสีขาวนวล

สวยงาม หรูหรา แต่เย็นชา

เหมือนกรงทองที่สร้างไว้ขังนกสวย

"ขอบคุณค่ะ ป้า"

พิรุณเดินเข้าไปในห้อง วางกระเป๋าเดินทางลง สำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว หน้าต่างสองบาน มองเห็นสวนด้านล่าง สูงจากพื้นสองชั้น — กระโดดลงไปไม่ตายแต่บาดเจ็บแน่ ห้องน้ำในตัว ไม่มีระเบียง ประตูเดียวที่ออกได้คือทางระเบียงยาวที่เพิ่งเดินมา

เธอสำรวจเสร็จภายในสามนาที จากนั้นนั่งลงบนขอบเตียง

มองไปรอบห้อง

และรู้สึกอ้างว้างอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈

ค่ำคืนนั้น พิรุณนอนไม่หลับ

เสียงนาฬิกาโบราณดังติ๊กต็อกจากที่ไหนสักแห่งในคฤหาสน์ ลมพัดหวีดผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดไว้เล็กน้อย เสียงไม้เก่าเอี๊ยดอ๊าดตามมุมต่างๆ ราวกับบ้านหลังนี้มีชีวิต

เธอพลิกตัวครั้งแล้วครั้งเล่า คิดถึงพ่อ คิดถึงบ้าน คิดถึงชีวิตเก่าที่แม้จะไม่ได้สวยหรู แต่อย่างน้อย... เธอเป็นอิสระ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ค่อยๆ สม่ำเสมอ

ต๊อก... ต๊อก... ต๊อก...

พิรุณลุกจากเตียง หยิบเสื้อคลุมสวม เดินไปเปิดประตู

ภูวเนตรยืนอยู่ตรงนั้น

เขาเปลี่ยนจากสูทมาเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสุดสองเม็ด แขนพับถึงข้อศอก ผมที่เคยหวีเรียบตอนกลางวันตอนนี้ปล่อยลงมาบนหน้าผากเล็กน้อย

ดูผ่อนคลายกว่าตอนกลางวัน

แต่กลับอันตรายกว่า

"มีอะไรคะ?" พิรุณถามตรง ไม่แสดงว่าตกใจ

ภูวเนตรไม่ตอบทันที เขามองเธอจากหัวจรดเท้า สายตาวนอยู่ที่เสื้อคลุมบางๆ ที่เธอสวม — ชุดนอนที่เธอเอามาจากบ้าน เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นธรรมดา

"ผมมาให้ของ"

เขายื่นถุงกระดาษสีดำให้เธอ

พิรุณรับมา เปิดดู ข้างในเป็นชุดนอนผ้าไหมสีเข้ม ตัดเย็บละเอียด เนื้อผ้าลื่นเหมือนน้ำ

"ฉันมีชุดนอนแล้ว"

"ผมรู้" เขาตอบ เสียงนุ่มลง "แต่ในบ้านนี้ คุณนายณ ระนองไม่ควรนอนในเสื้อยืด"

"ฉันจะนอนในอะไรก็ได้ที่ฉันสบาย"

มุมปากของเขาขยับขึ้น — รอยยิ้มบางเฉียบที่เริ่มคุ้นเคย

"ดื้อ" เขาพูดเบาๆ ราวกับชื่นชม

"ไม่ได้ดื้อ แค่ไม่ยอม"

"มันต่างกันตรงไหน?"

"ดื้อคือทำเพราะไม่อยากฟัง ไม่ยอมคือทำเพราะรู้ว่าไม่ควรยอม"

ภูวเนตรเอนตัวพิงวงกบประตู มองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"คุณน่าสนใจ พิรุณ"

"และคุณน่ากลัว ภูวเนตร"

"ยังไม่ถึงเวลาที่คุณต้องกลัว" เขาพูดเสียงต่ำ ก่อนถอยหลังออกจากประตู "พักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้เราจะไปออกงานด้วยกัน"

เขาหันหลังเดินไป แต่หยุดกลางทาง

"อ้อ... อีกเรื่อง"

พิรุณรอ

ภูวเนตรหันมามองเธอเหนือไหล่ แสงจันทร์จากหน้าต่างปลายระเบียงทอดลงบนใบหน้าคมของเขา ทำให้ดวงตาสีดำดูลึกล้ำยิ่งขึ้น

"พรุ่งนี้คืน... เราจะนอนห้องเดียวกัน"

เสียงเขาเรียบนิ่ง ไม่มีน้ำเสียงขอ ไม่มีน้ำเสียงถาม

เป็นคำสั่ง

พิรุณยืนนิ่งจนเงาของเขาหายลับไปตามระเบียงยาว เสียงฝีเท้าค่อยๆ เงียบหายไป

เธอปิดประตู ล็อกกลอน พิงหลังกับบานไม้หนาทึบ

หัวใจเต้นแรง

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะบางอย่างในน้ำเสียงทุ้มนั่น... ทำให้เลือดในกายเธอร้อนผ่าว

และนั่นต่างหากที่น่ากลัวที่สุด

พิรุณมองชุดนอนผ้าไหมในมือ ผ้าเนื้อเย็นสัมผัสนิ้ว เธอยกขึ้นมาดู ฝีมือตัดเย็บประณีต ไม่มียี่ห้อ ทำขึ้นเฉพาะ

เขารู้ไซส์เธอได้อย่างไร?

คำถามนี้วนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เช่นเดียวกับคำถามก่อนหน้า — เขารู้ชื่อเล่นเธอได้อย่างไร?

ภูวเนตร ณ ระนอง... เธอตามดูเขามานานแค่ไหนกันแน่?

พิรุณวางชุดนอนผ้าไหมลงบนเก้าอี้ เดินกลับไปนอนบนเตียง — ในเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเดิม

จะยอมง่ายๆ ได้อย่างไร

แม้แต่ในเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ก็ต้องต่อสู้

เพราะถ้าเธอยอมในเรื่องเล็ก วันหนึ่งเธอจะยอมในเรื่องใหญ่

และเมื่อถึงวันนั้น... เธอจะไม่เหลืออะไรเลย

พิรุณหลับตาลง ฝืนไม่คิดถึงเสียงทุ้มที่กระซิบข้างประตู

แต่ลึกๆ เธอรู้ว่า คืนพรุ่งนี้จะไม่เหมือนคืนนี้อีกต่อไป

┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈

— จบตอนที่ 2 —

ตอนหน้า: "เกมเริ่มต้น"

══════════════════════════════════════════════════════════════