ตอนที่ 1

══════════════════════════════════════════════════════════════ พันธนาการรัตติกาล #เจ้าเชื้ออย่าเผลอใจ ══════════════════════════════════════════════════════════════

ตอนที่ 1: นักล่ากลายเป็นเหยื่อ

══════════════════════════════════════════════════════════════

ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นอะไรเลยนอกกระจกรถ

พิรุณนั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง มือกุมซองเอกสารแน่น สายตาจับจ้องไปที่คฤหาสน์หลังมหึมาตรงหน้า ไม้สักเก่าแก่สีเข้มตัดกับแสงไฟสลัว ดูราวกับหลุดมาจากยุคสมัยอื่น

"ถึงแล้วครับ คุณหนู"

เสียงคนขับดึงเธอกลับมา พิรุณพยักหน้ารับ แต่ยังไม่ขยับตัวลงจากรถ

ยี่สิบสี่ปีที่เธอใช้ชีวิตในฐานะ "นักทวงหนี้" ประจำตระกูลจันทรเวช เธอเคยเห็นคนร้องไห้คุกเข่าขอชีวิต เคยเห็นคนพยายามหนี เคยเห็นคนยอมสละทุกอย่างเพื่อแลกกับเวลา

แต่ไม่เคยสักครั้ง... ที่เธอเป็นฝ่ายถูกทวง

"ลูก..."

เสียงพ่อดังแว่วในหัว ภาพใบหน้าซีดเซียวของชายที่เคยแข็งแกร่งที่สุดในชีวิตเธอยังติดตา

"พ่อขอโทษ พ่อไม่รู้ว่ามันจะลงเอยแบบนี้ หนี้ก้อนนี้... พ่อจ่ายไม่ได้ แต่เขาเสนอทางออก"

ทางออก... พิรุณหัวเราะในใจ

ทางออกของเขาคือให้เธอมาเป็น "หลักประกัน" ภายใต้สัญญาสมรส 3 ปี กับทายาทตระกูลณ ระนอง ตระกูลที่อยู่เหนือกฎหมาย เหนือศีลธรรม และเหนือทุกสิ่งในแผ่นดินนี้

ประตูรถถูกเปิดออก

พิรุณหายใจเข้าลึก ก้าวลงจากรถพร้อมร่มสีดำที่คนรับใช้ยื่นให้ เสียงส้นรองเท้าดังก้องบนพื้นหินอ่อน ทุกก้าวที่เดินเข้าใกล้ประตูคฤหาสน์ หัวใจเธอยิ่งเต้นแรง

แต่ใบหน้าไม่เปลี่ยน

นี่คือกฎข้อแรกที่ตระกูลจันทรเวชสอนเธอ — อย่าให้ใครเห็นความกลัว

"คุณพิรุณ วรรณพินิจ?"

เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากด้านใน พิรุณเงยหน้าขึ้น

และเธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงกลางโถงรับแขก สูงโปร่ง สวมสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างดี ใบหน้าคมคายแต่ไม่มีรอยยิ้ม ดวงตาสีดำสนิททอดมองเธอ... ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นหนึ่ง

ภูวเนตร ณ ระนอง

เธอเคยได้ยินชื่อนี้มาตลอด ทายาทผู้สืบทอดอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน ชายที่ว่ากันว่าไม่เคยแพ้ในเกมธุรกิจ — และไม่เคยแพ้ในเกมชีวิต

"ใช่ค่ะ" เธอตอบ เสียงนิ่ง "คุณภูวเนตร?"

มุมปากของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย "คุณรู้จักผม"

"ใครในวงการนี้จะไม่รู้จักตระกูลณ ระนอง" พิรุณเดินเข้าไป หยุดห่างจากเขาสามก้าว "แต่ฉันไม่คิดว่าคุณจะทวงหนี้ด้วยวิธีนี้"

"วิธีไหน?"

"เอาคนมาเป็นหลักประกัน" เธอกล่าว ไม่สะทกสะท้าน "ตระกูลณ ระนองร่ำรวยขนาดนี้ หนี้ไม่กี่ร้อยล้านคงไม่ใช่เรื่องใหญ่"

ภูวเนตรเดินเข้ามาใกล้ พิรุณบังคับตัวเองไม่ให้ถอย แม้ระยะห่างระหว่างพวกเขาจะเหลือไม่ถึงหนึ่งฟุต

"คุณพูดถูก" เสียงทุ้มของเขาดังข้างหู "เงินไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผม"

"แล้วทำไม—"

"แต่คุณ... เป็นเรื่องใหญ่"

ลมหายใจอุ่นร้อนแตะผิวคอ พิรุณกลั้นหายใจ

"ผมตามดูคุณมานาน พิรุณ" เขาพูดต่อ เสียงต่ำลงอีก "ตั้งแต่คุณทวงหนี้ตระกูลวิชัยวงศ์จนพวกเขาล้มละลาย ตั้งแต่คุณบีบนักธุรกิจใหญ่ให้ยอมโอนหุ้นทั้งหมด คุณเก่งมาก... เก่งจนผมอยากรู้ว่า..."

เขาเอื้อมมือขึ้นมาจับปลายคางเธอ ยกใบหน้าของเธอขึ้นให้สบตา

"...ถ้าคุณเป็นฝ่ายถูกล่าบ้าง คุณจะทำอย่างไร?"

พิรุณมองตอบไม่หวั่นไหว

"ฉันไม่เคยแพ้"

"ผมก็เหมือนกัน"

รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏบนริมฝีปากของเขา แต่ไม่ถึงดวงตา

"นี่จะเป็นเกมที่น่าสนใจมาก... คุณนายณ ระนอง"

พิรุณรู้สึกเลือดเย็นวาบ คำว่า "คุณนาย" ดังก้องในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่เกมแบบไหน

รู้แต่ว่า... เกมนี้เธอต้องไม่แพ้

ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈

พิธีแต่งงานจัดขึ้นอย่างเงียบเชียบในสัปดาห์ถัดมา

ไม่มีแขก ไม่มีงานเลี้ยง มีแค่นายทะเบียน พยาน และสัญญาสมรสหนาเป็นปึก

พิรุณอ่านทุกข้อความอย่างละเอียด นิสัยจากการเป็นนักทวงหนี้ทำให้เธอไม่เคยลงนามในเอกสารใดโดยไม่อ่านก่อน

ข้อ 1: คู่สมรสตกลงอยู่ร่วมกันเป็นเวลา 3 ปี ข้อ 2: คู่สมรสฝ่ายหญิงจะพักอาศัยในคฤหาสน์ณ ระนองตลอดระยะสัญญา ข้อ 3: คู่สมรสฝ่ายหญิงจะปฏิบัติหน้าที่ภรรยาอย่างสมบูรณ์ ข้อ 4: ...

เธอหยุดที่ข้อ 4

"ปฏิบัติหน้าที่ภรรยาอย่างสมบูรณ์..." เธอพูดออกมาดังๆ "รวมถึง?"

ภูวเนตรที่นั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร

"รวมถึงทุกอย่างที่ภรรยาพึงกระทำ"

"ถ้าฉันปฏิเสธ?"

"คุณสามารถปฏิเสธได้" เขาตอบ น้ำเสียงเรียบ "แต่สัญญาจะถือว่าถูกยกเลิก และหนี้ของตระกูลจันทรเวชจะถึงกำหนดชำระทันที... พร้อมดอกเบี้ย"

ตัวเลขดอกเบี้ยที่เขาเอ่ยทำให้เธอรู้ว่า... ตระกูลเธอจะล้มละลายภายในข้ามคืน

พิรุณหยิบปากกาขึ้นมา จ้องมองเอกสาร

เธอเคยเห็นคนนับสิบลงนามในสัญญาแบบนี้ต่อหน้าเธอ ใบหน้าสิ้นหวัง มือสั่น น้ำตาไหล

แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว... ว่าพวกเขารู้สึกอย่างไร

"ฉันมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ"

ภูวเนตรเลิกคิ้ว "คุณอยู่ในสถานะที่จะต่อรองได้หรือ?"

"ทุกคนมีสิทธิ์ต่อรอง" เธอตอบ "แม้แต่คนที่กำลังจะจมน้ำ"

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ สีหน้าสนใจ "พูดมา"

"สามปีจบ... ฉันเป็นอิสระ ไม่มีเงื่อนไขเพิ่มเติม ไม่มีการต่อสัญญา"

"ตกลง"

เธอกะพริบตา ไม่คิดว่าเขาจะยอมง่ายขนาดนี้

"แต่ผมก็มีเงื่อนไขเหมือนกัน"

"อะไร?"

ภูวเนตรยืนขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างเธอ ก้มลงจนใบหน้าทั้งสองเกือบชิดกัน

"สามปีนี้... คุณเป็นของผม"

เสียงกระซิบแผ่วเบา แต่หนักแน่นราวคำสาบาน

"ทุกวินาที ทุกลมหายใจ ทุกความคิด... เป็นของผม"

พิรุณรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่เธอบังคับตัวเองให้นิ่ง

"และถ้าฉันไม่ยอม?"

รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น แต่กลับดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม

"ผมชอบความท้าทาย"

มือของเขาเอื้อมมากุมมือเธอที่ถือปากกา ประคองให้เธอลงนาม

"ยินดีต้อนรับสู่ตระกูลณ ระนอง... รุ้ง"

ชื่อเล่นที่ไม่มีใครเรียกมานานดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด

พิรุณสะดุ้ง มองเขาด้วยความประหลาดใจ

เขารู้ได้อย่างไร?

แต่ก่อนที่เธอจะถามออกไป ภูวเนตรก็เดินออกไปจากห้องแล้ว

เหลือเธอไว้กับเอกสารที่เพิ่งลงนาม และคำถามที่มากมายในหัว

ชายคนนี้คือใครกันแน่?

และเธอเพิ่งขายตัวเองให้กับอะไร?

┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈

— จบตอนที่ 1 —

ตอนหน้า: "คืนแรกในกรงทอง"

══════════════════════════════════════════════════════════════