คืนที่สองคนเป็นหนึ่ง

══════════════════════════════════════════════════════════════ คืนนั้นท้องลูกมาเฟีย ตอนที่ 9: คืนที่สองคนเป็นหนึ่ง ══════════════════════════════════════════════════════════════

ท้องสามเดือน

ภิรดานั่งอยู่ในห้องนอน มือลูบท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาเล็กน้อย

"ลูก..." เธอกระซิบ "แม่รักลูกนะ"

ประตูเปิดออก ธีรเดชเดินเข้ามา

"คุยกับลูกอีกแล้ว?"

ภิรดายิ้ม "ค่ะ ดิฉันชอบคุยกับลูก"

เขาเดินมานั่งข้างๆ เอื้อมมือมาวางบนท้องเธอ

"ลูกได้ยินไหม?"

"หมอบอกว่าตอนนี้ลูกเริ่มได้ยินเสียงแล้วค่ะ"

"จริงเหรอ?" ธีรเดชก้มลงมาใกล้ท้องเธอ "ลูก พ่อนะ"

ภิรดาหัวเราะเบาๆ

ภาพนี้ ภาพมาเฟียผู้โหดเหี้ยมกำลังคุยกับลูกในท้อง

มันน่ารักเกินไป

"หัวเราะอะไร?"

"ไม่มีอะไรค่ะ แค่คิดว่าคุณน่ารัก"

ธีรเดชยกคิ้ว "น่ารัก? ผมไม่เคยถูกเรียกว่าน่ารัก"

"ตอนอยู่กับลูก คุณน่ารักมากค่ะ"

เขาลุกขึ้นมานั่งข้างๆ เธอ

"เธอเปลี่ยนผมไปเยอะ ภิรดา"

"เปลี่ยนยังไงคะ?"

"ก่อนหน้านี้ ผมไม่เคยคิดจะมีครอบครัว" เขาพูด "ไม่เคยคิดจะมีลูก ไม่เคยคิดจะรักใคร"

"แล้วตอนนี้?"

"ตอนนี้ ผมอยากมีทุกอย่างกับเธอ"

ภิรดาน้ำตาคลอ

"ขอบคุณค่ะ เดช"

"ขอบคุณอะไร?"

"ที่รักดิฉัน"

ธีรเดชจับคางเธอ ยกขึ้นให้สบตา

"ผมควรเป็นคนขอบคุณเธอ"

"ทำไมคะ?"

"เพราะเธอให้โอกาสผมรัก"

เขาจูบเธอ

จูบที่อ่อนโยน เต็มไปด้วยความรัก

.....

คืนนั้น

ทั้งคู่นอนอยู่บนเตียงด้วยกัน

ธีรเดชกอดภิรดาไว้ในอ้อมแขน มือลูบหลังเธอเบาๆ

"เดช..." ภิรดาพูดขึ้น

"หืม?"

"ดิฉันมีเรื่องอยากบอก"

"เรื่องอะไร?"

ภิรดาหายใจลึก

เธอคิดมานานแล้วว่าจะบอกเมื่อไหร่

และตอนนี้... อาจถึงเวลาแล้ว

"ความลับที่ดิฉันซ่อนไว้ค่ะ"

ธีรเดชนิ่งไปครู่ แล้วพูด

"เธอพร้อมจะบอกแล้ว?"

"ดิฉันไม่แน่ใจว่าพร้อม แต่ดิฉันอยากบอก"

"ทำไม?"

"เพราะดิฉันรักคุณ และไม่อยากมีความลับกับคนที่รัก"

ธีรเดชลุกขึ้นนั่ง มองลงมาที่เธอ

"บอกมา ผมพร้อมฟัง"

ภิรดานั่งขึ้นตาม

หัวใจเต้นแรง

เธอจะบอกความจริงที่บ้าที่สุด ความจริงที่ไม่มีใครควรจะเชื่อ

"เดช... ถ้าดิฉันบอกว่าดิฉันเคยตายแล้ว คุณจะเชื่อไหม?"

ธีรเดชนิ่งไป

"เคยตาย?"

"ค่ะ" ภิรดาพูด "ดิฉันเคยตายครั้งหนึ่ง และเกิดใหม่มา"

เงียบ

เงียบยาวนาน

"เล่าให้ฟัง" ธีรเดชพูด

ภิรดาหายใจลึก แล้วเริ่มเล่า

.....

"ในชาติก่อน ดิฉันแต่งงานกับธนภัทร"

"แต่งงาน?"

"ค่ะ หลังจากคืนที่ดิฉันถูกส่งมาหาคุณ ดิฉันกลับไปบ้าน และแต่งงานกับภัทรตามที่พ่อต้องการ"

ธีรเดชกำมือแน่น แต่ไม่พูดอะไร

"ดิฉันใช้ชีวิตกับเขาห้าปี" ภิรดาพูดต่อ "ห้าปีที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน"

"เขาทำอะไรเธอ?"

"ตบตี ด่าทอ ทำให้รู้สึกไร้ค่า" เธอพูด "และนอกใจกับญา น้องสาวของดิฉัน"

ธีรเดชหายใจแรง

"แล้วเกิดอะไรขึ้น?"

"วันหนึ่ง ดิฉันรู้ว่าตั้งครรภ์" ภิรดาพูด "แต่ลูกในท้องไม่ใช่ลูกของภัทร"

"ลูกของใคร?"

"ลูกของคุณค่ะ เดช"

ธีรเดชสะดุ้ง "อะไร?"

"สองเดือนก่อนที่ดิฉันจะรู้ว่าท้อง ดิฉันเมามายและตื่นขึ้นมาในห้องโรงแรมกับคุณ ดิฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากนั้นดิฉันก็ท้อง"

"เธอหมายความว่า... ในชาติก่อน เราเจอกันอีกครั้ง?"

"ค่ะ แต่ดิฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร และไม่กล้าหาคุณ"

ธีรเดชนิ่งไปครู่

"แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อ?"

ภิรดาน้ำตาไหล

"ภัทรรู้ว่าลูกในท้องไม่ใช่ของเขา และญา... ญาผลักดิฉันตกบันได"

"อะไร?"

"ดิฉันตายค่ะ เดช ตายพร้อมกับลูกในท้อง"

น้ำตาของภิรดาไหลพราก

"ดิฉันตายโดยไม่รู้ว่าลูกจะได้เกิดหรือไม่ ไม่รู้ว่าพ่อของลูกเป็นใคร ไม่รู้ว่าคุณตามหาดิฉันมาตลอดห้าปี"

ธีรเดชกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาว

"แล้วเธอ... เกิดใหม่มา?"

"ค่ะ ดิฉันตื่นขึ้นมาในห้องเก่าของดิฉัน หนึ่งเดือนก่อนวันแต่งงานกับภัทร"

"นั่นคือตอนที่เธอมาหาผม..."

"ค่ะ ดิฉันตัดสินใจว่าจะไม่ใช้ชีวิตเหมือนเดิม จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายอีก และจะไปหาพ่อของลูกด้วยตัวเอง"

ธีรเดชมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย

โกรธ เศร้า และ... รัก

"นั่นคือเหตุผลที่เธอรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้..."

"ค่ะ ดิฉันรู้อนาคตเพราะดิฉันเคยผ่านมาแล้ว"

"และเหตุผลที่เธอไม่กลัว..."

"เพราะดิฉันเคยตายแล้ว ความตายไม่น่ากลัวเท่ากับการใช้ชีวิตที่ไม่มีความหมาย"

ธีรเดชหายใจลึก

เขานิ่งไปนาน

ภิรดารอ หัวใจเต้นแรง

เขาจะเชื่อไหม? จะยอมรับไหม?

"ผมไม่รู้ว่าควรจะเชื่อหรือเปล่า" เขาพูดในที่สุด

หัวใจภิรดาจมลง

"แต่..." เขาพูดต่อ "ผมเชื่อเธอ"

"อะไรนะ?"

"ผมเชื่อเธอ ภิรดา"

"ทำไม?" เธอถามเสียงสั่น "เรื่องนี้บ้ามาก ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเชื่อ"

"มีเหตุผลหนึ่ง"

"อะไรคะ?"

ธีรเดชยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มเธอ

"เพราะผมเห็นความเจ็บปวดในดวงตาเธอ"

ภิรดาร้องไห้

"ความเจ็บปวดที่ลึกเกินกว่าจะมาจากคนที่ไม่เคยผ่านอะไร" เขาพูด "ผมเห็นมาตั้งแต่วันแรกที่เจอเธอ แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร"

"เดช..."

"ตอนนี้ผมรู้แล้ว" เขาพูด "และผมจะไม่ให้เธอต้องเจ็บปวดแบบนั้นอีก"

ภิรดาซบหน้าลงบนอกเขา ร้องไห้

เธอร้องไห้เพราะโล่งใจ

ร้องไห้เพราะมีคนเชื่อเธอ

ร้องไห้เพราะมีคนรักเธอ แม้จะรู้ความจริงที่บ้าที่สุด

"ขอบคุณค่ะ เดช" เธอกระซิบ

"อย่าขอบคุณ" เขากอดเธอแน่น "เธอคือคนที่ควรได้รับคำขอบคุณ"

"ทำไมคะ?"

"เพราะเธอเลือกผม แม้ว่าจะมีโอกาสเลือกใช้ชีวิตใหม่อย่างอื่น"

ภิรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา

"ดิฉันเลือกคุณเพราะดิฉันรักคุณค่ะ แม้ว่าจะไม่เคยรู้จักกันนานในชาติก่อน"

ธีรเดชยิ้มบาง

"ถ้าอย่างนั้น ชาตินี้เราจะรู้จักกันนานขึ้น"

"นานแค่ไหนคะ?"

"ตลอดไป"

เขาจูบเธอ

จูบที่เป็นสัญญา สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

และคืนนั้น สองคนก็กลายเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง

ด้วยความรักที่ไม่มีความลับมาขวางกั้นอีกต่อไป

══════════════════════════════════════════════════════════════ << จบตอนที่ 9 >> ตอนหน้า: ความจริงที่โหดร้าย ══════════════════════════════════════════════════════════════